Kleding snacken

"Heb je iets onder de leden?", vraagt de kapper me als ik huiverend plaatsneem op de stoel. "Of is het hier koud?" De andere aanwezige vrouwen zijn helemaal niet koud en ook de kapper heeft geen last. "Zou best kunnen", zeg ik. Ik voel me niet echt fit. Het is mijn vrije dag, dus is het een uitgelezen moment om even onderuit te zakken op de bank. "Ik ga straks even lekker op de bank hangen met mijn dekje over", zeg ik.

Als ik thuiskom voeg ik de daad bij het woord. Ik kruip lekker op de bank. Het is een heerlijke snackhouding, zo onderuitgezakt op de bank. Maar aangezien ik mijn maag niet helemaal vertrouw, laat ik het snacken achterwege. In plaats daarvan ga ik kleding snacken, surfen op internet en kijken wat er zoal voor mij in de aanbieding is. De keus is oneindig, dus is selecteren noodzaak. Ik kom terecht op de website Light in the box, waar je volgens de koptekst wereldwijd kunt winkelen. Ik selecteer op informele langere jurken. Zo'n jurk die je draagt als je je iets beter voelt dan vandaag. Ik kan direct merken dat ik wereldwijd aan het winkelen ben. Het aanbod is grenzeloos en de prijzen zijn te mooi om waar te zijn. Voor getailleerde jurken hoef ik niet te gaan. Het staat de Aziatische modellen op de site uitstekend, maar met mijn 1.83 belandt de taille me geheid onder de oksels.

Dit is de sexy heup dikke taille jurk. Valt bij mij net onder de knie schat ik.

De website doet een beetje obscuur aan. Hoogstwaarschijnlijk wordt dit veroorzaakt door de vertaalmachine. Als ik een jurk vind die me wel aanstaat, dan is het in ieder geval niet vanwege de omschrijving die erbij staat: vrouwen de show sexy heup cultiveren iemands moraal dikke taille jurken.

Na het checken van de betrouwbaarheid van Light in the box besluit ik toch maar niet tot de koop over te gaan. Als iets te mooi lijkt om waar te zijn is het dat vaak ook.

In gesprek met Fonq

Ik meldde het hier al eerder: ik ben helemaal los met shoppen op internet. En ook de jongste heeft het nu ontdekt. Zo zocht ze voor zichzelf na een zorgvuldig en langdurig keuzeproces een prullenbak uit bij Fonq. Het was een leuk ding dat snel werd geleverd.

De jongste zou de jongste niet zijn als ze een rechttoe rechtaan prullenbak had gekocht. Nee, ze kocht er een met vuilniszakhouder en deksel. Jammer genoeg werden die er niet bijgeleverd en kreeg ze dus toch een gewone rechttoe rechtaan prullenbak. Met dit verschil: het was niet voor een rechttoe rechtaan-prijs. Dat konden we natuurlijk niet over onze kant laten gaan. Gepokt en gemazeld als ik inmiddels ben in het indienen van klachten en de kunst van het 'pressietelefoneren' nam ik contact op met Fonq.

Even bellen met de klantenservice dan maar. Het was een fijn gesprek: de mevrouw van de  klantenservice was het meer dan 100% met me eens: dit kon niet. Ze zou er direct werk van maken. Afgeleid door allerlei andere zaken kwam ik er twee weken later achter dat de ontbrekende onderdelen nog steeds niet geleverd waren. De afleverbon was inmiddels verdwenen. "Die heb ik aan papa gegeven", aldus de jongste, maar E. weet van geen afleverbon. Nog maar eens bellen met de klantenservice dan. En opnieuw: meer dan 100% overeenstemming met de telefoniste dat dit niet door de beugel kan. Mijn vorige gesprekspartner had de vraag 'doorgezet naar de leverancier'. Maar tot nu toe dus zonder resultaat. Deze mevrouw zou dit onmiddellijk rechtzetten. Nog eens twee weken later hebben we nog steeds geen ontbrekende onderdelen. Ik kies een nieuw kanaal: ik stap over naar de mail. Vanmiddag word ik gebeld: de leverancier heeft nog twee weken nodig om de ontbrekende onderdelen te leveren. Maar dan krijgen we ze echt. En voor het ongemak krijgen we nog een tegoedbon van €17,50. Als dat allemaal gaat lukken, dan is het toch wel netjes van Fonq. Dan kan ik er nog eens iets gaan kopen en hoef ik ze niet op mijn persoonlijke zwarte lijst zetten.  

Goud waard: iemand die luistert

Nou poeh poeh, hè hè, we zijn er weer. Vanaf nu weer volop in de ether, want sinds vanmorgen hebben we weer internet. Na 13 dagen bellen, zeuren en vele explosies verder, is het gelukt. We hebben verbinding. Vanmorgen kwam er voor tienen een monteur binnen die het zaakje binnen vijf minuten gefikst had. "Geen idee waarom het zo lang moest duren", was zijn tekst. "Het was eigenlijk heel simpel." E. vertelt het me als hij -een tevreden man- weer belt met de vaste lijn. "En heb je hem met een windbuks van het erf geschoten?", vraag ik. Nee, dat had hij niet gedaan. En dat doe je ook niet: daar ben je gewoon te opgelucht voor.

Op 15 augustus verhuisden we naar ons nieuwe huis. Heerlijk! En de volgende dag zouden we weer internet hebben. Dat hadden we zo afgesproken met de KPN. Dat lukte natuurlijk niet van de ene op de andere dag, dus E. had netjes 16 dagen van tevoren contact opgenomen om het keurig in te plannen. Maar helaas, dat lukte niet. Kan gebeuren, er gaat wel eens iets mis. Wel balen natuurlijk, maar in de verwachting dat het de maandag erop weer in orde zou zijn, vergaven we dat de KPN, dankzij de algehele jubelstemming als gevolg van onze verhuizing.

's Avonds kreeg ik een sms'je dat het klusje was geklaard. Mocht ik daar anders over denken, dan kon ik 'verhuis' sms'en naar KPN. Dat heb ik natuurlijk onmiddellijk gedaan - en niet een keer. Iedere dag hebben we wel met helpdeskmedewerkers gesproken. Dan E. weer, dan ik. Of allebei op een dag meerdere keren. We hadden geen van beiden het idee dat het ook maar enig effect sorteerde: we hadden net zo goed tegen een staande lamp kunnen praten. Maar je doet wat, je wilt toch het idee hebben dat je er iets aan gedaan hebt. "Ik begrijp het, heel vervelend voor u", vertelt een begripvolle medewerker me op een avond. Maar ik geloof haar niet: ze begrijpt het helemaal niet, want dan zouden ze er als de wiedeweerga werk van gaan maken. "Ik wil helemaal niet vriendelijk te woord worden gestaan", zeg ik. "Ik wil dat ons probleem opgelost wordt". Maar dat gebeurde niet. Het leek alsof de medewerkers waren getraind om klanten vriendelijk af te poeieren in plaats van om hun probleem op te lossen. Ze konden geen enkele uitspraak doen over de termijn waarop het probleem opgelost zou zijn, of over de planning die daar op gezet was. Het schoot geen meter op.

Gisteren belde ik nog maar eens zonder me al te veel illusies te maken.  We dachten eigenlijk dat er maar een uitweg mogelijk was: overstappen naar Ziggo. Maar deze keer kreeg ik iemand aan de telefoon die luisterde. Echt luisterde. Je merkt het verschil onmiddellijk. Hij viel even stil toen hij hoorde dat we al 13 dagen zonder internet zaten. Net als al zijn collega's voor hem, vroeg hij me om even geduld te hebben terwijl hij het uitzocht. Met een ongekende openheid van zaken gaf hij aan dat er al diverse monteurs betrokken waren geweest. "Maar ze hebben het niet afgemaakt", zegt hij nog steeds licht ontdaan. "Ik ga er direct achteraan." Echt geloven doe ik dat eerlijk gezegd niet. Maar wie schetst onze verbazing als E. door de KPN gebeld wordt? Jammer genoeg zit hij op dat moment in vergadering en drukt het gesprekje weg voor hij er erg in heeft door wie hij wordt gebeld. Gelukkig volgt er een sms'je en vanmorgen volgde de monteur.

En nu zit ik hier dan: lekker onderuitgezakt op mijn laptop te bloggen. Heerlijk. Als ik zou willen zou ik de televisie ook nog aan kunnen zetten en ik zou ook kunnen gaan bellen. We hebben namelijk een alles-in-één-pakket met internet, telefoon en televisie. Bellen kon gelukkig mobiel. Voor de tv hadden we een digitenne aan kunnen schaffen. Maar alhoewel ik dol ben op tv-kijken, daar kan ik ook wel zonder. Internet heb ik het meest gemist: een potje surfen en een stukje bloggen? Dat moet eigenlijk wel doorgaan. Daar wordt het leven toch een stuk leuker van. En het enige wat daarvoor nodig is, is een medewerker die echt luistert en dan vervolgens iets doet. Collega zou het -geïnspireerd door zijn moeder- zo verwoorden: zulksen zijn goud waard.

Sappemeer, the city that never sleeps

We zijn weer terug in Sappemeer, the city that never sleeps. Onze eerste nacht hier was ik vroeg wakker. Om een uur of half drie lag ik al wakker in onze goed verduisterde slaapkamer. Ik had me er enorm op verheugd: na een jaar slapen op een open zolder eindelijk weer een slaapkamer met een deur die je dicht kunt doen. Lekker de wereld buitensluiten. 

Maar eindelijk weer terug op deze vreemde maar toch vertrouwde plek, was ik te opgewonden om te slapen. Net als de nacht na de geboorte van onze kinderen. In de slaapkamer met verduisterende gordijnen is het roetdonker. Ik heb moeite om me te oriënteren. Des te meer omdat E. ons bed zo heeft opgesteld dat we met de voeten naar de straat en met het hoofd naar de deur liggen. Totaal niet feng shui natuurlijk en zeker niet mijn idee. Maar goed, ik geef het het voordeel van de twijfel. In het donker bedenk ik wat er allemaal nog moet gebeuren: morgen eerst maar een kledingrek halen voor de jassen die nu nog onderaan de trap liggen. En die kasten die onder de schuine wand staan, kunnen misschien wel aan het hoofdeind van ons bizar opgestelde bed staan. Ondertussen wandelen mensen opgewekt pratend voorbij. Dat hoor ik, omdat we het raam open hebben staan. Het is drie uur in de nacht. We zijn in Sappemeer. Wat zal ik morgen nog meer gaan doen? Achter die stoelen aanbellen die zouden komen en toch niet kwamen. Werk maken van een deurbel. Dit soort gedachten brengt de slaap natuurlijk niet dichterbij. Maar even naar het toilet dan. Dat is altijd goed. Tastend vind ik mijn weg in het donker. Het is nog niet zover dat ik die blindelings vind.

Even later wordt E. wakker van mijn gedraai. Ook hij gaat nog maar even naar het toilet. “Donker he?”, zeg ik.  Dat zijn we niet meer gewend. “Zal ik je even naar de deur klakken?” en ik voeg de daad bij het woord en maak een klakkend keelgeluidje. “Je weet wel, dat doen vleermuizen ook toch? Dan weerkaatst het geluid tegen de muur”, zeg ik in de richting waar ik E. in het donker verwacht. “En dolfijnen toch ook? Of waren het walvissen?”, zeg ik al klakkend. Ik ben goed wakker. Hoe laat zal het zijn? Een uur of vier? Het is ondertussen toch iets rustiger geworden in Sappemeer, the city that never sleeps, afgezien van mijn geklak dan. E. kan mijn geklak niet waarderen. Ik vind het zelf eigenlijk ontzettend grappig en krijg de slappe lach. Ook dat brengt de slaap niet dichterbij.

Tegen een uur of half vijf rijden de brommers voorbij: de eerste mensen gaan alweer naar hun werk. Rond zes uur valt de krant op de mat. De brievenbus klinkt metalig in de vide. Dat doet me eraan denken dat ik nog beslag voor de binnenkant van de brievenbus moet bestellen. Morgen maar, als we tenminste internet hebben. Ik sta rond zeven uur op. Genoeg te doen, zo’n eerste dag na de verhuizing.

Waarom ik dit bericht niet plaatste op vrijdag 16 augustus? Dat weten jullie inmiddels: omdat internet het niet deed natuurlijk. Dat betekende niet alleen geen internet, maar ook geen telefoon en televisie. E. is vrijdag al op tijd begonnen met bellen, omdat het vertrouwen dat het vanzelf goed zou komen van tevoren al niet geweldig was. Waarom internet het dan niet deed? Tja, dat kon een monteur pas na het weekeinde uit gaan zoeken. Inmiddels hebben we nog steeds geen internet. Er is wel heul goed nieuws: iemand is bij het kastje geweest. Merken wij daar iets van? Tuurlijk niet. Er moet namelijk ook nog een draadje worden getrokken. En dat doet weer iemand anders. Ze hopen dat het allemaal voor het weekend lukt, maar garanties kunnen ze daar natuurlijk niet voor geven...

Hoe ik dan toch dit stukje blog? Niet weer op mijn telefoon, maar met een dongel. Die heeft E. maar even gehaald. Want ja, hij heeft ook nog een bedrijf hè. Dus ik leen 'm even.

Groen experiment

Sommige mensen doen er niet aan: aan facebook, twitter of internet in het algemeen. De reden die ze meestal geven is dat het teveel tijd kost. En dat is waar. Het kost tijd. Dat hoeft natuurlijk niet, maar het is vaak wel zo. Ongemerkt besteed je toch best wel veel tijd aan het checken van de verschillende social media. Des te mobieler je apparaat, des te meer tijd je eraan besteedt. Toen ik begon te bloggen deed ik dat bijvoorbeeld op een vaste pc. Ik had een vast blogmoment op de avond, direct na het avondeten. Sinds ik een laptop heb, ben ik vanaf het moment dat ik thuiskom voortdurend met internet en social media in de weer. En des te meer tijd je erin stopt, des te meer kom je tegen...

Zo ben ik een vaste fan van www.welke.nl. Op de websites een verzameling van foto's van doe-het-zelf-ideeën, lekkere recepten, leuke interieurfoto's, slimme groenfeitjes, en tips om je looks te verbeteren. Sommige zaken lijken te mooi om waar te zijn. En soms zijn ze dat ook. Neem deze foto.

Het verhaal is simpel: heb je een bosje rozen gekregen en is het beste er vanaf? Snij de stelen dan schuin af, verwijder het blad en steek de steel in een aardappel. De aardappel ingraven en de stengel zal alle voedingsstoffen uit de aardappel onttrekken om te verworden tot een prachtige rozenstruik. Geweldig! Dat wilde ik natuurlijk ook proberen. Samen met de jongste plant ik zes aardappels met een rozenstengel erin in de voortuin. Je wilt natuurlijk ook niet hebberig zijn en direct twintig rozenstruiken oogsten van een bos rozen. Met zes zou ik toch een mooie basis kunnen leggen voor een compleet rosarium rondom onze nieuwe woning.

We plantten ze in een natte periode, dus dat kwam goed uit: gruizoam weer zeg maar. We verwelkomden de eerste blaadjes die opkwamen dan ook enthousiast. En dat zijn we nog steeds! Maar rozenstruiken zijn het niet geworden.

Klik hier, lik hier

Gisteren volgde ik een cursus schrijven voor het web. Alhoewel ik een ervaren schrijver ben, was het toch leerzaam. De basis van het schrijven is hetzelfde, of je nu schrijft voor het web of op papier. Ook het structureren en het trekken van de aandacht van de lezer verschilt niet wezenlijk. Maar er zijn natuurlijk verschillen: de volgorde in de tekst, de omvang van de tekst. Ook terugverwijzen doe je niet in een webtekst. Je probeert het in hapklare brokken op te delen, of -zoals de lerares het verwoordde- te 'chunken'. Dat klinkt goed, alhoewel het me volstrekt niet aan schrijven doet denken. Eerder denk ik dan aan brokken voedsel, met name zoetigheid zoals toffee en chocola of bokkevet (ook wel Borsthoning, koekzoet, sikkenvet, wit snoepgoed of massé genoemd).

Natuurlijk kregen we ook lijstjes met don'ts. Ik wist het al, maar de presentatie van deze don't vond ik toch wel te gek: Zeg nooit klik hier, maar verbind een link aan inhoud, want we weten inmiddels wel dat er geklikt kan worden en waar je kunt klikken. Bij een postzegel zeg je toch ook niet: lik hier. 

Lakrok? Toch maar niet!

In mijn zoektocht naar herstel van mijn garderobe is internet mijn rechterhand. Op dit moment heb ik twee dezelfde zwarte broeken, een rok en een spijkerbroek. Als ik naar het werk ga, wissel ik beide zwarte broeken af, maar het lijkt dus alsof ik steeds in dezelfde broek loop. Zo nu en dan draag ik mijn zwarte rok. Een extra broek of een extra rok lijkt me dus best handig. Omdat ik onderhand de bekende sites al ken en daar niets heb gevonden dat en naar mijn zin en in mijn maat is, zoek ik op google. En tot mijn stomme verbazing krijg ik dan de volgende hit: Lak mini rok -Kunstvagina kopen? Wat heeft het een in vredesnaam met het ander te maken, vraag ik me dan af. Dus uit nieuwsgierigheid toch maar even klikken. Een pagina vol schaars geklede vrouwen verschijnt.  Sommigen met topje, maar veel meer met een ontbloot bovenlijf met strak naar voren gerichte borsten. Dan weten we genoeg of niet? Een kunstvagina is nergens te bekennen. Het betreffende lakrokje met topje is voor de vriendenprijs van €42,75 al voor mij. Toch nog maar even verder kijken denk ik.

En delen maar!

De jongste zit dijenkletsend achter haar laptop. Ze surft op het internet en vindt daar altijd van alles waar ze dikke pret om heeft. "Ha, ha, ha, ha, ha, wat een ontzettend goeie", lacht ze. Direct gevolgd door "En delen maar!" Met een vloeiende beweging wordt de dijenklets een klikbeweging. Ze plaatst het op facebook, waar anderen kunnen meegenieten van deze enorme leuke grap.

Zo gaat dat dus. Een van mijn favoriete bezigheden is dikke pret hebben met mezelf. Maar dat komt in haar niet op. Alles wordt gedeeld in de cyberspace. Ik verwonder me daarover, maar zij vindt het heel gewoon. Dat doet zij niet alleen, legt ze me geduldig uit: "Anderen vinden het ook leuk hoor en daarom delen zij het ook. Dat is de bedoeling van facebook mam." Gauw dit stukje dan maar even delen op facebook.

Touchskype

Sinds onze oudste vorig jaar op kamers ging, skype ik. En dat is ideaal. Je kunt niet alleen met elkaar praten, maar je kunt elkaar nog eens zien ook. Zo kunnen we elkaar direct onze nieuwe aanwinsten laten zien. Vorige week liet ik de oudste ons nieuwe kastje via skype zien.

Meestal skypen we laat op de avond. Geïnspireerd door de ipad ontdekte ik vorige week nog een nieuwe toepassing toen de oudste en ik in gesprek waren. Want wat is er natuurlijker dan te 'touchen' op een 'touchscreen'? Dus ik voeg de daad bij het woord. "Ik aai je nu over je wang", zeg ik tegen de oudste. "Ik kietel onder je kin", zeg ik. "en nu peuter ik in je oor." "Mam, wat ranzig. Hou daarmee op.", zegt ze. Niet dat ze er iets van merkt, maar ik stop toch maar. Wel jammer.

Technologie omarmen

Gisteravond zag ik Maurice de Hond bij De wereld draait door. Hij wil een nieuwe school oprichten waar de moderne technologie centraal staat. De school moet de Steve Jobsschool gaan heten. Hoe Maurice op het idee kwam? Hij heeft nog een dochtertje van drie uit een tweede leg. En die is in huize De Hond opgegroeid met smartphones en ipads. Het meisje leert door de moderne technologie spelenderwijs. Eerst dacht Maurice erover om haar thuis onderwijs te geven. Maar een ontmoeting met Lodewijk Asscher bracht hem andere gedachten. Die gaf hoog op van de invloed van school op de sociale ontwikkeling van kinderen. Daar zag Maurice ook het nut van in en zo kwam hij op het idee van de Steve Jobsschool.

Ik vind het een heel goed idee van Maurice. Het is heel bijzonder dat in basisscholen nog zo weinig ruimte is voor het werken met computers en moderne technologie. Mijn zus werkt in het onderwijs. Vanavond praten we er over als we onderweg zijn naar Zumba. "Het is vooral een kwestie van geld", zegt ze. En inderdaad: het kost geld. Behalve geld kost het ook tijd. Er gebeurt zoveel, in zo'n hoog tempo, dat je voortdurend tijd moet investeren om bij te blijven. Ik heb mezelf in de afgelopen periode een aantal open source webtoepassingen eigen gemaakt. En als je dat dan onder de knie hebt, dat is geweldig! Al die technologische vernieuwingen moet je omarmen. En dat mag van mij best beginnen op de Steve Jobsbasisschool.