Daar komt niets van in

"De dag is nog niet begonnen of hij is alweer voorbij." E. verwoordt het goed. De dagen vliegen voorbij. Vandaag had ik een vrije dag, maar ook deze dag was weer overvol. Dus stond er vandaag weer patat op het menu. Dat gebeurt aanzienlijk vaker dan voorheen. We zijn dan ook vaste klanten bij de patatboer. We kennen er de ins en outs. Verbaasd zijn we dan ook niet als we zien dat er een nieuwe medewerkster wordt gevraagd. De baas van de cafetaria gelooft namelijk niet in vriendschap met zijn werknemers. Ook het motiverende leiderschap is aan hem voorbijgegaan. Hij loopt eigenlijk altijd op zijn personeel te mopperen met maar één doel: het moet sneller. En met resultaat, want je wordt er altijd snel geholpen. Een van onze favoriete medewerksters kon sneller een bestelling van € 20,- opzeggen dan ik met mijn ogen kon knipperen. Maar er is dus een keerzijde: er is sprake van personeelsverloop. Nou ik er goed over nadenk heb ik haar al een tijdje niet gezien. Dus misschien is de vacature wel ontstaan door haar vertrek.

Met een geurend tasje patat schuiven we aan de al gedekte tafel. "Er is een ding wat ik wel leuk vind aan hier wonen", zegt de jongste. Ze knikt naar haar bord. "Dat is binnenkort weer afgelopen", zeg ik.  "Toen we nog in ons eigen huis woonden gebeurde het bijna nooit", zegt ze. Dan zei papa altijd als we patat wilden eten: "Da's een goeie. Ik heb in tijden niet zo gelachen, daar komt niks van in."

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De prijs van domheid

Mijn opa zei het vroeger al: beter een slimme luie werker dan een domme harde werker. Mijn opa was geen manager, maar hij was wel verstandig. De uitspraak is van alle tijden of mijn opa was zijn tijd ver vooruit. Vandaag lees ik namelijk soortgelijke uitspraken in de nieuwe Sprout. Alexander Rinnooy Kan komt nog het dichtst bij de uitspraak van mijn opa: Mensen die denken dat kennis duur is, weten niet wat domheid kost. Een andere aardige quote van Edward de Bono: "the biggest problem of the world is not climate change or overpopulation, the biggest problem is poor thinking." Het zijn allemaal citaten uit de column van Arko van Brakel. Hij ontzenuwt in zijn column verder de fabel dat moderne denkers altijd jonge mensen zijn. Ik werd aangetrokken door de titel Baasjes zijn geen leiders en vervolgens het artikel ingezogen door de eerste alinea: Moderne leiders spelen nooit de baas, maar verdienen het respect. Zij geven richting vanuit visie en vertrouwen, vanuit hun eigen krachtige denkvermogen, hun eigen doelen. Kortom vanuit authenticiteit. Maar is dat wel zo modern? Arko neemt de proef op de som op Big Improvement Day, waar vier generaties ondernemers centraal stonden, en hij komt tot de conclusie dat het antwoord op de vraag die hij zichzelf stelt 'nee' is. Leiders geven altijd al op die manier leiding. En moderne denkers zijn niet altijd jongeren, modern denken heeft niets te maken met leeftijd, maar alles met levenshouding. En waarom baasjes geen leiders zijn? Ego geeft anderen namelijk nauwelijks richting.

Mijn opa is al lang geleden overleden. Als hij vandaag terug zou komen, zou hij de wereld niet meer herkennen. Hij zou zich verbaasd afvragen waar ik toch mee bezig ben met dat apparaat op mijn schoot. Hij zou zich afvragen hoe dat toch werkt met al die mobiele telefoons. Hij zou zich over heel veel dingen hebben verbaasd, maar over dit stukje zou hij zich niet hebben verbaasd. Waarom niet? Omdat verhoudingen tussen mensen onderling niet wezenlijk veranderen. Leiderschap is van alle tijden, baasjes ook.