Een groen hokje

Mijn schoonouders hadden hun hele getrouwde leven dezelfde eettafel en stoelen in de keuken staan. Ze werden 90 en 92 jaar oud en trouwden als twintigers. De meubels waren erop gemaakt om een lang leven lang mee te gaan. In de consumptiemaatschappij waarin we nu leven is dat heel anders. Spullen worden gemaakt om maar een beperkte tijd mee te gaan, zodat we blijven consumeren. 

Consumptiemaatschappij

Gistermorgen appt de oudste me al vroeg. Haar telefoon hapert en het blijkt de accu te zijn. Het vervangen van de accu kost bijna net zoveel als de aanschaf van een nieuwe telefoon. Dat zou je nog kunnen overwegen. Maar het zou geen goede koop zijn. "Ik heb online gelezen dat de software ook niet meer wordt geüpdatet. Ze gaan er niet vanuit dat een telefoon het zolang volhoudt", appt ze. Haar telefoon is zes jaar oud. "Treurig, maar dat is de consumptiemaatschappij", app ik terug. Het is een van mijn stokpaardjes. Mijn kinderen weten dat.

Andere tijden

Natuurlijk doe ik er zelf ook aan mee. Maar ik weet nog hoe het anders was: dat je niet kocht om te kopen of te hebben, maar omdat je het nodig had. Ik vind het nog altijd lastig om iets weg te gooien. Kleding repareer ik en ik probeer zoveel mogelijk te hergebruiken. De oudste is inmiddels een jonge dertiger en zij herinnert zich duidelijk ook nog een andere tijd. Met een knipoog naar mijn betogen over de consumptiemaatschappij appt ze: "Toen ik jong was gingen we nog gewoon in een groen hokje staan en deelden we die telefoon."

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Mama's stem beter dan brandalarm

brandende liefde

De oudste appt me een artikel uit het tijdschrift Psychologie. De titel van het bericht is Mama's stem beter dan brandalarm. Het artikel verwijst naar een onderzoek dat nog moet verschijnen in The Journal of Pediatrics. De kans dat kinderen wakker worden van de stem van de moeder is namelijk drie keer groter dan van het brandalarm. Ze worden bovendien sneller wakker. Bij een pieptoon duurde het 2,6 minuten. De gealarmeerde stem van de moeder wekt kinderen gemiddeld binnen 2 seconden. Dus het is waarschijnlijk dat er in de toekomst brandmelders komen waarin de stem van de moeder kan worden geprogrammeerd.

Mazzel

Ze stuurt me dit artikel natuurlijk omdat ik nu bijna zeven jaar geleden wakker werd in een brandend huis. De rest van het gezin was nog in diepe rust. Het was toen ik wakker werd al mistig in onze slaapkamer. Op de overloop sloegen de vlammen uit. Ik heb E. en de kinderen wakker gemaakt. Ze werden wakker en het liep uiteindelijk allemaal goed af. Net op tijd. Volgens nacalculatie van de brandweer hadden we toen ik wakker werd nog drie minuten voordat we buiten westen zouden zijn geraakt. Zoveel zuurstof had het vuur al opgevreten."Met een brandalarm waren we dus de pijp uit gegaan. Echte mazzel" appt ze me. Ja. Echte mazzel.

Je wezen blijft gelijk

Natuurlijk veranderen we allemaal wel, maar in wezen blijven we wie we zijn, was een reactie op mijn blog van gisteren. Het was afkomstig van een van mijn facebook vrienden die me nog van vroeger kent. En ze heeft gelijk. Naar aanleiding van de foto's die ik gisteren plaatste, dacht ik hetzelfde. Je wezen blijft gelijk.

Op de foto die ik gisteren plaatste was ik zes jaar. Ik ging pas naar de basisschool. Toen noemden we dat nog de lagere school. Ik had er erg naar uitgekeken om naar de lagere school te gaan, want ik was er namelijk erg op gebrand om te leren lezen. Mijn moeder vertelt altijd dat ik tussen de middag chagrijnig thuis kwam toen ik voor de eerste keer naar school was geweest. Venijnig gooide ik mijn jas neer. Ik was namelijk boos. Toen mijn moeder vroeg waarom ik zo boos was, was het antwoord: "Nou kan ik nog niet lezen en schrijven. Het schiet niet op." Het duurde me te lang. 

Deze anekdote vertelt veel over het kind dat ik was. Ik was leergierig en ambitieus, ongeduldig en eigenzinnig. En dat ben ik nog steeds. Er is nog steeds heel veel wat ik wil leren en kunnen en liefst zo snel mogelijk. En als je iets maar graag genoeg wilt, dan lukt dat vaak ook wel. Nog steeds doe ik dat graag in mijn eigen tempo, omdat ik graag snel wil. Maar als het moet kan ik ook eindeloos doorgaan tot het lukt, want ik wil namelijk ook dat het goed is. Vaak ben ik dan obsessief bezig tot ik het helemaal onder de knie heb. Of het nou gaat over stuken, goed kitten, een e-mail nieuwsbrief maken of het onder de knie krijgen van een nieuw programma, dat doet er niet toe.

Deze foto werd genomen in oktober 1967. Toen ging ik al een aantal maanden naar de lagere school en kon ik lezen. Het lachje om mijn mond werd verschillend geïnterpreteerd hier in huis. Vroom? Ik weet dat dat het niet was. Het was een tevreden lach: ik kon eindelijk lezen.

In overtreding

Gisteren maakten de jongste en ik een grote pijl op de muur van 112 reflectoren. We waren er erg tevreden over: de grote pijl wijst je als het ware de weg naar boven. Het leek me zelfs heel geschikt om zo'n pijl op iedere hoek naar boven te plaatsen. Maar het heeft ook een ongewenst effect blijkt nu. Vanavond komt de jongste naar beneden. "Ik heb steeds het gevoel dat ik in overtreding ben als ik naar beneden ga.", zegt ze. Overtreding of niet, het heeft haar er niet van weerhouden om naar beneden te komen. Bewegwijzering met grote pijlen naar beneden lijkt me dan ook niet nodig. 

Pijnlijk moment

Het zit niet mee. Gisteren reden onze zoon en ik naar het winkelcentrum om zijn outfit enigszins op peil te brengen. Ineens worden we opgeschrikt door een geratel: metaal op metaal. Het klinkt niet best. Als we thuis zijn, kijk ik of het gereedschap misschien door de kofferbak is gegleden. Dat is niet het geval. E. rijdt ook nog een rondje voor een second opinion. Ons oordeel is eensluidend: hier moet een professional naar kijken.

Vanmorgen rijd ik naar de garage. De specialist ziet net als E. en onze zoon aan de buitenkant niets. "Rij maar eens een stukje", zeg ik "dan merk je het snel genoeg." En ook de specialist oordeelt dat het niet best is. Hij hoopt dat we de auto vanavond weer op kunnen halen. Ik krijg zolang een Fiat Cinquecento te leen.

Met het raam open snor ik in de Cinquecento rond. Het is echt toerweer, dus ik besluit een Veenkoloniaal rondje te maken. Een beetje doelloos toeren is niet echt mijn stijl, dus een snelle shopronde in een nabijgelegen plaatsje lijkt me aangewezen. Ik doe er de Wibra even aan. Het is rustig - in de hele winkelstraat. Een bedrijf doekt op, een ander vestigt zich pas in september weer elders en nog meer verdachte opruimingen. Al met al heeft de recessie hier keihard toegeslagen, maar de Wibra is dus nog open.

In de Wibra doe ik verschillende kleine aankopen. Bij het afrekenen staan een moeder met haar twee kleine kinderen achter me. Het jongetje krijgt een waterpistool. De kassière praat tegen de jongen terwijl ze mijn spullen in een tasje pakt.  "Is die voor jou?", vraagt ze. Het jongetje knikt. "Dat is leuk! Ga jij pappa daar mee natspuiten als hij vanavond thuiskomt?" Het jongetje zegt niet zoveel. "Of durf jij dat niet?" Hij zegt nog steeds niet. "Dat durf jij toch wel?", dringt ze aan. Dan grijpt de moeder in. "Nee, pappa woont niet meer bij ons. Dus hij komt vanavond niet thuis en daarom kan hij pappa niet natspuiten hè?", zegt ze tegen het jongetje. Pijnlijk.