Een groen hokje

Mijn schoonouders hadden hun hele getrouwde leven dezelfde eettafel en stoelen in de keuken staan. Ze werden 90 en 92 jaar oud en trouwden als twintigers. De meubels waren erop gemaakt om een lang leven lang mee te gaan. In de consumptiemaatschappij waarin we nu leven is dat heel anders. Spullen worden gemaakt om maar een beperkte tijd mee te gaan, zodat we blijven consumeren. 

Consumptiemaatschappij

Gistermorgen appt de oudste me al vroeg. Haar telefoon hapert en het blijkt de accu te zijn. Het vervangen van de accu kost bijna net zoveel als de aanschaf van een nieuwe telefoon. Dat zou je nog kunnen overwegen. Maar het zou geen goede koop zijn. "Ik heb online gelezen dat de software ook niet meer wordt geüpdatet. Ze gaan er niet vanuit dat een telefoon het zolang volhoudt", appt ze. Haar telefoon is zes jaar oud. "Treurig, maar dat is de consumptiemaatschappij", app ik terug. Het is een van mijn stokpaardjes. Mijn kinderen weten dat.

Andere tijden

Natuurlijk doe ik er zelf ook aan mee. Maar ik weet nog hoe het anders was: dat je niet kocht om te kopen of te hebben, maar omdat je het nodig had. Ik vind het nog altijd lastig om iets weg te gooien. Kleding repareer ik en ik probeer zoveel mogelijk te hergebruiken. De oudste is inmiddels een jonge dertiger en zij herinnert zich duidelijk ook nog een andere tijd. Met een knipoog naar mijn betogen over de consumptiemaatschappij appt ze: "Toen ik jong was gingen we nog gewoon in een groen hokje staan en deelden we die telefoon."

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

We bellen!

We hebben nog een vaste telefoon. Fijn, vind ik - ook al kun je er alleen maar mee bellen. Een mobiele telefoon is onmisbaar. Het is mijn reisgids, mijn routeplanner, mijn fototoestel, mijn filmcamera, mijn encyclopedie en noem maar op. Ik zou er niet meer zonder kunnen. Hoe het me gelukt is om zo´n vijftig jaar te overleven zonder mobiele telefoon is me een raadsel. 

Ergonomisch onverantwoord 

Maar hoe ideaal ook, voor lange telefoongesprekken vind ik het niet fijn. Het platte oppervlak van de mobiele telefoon is duidelijk niet gemaakt om lekker tegen het oor te liggen. Ergonomisch onverantwoord. Dus ben je aangewezen op handsfree of oortjes. Maar op de een of andere manier doet dat voor mij afbreuk aan de intimiteit van het bellen. De combinatie van vasthouden en luisteren werkt voor mij. Ik realiseer me dat dit hoogstwaarschijnlijk van voorbijgaande aard is. Geef me nog een paar jaar en ik loop ook in publieke ruimtes of in het openbaar vervoer handsfree te bellen zonder oortjes. 

Ring ring

Maar lange gesprekken voer ik nu dus nog liever met de vaste telefoon. Onze vaste telefoon heeft een standaard beltoon. Voor mijn mobiele telefoon heb ik nou al een tijd Imuhar van Bombino als algemene ringtone.  Soms laat ik 'm extra lang overgaan, gewoon omdat het zo'n lekker muziekje is. Voordeel van zo´n gepersonaliseerde ringtone is dat ik in een ruimte altijd weet dat het mijn telefoon is. Tegelijk is dat natuurlijk ongemakkelijk als het eigenlijk de bedoeling is dat je telefoon op stil staat. Je kunt je niet verschuilen.

Jukebox

De oudste heeft een complete jukebox gemaakt van haar telefoon. Iedereen heeft zijn eigen jingle. Zo heeft ze voor mij Weather Patterns van Frazey Ford als ringtone. En voor E. Telephone van Captain Beefheart. En dat voor al haar contacten.  

Blaffen

Een tijdje geleden loop ik in de bibliotheek. Ineens word ik opgeschrikt door het geblaf van een hond. Wie neemt hier zijn hond mee naar de bibliotheek?, vraag ik me af. Ik krijg de hond niet in het vizier. Opnieuw begint de hond te blaffen. Kan die hond zijn kop houden, denk ik geërgerd, direct gevolgd door: Mag die hier eigenlijk wel binnenkomen?* Tot ik me opeens realiseer dat het wel van heel dichtbij komt. Sterker nog, het komt uit mijn eigen tas. Het blijkt de ringtone te zijn die de jongste voor zichzelf had geprogrammeerd in mijn iphone. Daar heb ik toch maar even een stokje voor gestoken - ik hou het bij eentje. 

*Ik realiseer me dat de indruk kan ontstaan dat ik niet dol ben op honden. Dat is niet het geval. Ik ben dol op goed afgerichte honden.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Met de trotse eigenaar van...

Je hebt van die dagen: de dagen dat je telefoon je beste vriend is. Afgelopen woensdag was zo'n dag. Ik bel zelfs internationaal. Onze zoon heeft namelijk een buitenmaat schoenen en na een tevergeefse expeditie in de stad, weken we uit naar Duitsland. Hij kocht er een paar, maar zijn favoriete paar was niet in zijn maat voorradig. Die zouden ze proberen te bestellen. Als ik bel om te informeren of het is gelukt, krijg ik te horen dat ze helaas 'ausverkauft' waren. Omdat ik eerst was vergeten het landennummer in te toetsen, krijg ik even later telefoon van Johan. Johan had ons nummer namelijk in zijn display staan. Johan is afkomstig uit het zuiden des lands en hij neemt er de tijd voor om de zaken even recht te zetten. Hij heeft een vlotte babbel. "Zou het Johan Vlemminx zijn geweest?", zeg ik tegen E. We weten het niet; hij zei zijn achternaam namelijk niet.

's Middags heb ik het leukste telefoontje van de dag. Na een paar tevergeefse pogingen krijg ik verbinding: "Met de eigenaar van de telefoon", klinkt het aan de andere kant van de telefoon. Eerlijk is eerlijk: ik val even stil. Ik check of ik de juiste persoon aan de telefoon heb en vervolgens heb ik een prima gesprek met de eigenaar van de telefoon. Waarom zou je je telefoon zo opnemen? Ik speculeer erop los: duistere zaakjes, overspel, een telefoonfobie? En ik ben geïnspireerd natuurlijk. "Weet je", zeg ik tegen E. "Dat ga ik hier ook doen." Maar ik zou wel een beetje meer franje aanbrengen, Ik zou zeggen: "Goedemorgen, met de trotse eigenaar van de Home Vox 2400 thuisinstallatie."

Ongewenste wekservice

Gistermorgen werden E. en ik wel op een heel bijzondere manier gewekt. "Het is negen uur, tijd om op te staan! Het is negen uur, tijd om op te staan! Het is negen uur, tijd om op te staan! Het is negen uur, tijd om op te staan! Het is negen uur, tijd om op te staan!" Ik kijk op de wekker en zie dat het acht uur is. Ik blijf nog even liggen. Dan klinkt het: "Het is nu elf minuten over negen, hoogste tijd om op te staan! Het is nu elf minuten over negen, hoogste tijd om op te staan! Het is nu elf minuten over negen, hoogste tijd om op te staan! Het is nu elf minuten over negen, hoogste tijd om op te staan!" Geïrriteerd stap ik uit bed. Op deze manier duurt het natuurlijk niet lang voordat iedereen wakker is. De oudste is thuis en die is met geen mogelijkheid wakker te krijgen. Dus zij is de eerste die verdacht wordt. Om elf minuten over acht dender ik naar de eerste verdieping en gooi de slaapkamerdeur van onze dochters open. En dan klinkt het iets verder weg: "Het is nu elf minuten over negen, hoogste tijd om op te staan!" Dat is dus duidelijk niet in deze kamer. Terwijl ik daar zo sta, bedenk ik ook dat ik dat had kunnen weten. De oudste heeft haar telefoon natuurlijk niet meer op  zomertijd staan. En als ik er goed bij stilsta, is er eigenlijk maar één van ons die dat kan overkomen, en dat is E. En inderdaad: ik vind de boosdoener bij E. in de jaszak. Hij had de sprekende wekker volkomen onbewust ingeschakeld. Dat ga ik straks ook maar even bewust doen: om vijf uur :(.

Schouderklopje voor jezelf

Een 9 heeft ze op aardrijkskunde. En dat vindt ze terecht een enorme prestatie. "Heb je mijn berichtje op facebook gekregen?", vraagt ze als ik thuiskom. Nee, ik kom net van het werk en dan kijk ik niet voortdurend op mijn telefoon, dus ik heb het berichtje nog niet gezien. "Ik heb een 9 op mijn aardrijkskunde!!!!", zegt ze. En zo staat het dus ook in mijn telefoon: met veel uitroeptekens. "Nou geweldig, fantastisch, ik ben trots op je", zeg ik. Maar blijkbaar zag ze dat ook graag nog even zwart op wit, want later zie ik dat er vanaf mijn iphone is gereageerd op haar berichtje - en ik was het niet. "Goed zo meisje :)", luidt het berichtje. Een schouderklopje voor haarzelf. Daar stel ik mijn telefoon graag voor beschikbaar.

Goooooodmorning Rikki Sakamoto!

Onze oudste is niet van het opstaan. ‘s Avonds krijg je haar met geen stok naar bed en ‘s morgens krijg je haar er met geen stok uit. Daar kan zij zelf niets aan doen. "Dat is mijn biologische ritme mam. Als ik eerder naar bed ga, dan slaap ik toch niet." Dus het heeft geen zin om haar ‘s avonds achter de broek te zitten. Dat is de boodschap die ik nu al een tijdje krijg. "Het is gewoon belachelijk dat ze de school zo vroeg laten beginnen. Pas na de pauze kom ik een beetje op gang." Ze heeft het allemaal nagezocht. Op school is ze bezig om een voorstel te maken voor Commissaris van de Koningin Max van der Berg om hem te laten inzien dat het echt heel onredelijk is dat ze om 8.00 uur moeten beginnen. Een uur of elf zou een stuk beter zijn. "Dan word ik zo tegen een uur of tien spontaan wakker en zo tegen een uur of elf ben ik er dan wel klaar voor." Zelf heb ik geen hoge pet op van het spontaan wakker worden om een uur of tien. "Ik ben bang dat als het allemaal spontaan moet gaan, dat de ochtend toch een dagdeel is waar je niet veel van mee zult krijgen.", zeg ik. Ze grijnslacht om aan te geven dat dat heus niet grappig is.

Alle pogingen om zelf op een tijdstip wakker te worden dat buiten haar biologische ritme ligt, strandden tot nu toe. Zo werkt de wekfunctie op haar telefoon voor ons allemaal, behalve voor haar. Gooooodmornin Rikki Sakamoto, Goooooodmornin Rikki Sakamoto!, Goooooodmornin Rikki Sakamoto! tettert het apparaat eindeloos. Laatst had ze ‘m beneden in de kamer laten liggen. Wij slapen boven aan de andere kant van het huis, waar ik er wakker van werd. Zij kan bovenop haar telefoon liggen en nog niet wakker worden.

Doorgaans roepen wij haar om zeven uur. Meestal komt ze dan om twee minuten voor half acht beneden. Gekleed en gewapend met een haarborstel schuift ze dan aan aan de ontbijttafel, want dat is een van onze huisregels. Afwisselend borstelt ze haar haar en neemt ze een hap of slok. Tussendoor grauwt ze ons nog korte boodschappen toe en dan is ze zo rond twee minuten over half acht klaar voor vertrek.
 
Gisteren komt ze opmerkelijk vroeg beneden. "Jezus, ik had een bijna-dood-ervaring", verzucht ze. Het blijkt dat ze in een keer wakker werd van de ouderwetse rinkelwekker die ze voor haar verjaardag kreeg. Die had ze voor de eerste keer gezet. Haar bijna-dood-ervaring noemen wij gewoon wakker worden. Maar goed: de rinkelwekker werkt dus. Ze is niet alleen opmerkelijk vroeg beneden, maar ze is ook opmerkelijk vrolijk voor dit tijdstip, constateren E. en ik nadat ze is vertrokken. Het is werkelijk een goede morgen voor Rikki Sakamoto. Dan is het nu natuurlijk de vraag of ze ‘m ook nog vaker gaat gebruiken.