Doordrammen voor gevorderden

Ik ben altijd al vasthoudend geweest. Het afgelopen jaar heeft die vasthoudendheid echter een compleet andere dimensie gekregen. Voor het bouwen van een huis en het afhandelen van verzekeringskwesties is er namelijk meer dan vasthoudendheid nodig. Daarvoor moet je een dramkont van de bovenste plank zijn, want niets gaat vanzelf.

Zo wonen we nu al enige tijd in ons nieuwe huis. Toen we erin trokken, hadden we nog geen aanrechtblad en geen wasbakken in de badkamer. Op de een of andere manier wilde niemand de verantwoordelijkheid nemen voor het opmeten van het natuurstenen blad. Uiteindelijk deed de natuursteenhandelaar het zelf. Toen dat eenmaal gebeurd was kon het blad gemaakt worden. Dat was  een week na de bouwvak. De inmiddels geleverde wasbakken werden bij de natuursteenhandelaar afgeleverd om ze te plaatsen. Maar wat bleek? De wasbakken waren te groot. Vervolgens begon het getouwtrek: wie is verantwoordelijk en wie betaalt dus de rekening voor de fout?

De sanitairleverancier trok uiteindelijk aan het kortste eind. We konden nieuwe wasbakken gaan uitzoeken en die zouden dan in week 40 worden geleverd. In week 40 blijft het stil. Als ik in week 41 de natuursteenleverancier bel om te vragen hoever het is, zijn de wasbakken er nog steeds niet. Dus bellen naar de installateur. Wat blijkt? De betreffende leverancier is failliet. De installateur heeft goede hoop dat de wasbakken nog geleverd zullen worden. Maar die hoop blijkt ijdel. De wasbakken worden niet geleverd. Opnieuw op zoek naar een alternatief dan maar. Inmiddels zijn we er al zo flauw van dat de verleiding groter en groter wordt om overal mee akkoord te gaan. Maar we weerstaan de verleiding.

Ik bel de installateur bijna dagelijks en soms zelfs twee keer per dag. Ik ken de voltallige personeelsbezetting van a tot z uit mijn hoofd. Vorige week komt dan eindelijk het verlossende woord: er kan deze week één wasbak worden geleverd. De andere wordt nageleverd. Ik ben benieuwd. Vrijdag ga ik weer bellen hoever het staat. Zou het dan toch zo zijn dat we volgende week onze tanden kunnen poetsen boven een wasbak in plaats van het bad? Ik kan het bijna niet geloven.

 De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Echt girly

"Hebben jullie je kleding op elkaar afgestemd?" Het is een vraag die boezemvriendin en ik regelmatig krijgen. De laatste tijd is dat helemaal het geval. En dat is ook geen wonder, want we dragen namelijk kleding uit dezelfde garderobe: die van boezemvriendin. Zij is enigszins in omvang gekrompen en ik ook: het gevolg is dat ik in haar kleding pas.

Boezemvriendin houdt van kleurige kleding. Haar zul je niet gekleed in een aardetint betrappen. Zij houdt van felle kleuren met prints of opsmuk anderszins. Wat dat betreft zou ze eerder de boezemvriendin van Maya Wildevuur kunnen zijn dan die van mij. Ik draag ook wel eens een kleurtje, maar dat blus ik dan graag af met zwart. Daar doet boezemvriendin niet aan. Onlangs kreeg ik een mooie bloemenrok van haar. Het was een van haar lievelingsrokken, maar helaas zakte hij van haar smal geworden middel. Bij mij is dat anatomisch gezien vrijwel onmogelijk en de rok paste mij dan ook precies.

Het is geen rok die ik zelf uit de rekken zou hebben getrokken: een grote bloemenprint, draperieën in de naden, dat zou teveel voor me zijn geweest. Maar als ik me in de rok hul, dan staat het eigenlijk best goed. Natuurlijk blus ik het geheel af met mijn beige laarzen en een zwart vestje, waar boezemvriendin ongetwijfeld was gegaan voor rode laarzen en een rood shirt, maar al met al vind ik het toch erg leuk. Ik whats app boezemvriendin een foto van mezelf in de rok met daarbij de tekst "echt girly".

Inmiddels is boezemvriendin bezig met een grote opruiming onder haar shirts. Vandaag draag ik een paars exemplaar uit haar collectie. En als ik zeg paars, dan is dat ook echt paars. Ik vind het een mooie kleur, alhoewel ik eigenlijk van paars was afgestapt. Als ik in de plastic tas tuur zie ik dat het shirt ook strikjes heeft. "Het was mijn lievelingsshirt", zegt boezemvriendin. "Nou dat met die strikjes dat weet ik niet hoor", zeg ik. "Dat ben ik niet helemaal."  "Dan doe je 'm maar weg", zegt ze. Maar wat blijkt? De strikjes zaten maar met een steekje vast en konden dus eenvoudig verwijderd worden. Ik ben de dag begonnen met strikjes, maar ze zijn er inmiddels vanaf. En hij zit inderdaad heerlijk.

ooohhhh....

Aanbevolen: pulp

Het zijn lastige tijden bij ons op het werk. Gelukkig wordt er ook nog wel gelachen. Vanmorgen hangen collega's, de baas, boezemvriendin en ik even rond zo aan het begin van de laatste werkdag van de week. We hebben het over de dingen des levens in het algemeen en tv-programma's in het bijzonder. Collega kijkt vooral actualiteitenprogramma's. Ik kijk vooral pulp, verbouwings- en verhuisprogramma's, tuinprogramma's, ziekenhuisseries, detectives, politieseries, kookprogramma's, budgetprogramma's, make over-programma's, Seinfeld, enzovoorts. Ik kijk kortom alles, maar liever geen praatprogramma's. Ook de baas kan overal over meepraten. Dat betekent niet dat we iedere avond koploos voor de televisie hangen. Nee, de baas is net als ik een multitasker pur sang. De baas combineert tv-kijken met werken, ik kijk televisie en ik blog of schrijf een ander stukje, ik kijk televisie en vouw de was, ik kijk televisie en lees een krantje. Er zijn ontzettend veel dingen die ik kan combineren met tv-kijken.

Collega die vooral actualiteitenprogramma's kijkt heeft ooit eens gebeld met iemand die op dat moment  Hotter than my daughter keek. Dichter is hij niet bij tv-pulp geweest. Hij kent het fenomeen niet. De baas en ik praten hem even bij over de formule van Hotter than my daughter: dat dochters die zich schamen voor hun vaak schaars geklede moeder ze opgeven en dat er vervolgens een make over op uitnodiging van Gordon himself volgt. Ik geef nog even een imitatie van de vette lach van Gordon ten beste.

Het is genieten. Behalve dat, leer ik ook ontzettend veel van het kijken van al die programma's: hoe ik mijn huis moet stylen, hoe ik me wel of niet moet kleden, hoe ik mijn planten moet verzorgen (dat je sommige planten in de winter geen water moet geven!), hoe ik levensreddende handelingen en kleine medische ingrepen moet verrichten, welke lekkere dingen ik zou kunnen koken als ik tijd en zin had en van alles en nog wat over mens-zijn (want daar gaan alle series tenslotte over). Ik kan het iedereen en collega in het bijzonder aanbevelen. Het levert je veel blijvende bagage op, in tegenstelling tot actualiteitenprogramma's. Actualiteiten zijn morgen immers alweer oud nieuws.

Ben je een juf?

"Ben je een juf?". Ze kijkt me met haar grote ogen vragend aan. "Nee, ik doe de presentatie", zeg ik. "Lijk ik op een juf dan?'", vraag ik. "Zou kunnen", zegt ze. Vanmiddag spring ik even bij bij de Grunneger Veurleescup. een voorleeswedstrijd in het Gronings voor kinderen van de basisschool. Jarenlang zat ik in de organisatie en was ik jurylid.  Ook presenteerde ik het al eerder. Maar ik ben er ook alweer jaren geleden mee gestopt. Nu deed ik het even weer, voor een keertje- als invaller.

Ooit dacht ik dat ik in het onderwijs terecht zou komen. Dat leek me ook best aantrekkelijk. Ik vond mijn schooltijd namelijk een toptijd. Dus haalde ik mijn eerstegraads onderwijsbevoegdheid. Voor mijn onderwijsbevoegdheid moest ik natuurlijk wel lesgeven. Als student Nederlandse taal- en letterkunde kreeg je die bevoegdheid namelijk niet automatisch. Later gaf ik in het kader van onderzoek nog een jaar Nederlandse les aan een Internationale Schakelklas. Dat was in alle opzichten een bijzondere ervaring. Voor de jongens van Turkse en Marokkaanse komaf was het namelijk niet vanzelfsprekend dat ze de autoriteit van een vrouw accepteerden. Toch ging het goed. Het kon omdat ik zo'n grote vrouw was, legde een van de jongens me eens uit.

Dat ik niet in het onderwijs terecht ben gekomen is toeval, maar misschien ook wel een zegen. Ik weet niet of ik het in me had gehad. Mijn zus is juf en haar dochter ook. Nou lijken mijn zus en ik wel op elkaar, maar we hebben toch een aantal karaktereigenschappen die verschillen. En die eigenschappen maken van haar een goede juf. Zij is namelijk geduldig. Daar kun je mij echt niet op betrappen. Ook maakt ze geen verschil tussen kinderen. Dat kan ook echt niet als je in het onderwijs zit.  Ik maak wel verschil; sommige kinderen vind ik leuk, andere niet. Dat is altijd al zo geweest.  Dus nee, ik ben geen juf.

In gesprek met Fonq

Ik meldde het hier al eerder: ik ben helemaal los met shoppen op internet. En ook de jongste heeft het nu ontdekt. Zo zocht ze voor zichzelf na een zorgvuldig en langdurig keuzeproces een prullenbak uit bij Fonq. Het was een leuk ding dat snel werd geleverd.

De jongste zou de jongste niet zijn als ze een rechttoe rechtaan prullenbak had gekocht. Nee, ze kocht er een met vuilniszakhouder en deksel. Jammer genoeg werden die er niet bijgeleverd en kreeg ze dus toch een gewone rechttoe rechtaan prullenbak. Met dit verschil: het was niet voor een rechttoe rechtaan-prijs. Dat konden we natuurlijk niet over onze kant laten gaan. Gepokt en gemazeld als ik inmiddels ben in het indienen van klachten en de kunst van het 'pressietelefoneren' nam ik contact op met Fonq.

Even bellen met de klantenservice dan maar. Het was een fijn gesprek: de mevrouw van de  klantenservice was het meer dan 100% met me eens: dit kon niet. Ze zou er direct werk van maken. Afgeleid door allerlei andere zaken kwam ik er twee weken later achter dat de ontbrekende onderdelen nog steeds niet geleverd waren. De afleverbon was inmiddels verdwenen. "Die heb ik aan papa gegeven", aldus de jongste, maar E. weet van geen afleverbon. Nog maar eens bellen met de klantenservice dan. En opnieuw: meer dan 100% overeenstemming met de telefoniste dat dit niet door de beugel kan. Mijn vorige gesprekspartner had de vraag 'doorgezet naar de leverancier'. Maar tot nu toe dus zonder resultaat. Deze mevrouw zou dit onmiddellijk rechtzetten. Nog eens twee weken later hebben we nog steeds geen ontbrekende onderdelen. Ik kies een nieuw kanaal: ik stap over naar de mail. Vanmiddag word ik gebeld: de leverancier heeft nog twee weken nodig om de ontbrekende onderdelen te leveren. Maar dan krijgen we ze echt. En voor het ongemak krijgen we nog een tegoedbon van €17,50. Als dat allemaal gaat lukken, dan is het toch wel netjes van Fonq. Dan kan ik er nog eens iets gaan kopen en hoef ik ze niet op mijn persoonlijke zwarte lijst zetten.  

Gezocht: spannende plaatjes

Eigenlijk kijk ik nooit naar mijn blogstatistieken. Ik schrijf namelijk niet voor de statistieken, maar puur voor eigen plezier. Maar ach, ik ben vrij en heb wat tijd over. Dan kan het er nog eens van komen. Ik ben geïntrigeerd: het publiek voor mijn blog komt -zoals te verwachten viel- voornamelijk uit Nederland. Op 2 staan de Verenigde Staten, maar ik mag me ook verheugen op bezoekers uit Singapore en de Oekraïne. Heel bijzonder.

Dan kijk ik nog even naar de zoektermen waarop mijn blog gevonden wordt. Op de naam van mijn blog wordt veel gezocht. Maar tot mijn stomme verbazing staat op no. 2 de zoekterm 'spannende plaatjes'. De verwijzende site is een site waarvan ik de naam niet ken. Ik klik en kom zo op de nuchtere maag terecht bij een wel heel spannend plaatje. Zo spannend zie ik ze niet iedere dag. Niet eentje van mijn blog trouwens. Welke spannende plaatjes heb ik eigenlijk geplaatst, vraag ik me dan af. Even checken dan maar. Ik google op 'spannende plaatjes'. En jawel hoor: direct onder Sexting, stuur een spannend bericht naar je partner staat mijn blog met de titel Spannende plaatjes. Is dat raadsel ook weer opgelost.

Wat moeten wij dan?

"Ik ben best wel een twijfelaar", zeg ik tegen E. "Als jij een twijfelaar bent, wat moeten wij dan?", zegt E. Hij bedoelt eigenlijk: wat moet ik dan, maar hij verwijst naar een oneliner uit een verhaal uit de bundel De laatste bus naar Slochteren van Herman Sandman. We lazen het allebei met veel plezier. Herman Sandman werkte als journalist bij de Gezinsbode. Met zijn gezin verhuisde hij van de stad naar Slochteren. En zo belandt hij middenin het plattelandsleven. Herman schrijft er vermakelijk over. Maar niet alleen daarover. Ook over andere dingen des levens.

Zo komt de door E. graag gebruikte oneliner voor in een artikel over de zelfgekozen dood van Anthonie Kamerling. Herman is geshockeerd en tot tranen geroerd. Anthonie is van dezelfde leeftijd als Herman en hun gezinssituaties komen overeen. Dat wil zeggen: volgens Herman heeft Anthonie een meer dan gemiddeld leuke vrouw, een leuke baan en twee mooie kinderen met bijzondere namen. Herman vraagt zich af: als het leven hem al niet genoeg te bieden heeft, wat moeten wij dan?  

De laatste bus naar Slochteren is een aanrader (ondanks het lelijke omslag en de matige typografie aldus E.). Ga dat lezen, schaf het aan of geef het met de feestdagen cadeau. Het boek is uitgegeven bij uitgeverij De Passage. Als je het vandaag bestelt, kun je het overmorgen al in huis hebben.