Wie plakt hier eigenlijk de stickers?

We gaan er even voor zitten. E. heeft een film meegenomen van de bieb. Dat doet hij met enige regelmaat. Je zou denken dat het lenen van een film niet meer nodig zou zijn met al die films die we digitaal tot onze beschikking hebben. Maar het overgrote deel daarvan spreekt niet tot onze verbeelding.

Het gebeurt tegenwoordig  niet zo vaak meer dat we allemaal tegelijk thuis zijn en in de stemming om een film te gaan bekijken. Het valt bovendien niet mee om iets te vinden wat we allemaal leuk vinden. We hebben nou eenmaal uitgesproken meningen en voorkeuren. Dus het is dapper van E. dat hij iedere keer weer een poging waagt.

Deze keer is het een roadmovie met daarop een smiley. In de categorie humor dus. Vol vrolijke verwachting starten we de film. Het gaat over twee oude mannen die afreizen naar IJsland. Onderweg zijn ze met elkaar in gesprek. Af en toe glimlachen we. Maar niet genoeg om zo'n smiley te rechtvaardigen. Het is vooral een vreemde film. En eerlijk gezegd geldt dat voor de meeste films die van deze sticker zijn voorzien en de weg vinden naar onze dvd-speler.

"Wie plakt die stickers in vredesnaam?", vraagt onze oudste op een zeker moment. Zij stelt 'm, maar die vraag leeft bij ons allemaal. We weten het niet. Wat we wel weten: er is in ieder geval één iemand die keihard gelachen heeft. En dat is de anoniem gebleven stickerplakker die vreemde films voorziet van een smiley.

Spermcount

Ik ben geen groot liefhebber van humor op tv. Cabaret, Comedy Train, Dit was het nieuws; het is aan mij niet besteed. Dat is nog duidelijker geworden nu we digitale tv hebben. Het humorkanaal, waar we nu over beschikken, is bij ons geen veelbekeken kanaal. Met een uitzondering: Jerry Seinfeld. Dat vind ik echt geweldig. E. en ik keken er al eerder naar, jaren geleden. Maar het blijft leuk. Echt leuk. Gisteravond keken we naar deze aflevering, waarin Kramer zijn ballenknijpers moet inruilen voor een boxershort om zijn spermcount op te krikken .

En delen maar!

De jongste zit dijenkletsend achter haar laptop. Ze surft op het internet en vindt daar altijd van alles waar ze dikke pret om heeft. "Ha, ha, ha, ha, ha, wat een ontzettend goeie", lacht ze. Direct gevolgd door "En delen maar!" Met een vloeiende beweging wordt de dijenklets een klikbeweging. Ze plaatst het op facebook, waar anderen kunnen meegenieten van deze enorme leuke grap.

Zo gaat dat dus. Een van mijn favoriete bezigheden is dikke pret hebben met mezelf. Maar dat komt in haar niet op. Alles wordt gedeeld in de cyberspace. Ik verwonder me daarover, maar zij vindt het heel gewoon. Dat doet zij niet alleen, legt ze me geduldig uit: "Anderen vinden het ook leuk hoor en daarom delen zij het ook. Dat is de bedoeling van facebook mam." Gauw dit stukje dan maar even delen op facebook.

Tranen lachen

We zijn thuis niet echt van het moppen tappen. We zijn meer verhalenvertellers. Maar soms lachen we ons tranen om moppen. Dat was het geval bij het Groningse programma De Stamtoavel. Onze zoon kent het programma zelf niet, maar vond fragmenten van ver voor zijn geboorte op internet. En die schotelt hij ons nou om de haverklap voor. Een van de ingrediënten die hij zelf het meest waardeert is zijn imitatie van de vette lach nadat de mop is getapt. Ze zijn natuurlijk op internet te beluisteren of via de CD Doezend stamtoavels van Radio Noord.

Boer en zien zeun lopen op Grode Maarkt langs n petatkroam. Zegt t jonkje tegen boer: "Oh pa wat roekt dat hier ja lekker." Zegt boer: "Joa jong vinstoe dat zo lekker? Din lopen wie hier toch nog n moal laangs?"WHAAAAAAAAAAAAAHAAAAAAAAAAAHAAAAAAAAAAAAHAAAAAAAAAAHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHAAAAA!!!

"Heb je t al heurd? In Hortus hebben ze n plant en as je doar vief minuten onder goan liggen din bin je dood." "Is dat zo mien jong? Wat is dat din veur n plant?" "n Woaterlelie." WHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHAAAAAAAAAAAAAAAAAHAAAAAAAAAAAAAA!!!

Om een indruk te krijgen:

 

Grapje!

Ik kan ze niet goed vertellen: grappen. Raadselgrappen, raad ik nooit. Terwijl dat de favoriete grappen van onze kinderen zijn. Dit weekend waren onze dochters op dreef.
Onze jongste haalde nog even een oude uit de kast tijdens het eten van doperwten. Het is groen en het loopt in het bos. Wat is dat? Deze hadden we eerder gehoord, dus wij in koor: Een dophertje! Ook onze oudste laat zich niet onbetuigd: Het is groen en het is niet zwaar. Wat is dat? Dus wij weer: een doperwt. Eerlijk gezegd kom ik niet veel verder dan dat. Dus geef ik het op. Het antwoord is: lichtgroen. Ze heeft er nog een: Het is geel en het kan heel goed pesten. Wat is dat? Ik klap volledig dicht. Denken, denken, denken, er schiet me helemaal niets te binnen. Een bananananana!

Banana Mouskouri

Het is zover; sinds ik van de vakantie ben teruggekomen is het onontkoombaar. Ik heb een leesbril nodig. Tenzij ik ervoor kies om mijn lenzen niet in te doen. Maar dan herken ik mensen niet op straat en zie ik ook niet al het verkeer haarscherp naderen. Niet echt fijn dus. Op het werk worden de notulen van onze wekelijkse teamvergadering al in een grotere letter afgedrukt. Dat om tegemoet te komen aan het vergrijzende deel van ons team. Dat lukt nog zonder leesbril. Maar voor de rest is het kiezen: lenzen uit of leesbril op.

Meestal kies ik er toch maar voor om de leesbril op te zetten. Aangezien ik niet superordelijk ben, heb ik er wel een aantal nodig. Ik had al een rooie. Een tijdje geleden al gekocht bij de opticien. Maar laatst dacht ik dat er iets op de bril vastgeplakt zat, dus heb ik met bril op aan het montuur zitten peuteren. Toen ik de bril afzette was de neusbrug zilvergrijs. Dat wat er op vastgeplakt zat was namelijk de rode kleur. Deze bril draag ik in mijn schoudertas.

Kort geleden deed ik ook een graai in de collectie van de Maxx. Een glasbrilletje, ook erg handig. Maar toen ik mijn rooie leesbril opzette om de glasbril eens goed te bekijken, bleken er twee kleine scheurtjes in de rand te zitten. Dat had ik zonder leesbril op niet gezien. Die leesbril zit nu in mijn werktas.

Maar als het er goed op aankomt, had ik dus geen nette leesbril. Gelukkig zijn leesbrilletjes voor geen geld overal te koop. Ook bij de drogist naast ons. Ik kocht er nog eentje in het donkergrijs. Een echte nette leesbril. Wel geslaagd vond ik zelf. Ik show 'm thuis en vraag mijn gezin wat zij ervan vinden. "Op wie lijkt mama nu?", vraagt E. Er komen niet direct suggesties. Dus spreekt E. zelf het verlossende woord: "Op Banana Mouskouri".