Ik kijk graag naar bouwprogramma´s. Dat was ook al zo voor mijn eigen leven een groot bouwprogramma werd. Ik kijk bij voorkeur naar bouwprogramma´s die zich afspelen in Groot Brittannië, maar die zijn 'op'. Nu zijn het bouwprogramma's die zich afspelen in Australië. Minder leuk, ik krijg het alleen al warm van het kijken naar die bouwactiviteiten in de moordende hitte. Gelukkig wordt dat gecompenseerd door de Australiërs. Die zijn enorm ontspannen als gevolg van hun doeltreffende en eenvoudige levensmotto. Ik hoorde het al een aantal malen voorbij komen: Happy wife, happy life. De mannen in het bouwprogramma zorgen ervoor dat hun vrouwen blij zijn met wat er gebeurt, met maar een doel voor ogen: zelf een prettig leven hebben. En dat lukt aardig. Ook E. heeft deze Australische wijsheid opgepikt: vanavond schenkt hij me een kop koffie in, alles in het kader van de happy wife.
Niet iedereen heeft het zo goed voor elkaar. Vanmorgen las ik in de krant dat een man uit Oss zijn vrouw vergat op een parkeerplaats in Gelsenkirchen. Hij kwam er pas na 40 kilometer achter toen zijn 10-jarige dochter vroeg waar mamma was. Die man kan een happy life eerst wel op zijn buik schrijven.
Posts tonen met het label spreekwoord. Alle posts tonen
Posts tonen met het label spreekwoord. Alle posts tonen
donderdag 10 januari 2013
zondag 3 juni 2012
Als een lopend vuurtje
Er zijn heel veel uitdrukkingen in de Nederlandse taal die verwijzen naar brand. Iemand uit de brand helpen, iets staat niet in de brand, iets gaat als een lopend vuurtje... Met name dat laatste deed zich ook voor rondom wat ons gebeurd is.
E. werd op de zaterdagochtend dat ons huis afbrandde afgevoerd naar het ziekenhuis in een ambulance. Hij verbrandde zijn voet bij een heldhaftige poging om de brand te blussen. In het heetst van de strijd ging hij in het vuur staan. Aanvankelijk wilde hij niet naar het ziekenhuis, maar het ambulancepersoneel was onverbiddelijk: tweedegraads brandwonden in combinatie met straatvuil (op blote voeten op straat), dus naar het ziekenhuis. Anderhalf uur later konden we hem alweer ophalen.
Ik heb er destijds niet veel van meegekregen, maar als ik de beelden terugkijk zie ik enorme hordes mensen staan. Die hebben allemaal hun eigen verhaal over de brand. Hoogstwaarschijnlijk hebben al die mensen E. zien vertrekken en was het al wat rustiger toen E. terugkwam. Die informatie is in ieder geval niet doorgekomen: veel mensen denken dat E. in het ziekenhuis ligt. Ook het huis-aan-huis-blad kopt dat er een gewonde is bij de brand. Verder wordt E. als held afgeschilderd; de bewoner die als laatste het pand verliet loopt verwondingen op door de brand en heeft problemen als gevolg van inademing van rook. Laat er hier even geen twijfel over bestaan: natuurlijk is E. een held. Maar dat wist ik allang, daar had ik deze brand echt niet voor nodig. Afijn, de rest van de wereld weet het nu dus ook.
Als we woensdag bij de buurdrogist komen vertelt die ons dat ze even verderop in de straat hoorde dat E. zijn been kwijt is. Boezemvriendin vertelde het op het werk en een verdieping lager ging daar al het verhaal dat de brand was aangestoken. En gisteren vertelde iemand ons dat alleen de voorgevel van ons huis was blijven staan. Gelukkig heeft E. zijn been nog en gelukkig is het niet aangestoken en er staat nog meer dan de voorgevel van ons huis - niet dat we daar veel aan hebben, want de muren zijn allemaal zo heet geworden dat ze niets meer kunnen dragen.
De verhalen verschillen dus, maar dat ons huis is afgebrand is algemeen bekend. Zo'n nieuwtje gaat namelijk als een lopend vuurtje. En wij weten nu uit eigen ervaring hoe snel dat gaat.
E. werd op de zaterdagochtend dat ons huis afbrandde afgevoerd naar het ziekenhuis in een ambulance. Hij verbrandde zijn voet bij een heldhaftige poging om de brand te blussen. In het heetst van de strijd ging hij in het vuur staan. Aanvankelijk wilde hij niet naar het ziekenhuis, maar het ambulancepersoneel was onverbiddelijk: tweedegraads brandwonden in combinatie met straatvuil (op blote voeten op straat), dus naar het ziekenhuis. Anderhalf uur later konden we hem alweer ophalen.
Ik heb er destijds niet veel van meegekregen, maar als ik de beelden terugkijk zie ik enorme hordes mensen staan. Die hebben allemaal hun eigen verhaal over de brand. Hoogstwaarschijnlijk hebben al die mensen E. zien vertrekken en was het al wat rustiger toen E. terugkwam. Die informatie is in ieder geval niet doorgekomen: veel mensen denken dat E. in het ziekenhuis ligt. Ook het huis-aan-huis-blad kopt dat er een gewonde is bij de brand. Verder wordt E. als held afgeschilderd; de bewoner die als laatste het pand verliet loopt verwondingen op door de brand en heeft problemen als gevolg van inademing van rook. Laat er hier even geen twijfel over bestaan: natuurlijk is E. een held. Maar dat wist ik allang, daar had ik deze brand echt niet voor nodig. Afijn, de rest van de wereld weet het nu dus ook.
Als we woensdag bij de buurdrogist komen vertelt die ons dat ze even verderop in de straat hoorde dat E. zijn been kwijt is. Boezemvriendin vertelde het op het werk en een verdieping lager ging daar al het verhaal dat de brand was aangestoken. En gisteren vertelde iemand ons dat alleen de voorgevel van ons huis was blijven staan. Gelukkig heeft E. zijn been nog en gelukkig is het niet aangestoken en er staat nog meer dan de voorgevel van ons huis - niet dat we daar veel aan hebben, want de muren zijn allemaal zo heet geworden dat ze niets meer kunnen dragen.
De verhalen verschillen dus, maar dat ons huis is afgebrand is algemeen bekend. Zo'n nieuwtje gaat namelijk als een lopend vuurtje. En wij weten nu uit eigen ervaring hoe snel dat gaat.
Abonneren op:
Posts (Atom)