Kadetten loslaten

Het dragen van geen onderbroek heeft geweldige gezondheidseffecten is de kop van het artikel. Dat moet ik natuurlijk lezen. Het begint goed: "We kunnen gerust zeggen dat de overgrote meerderheid van de mensen een onderbroek draagt. Maar wat gebeurt er eigenlijk als je deze basic in de kast laat liggen? Het blijkt dat het een positief effect heeft op je gezondheid wanneer je jouw kadetten los in het hok laat." Dat laatste geeft direct al aan dat hier geen sprake is van een wetenschappelijk onderlegd artikel. Hoogstwaarschijnlijk is het iemand die zelf graag zonder onderbroek naar het werk gaat en daar draagvlak voor zoekt. Wat natuurlijk een geweldige actie is. 

De gezondheidsvoordelen die worden genoemd zijn: 

• je bloedsomloop verbetert 
• het voorkomt urineweginfecties en schimmelinfecties 
• geen last meer van brandend maagzuur
• minder afscheiding
• minder blootgesteld aan bacteriën van anderen  

Bij dit punt staat een foto van een vrouw die met een minirokje aan in een bushokje zit. Dat is volgens het artikel helemaal geen probleem als je je maar even doucht. "Het kan voorkomen dat oppervlakten in contact komen met je edele delen als je in een openbare ruimte zit, vooral als je een rok of jurk draagt. Dit hoeft echter geen probleem te zijn als je elke dag doucht." Blijkbaar beter dan jouw onderbroek en die van je gezinsleden in dezelfde was draaien.

Het lijstje gaat verder: 

• mobieler en flexibeler als je sport

Hier is nog wel een disclaimer aan toegevoegd. Je hebt dan namelijk wel een risico op micro-snijwonden tijdens het trainen door het schuren van je synthetische sportkleding. Maar je wilt natuurlijk geen last hebben van je ondergoed als je een spagaat doet. 

En het gaat nog verder:

• het voorkomt bilacné
• je hoeft minder vaak te plassen
• je zelfvertrouwen kan een boost krijgen, je voelt je sexy
• je lichaamsgeur kan verbeteren

Kortom: het is geweldig. Ben ik overtuigd? Ben ik geneigd om met micro-snijwonden zonder onderbroek en met een rok aan op een bankje op het station te gaan zitten? Niet echt. Misschien behoor ik niet tot de doelgroep, want ik heb deze klachten niet. Ik beweeg me van nature flexibel, ik ruik heerlijk, het ontbreekt me niet aan zelfvertrouwen en ik voel me sexy met mijn kadetten ingepakt in een HEMA-onderbroek. Godzijdank.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

De digitale dictator

Vorige week kreeg ik een fitbit voor mijn verjaardag. Meten is tenslotte weten. Mijn hartslag, mijn calorieverbruik, mijn passen, mijn slaapritme - alles wordt geregistreerd. Het levert me heel veel inzichten op. Sommige inzichten zijn niet nieuw. Zo weet ik dat ik een lage hartslag heb. Zaterdagnacht zakte dat zelfs terug tot 39 bpm. "Dat is wel heel laag", zeg ik tegen E. "Om mij van kant te maken heb je niet eens een kussen nodig, een zakdoek over mijn hoofd is al voldoende." Ook weet ik nu dat het voor mij op een thuiswerkdag in coronatijd best pittig is om 10.000 stappen te zetten, zelfs als ik iedere avond een fikse wandeling maak. In het weekend of op een vrije dag is het daarentegen een eitje.

SLECHT 

En ik krijg ook feedback en commentaar van mijn fitbit."Even kijken hoe ik geslapen heb", zeg ik tegen E. als ik wakker word. Ik kijk in de app en net als alle voorgaande dagen krijg ik daar ook vandaag het genadeloze commentaar: SLECHT. En dat terwijl ik zelf nog wel vond dat ik lekker geslapen had. 90% effectief bovendien. Het heeft hoogstwaarschijnlijk te maken met mijn korte nachten: 5,5 uur tot 6 uur. En dan wordt er vaak nog een half uur vanaf gehaald, omdat ik dan te onrustig ben. In de app blijf ik ver achter bij vrouwen van mijn leeftijd die hetzelfde apparaat gebruiken: die tikken met gemak de 8 uur aan. Dat is inderdaad voor mij niet weggelegd. En dat is prima. Het werkt voor mij.  

Coach

Behalve dit soort keiharde commentaren, krijg ik ook korte opdrachten van mijn digitale coach. Op een werkdag zit ik veel. Ik ben gefocust. Na ieder uur zoemt mijn fitbit: je bent al een uur inactief. En direct een suggestie: beweeg je romp. En als ik dat doe, dan krijg ik een complimentje: Geweldig! Ook als ik mijn eigen doelen haal krijg ik een complimentje. Op zich is dat prima voor mij: ik ben niet competitief, maar ik verbeter mezelf wel graag. En dat leidt soms tot bizarre situaties. Zo lag ik vanmiddag met mijn elastiek beenoefeningen te doen, terwijl ik aan de telefoon was. Gelukkig was het geen beeldbellen. Dat zou de werkrelatie wel erg onder druk zetten. 

Een machtsgreep 

Maar af en toe vind ik mijn fitbit toch wel erg aanwezig: dan lijkt mijn digitale coach teveel op een digitale dictator. Gisteravond heb ik een kleine machtsgreep gepleegd: 's nachts geen fitbit meer voor mij. 

Als je haar maar goed zit

Maandag waag ik me nog in de auto naar het werk. Het gaat niet hard, maar het gaat. Ik laat me natuurlijk ook niet kennen door een beetje sneeuw. In de auto luister ik naar de radio. Daar maken ze een grap waar ik al glibberend smakelijk om kan lachen. Hij gaat als volgt: Twee sneeuwvlokken komen elkaar tegen. De een zegt tegen de ander: "Waar ga jij heen?" "Ik ga naar Oostenrijk, dikke pret maken.", zegt de een. "En jij?" "Ik ga naar Nederland, paniek zaaien" zegt de ander. Dat zal mij niet gebeuren.

IJzel is een ander verhaal, dus gisteren werk ik thuis. Een buitengewoon productieve dag.

Vandaag is mijn vrije dag, dus ik hoef niet met de auto op pad. Wel heb ik vanmorgen vroeg een afspraak bij de huisarts. Voor de kerstvakantie was mijn bloeddruk tot verontrustende hoogten gestegen, dus ik zit in de extra controlerondes. Ik besluit er lopend op af te gaan. Dat gaat prima. Ik heb er ruim de tijd voor uitgetrokken, dus ik kom op tijd aan. Als ik de praktijk nader, vraag ik me af of ik niet beter even had kunnen bellen. Het is rustig, of eigenlijk uitgestorven. De assistentes en dokters zijn wel aanwezig, maar de wachtkamer is leeg. Blijkbaar zijn er veel klachten die wel uitstel kunnen verdragen. Ik ben ook zo klaar. Mijn bloeddruk is weer tot keurige waarden gedaald en ik hoef me dan ook eerst niet weer te melden. Ik wandel op mijn gemak terug naar huis.

Als ik het centrum nader, krijg ik opeens een lumineus idee. Ik heb volgende week woensdag een afspraak bij de kapper, maar eigenlijk was ik vanmorgen al in de verleiding om mijn pony zelf even onderhanden te nemen. Dus die knipbeurt zie ik vandaag ook wel zitten. En gezien mijn ervaring bij de huisarts heeft mijn sterrenkapper vast wel een gaatje vandaag. Volgens mij is dit een klassieke win-win-situatie: mijn haar zit weer goed en de kapper heeft volgende week extra ruimte om al die afzeggers een plek te geven. Vol vertrouwen stap ik binnen. Een ding valt direct al op: de situatie is duidelijk anders dan bij de huisarts. Ik tref er geen duimendraaiende kapper aan. Er wordt gewoon geknipt. "Afzeggers?", zegt hij. "Nee hoor, dat valt mee, ik heb gisteren ook gewoon de hele dag geknipt. Maar als ik een gaatje heb, dan bel ik je."

Weer wat geleerd: je gezondheid kan wel wat uitstel verdragen als je haar maar goed zit.

*Later op de ochtend kan ik toch terecht bij mijn sterrenkapper, dus ik kan er weer even tegen.

Gezond gedrag

Vorig weekend was Sappemeer het toneel van een wielerronde. Aanvankelijk dacht ik dat het zo druk was omdat de buurvrouw jarig was, maar in de loop van de dag kwamen we erachter dat het om een wielerwedstrijd ging. Dus lopen we nog even naar het kruispunt waar net een grote groep hardrijders voorbijkomt. Pas na de vierde keer zie ik dat het om dezelfde renners gaat die steeds hetzelfde rondje rijden. En dat zie ik dan aan de achterblijver. Het peloton is een massa waarin je niets kunt onderscheiden.

Perplex

Schuin voor ons op de grond zitten drie vrouwelijke wielrenners. Ze drinken water en moedigen de mannen aan. Voor ons staat een man met zijn fiets. Het is een recreatieve fietser, geen wielrenner. Hij pauzeert even met een sigaretje. "Zou u hier misschien niet willen roken?", vraagt een van de wielrensters aan de man. Net als wij staat hij even perplex. "Pardon?", zegt hij. Hij denkt dat hij het niet goed heeft gehoord. "Of u hier misschien niet zou willen roken", herhaalt ze. "Het moet toch niet gekker worden", zegt de man. "U staat hier wel naar een sportwedstrijd te kijken", zegt ze.

Arrogantie

"Het is de arrogantie van de sporter", zeg ik later tegen E. Ik rook zelf niet, ik heb nooit gerookt en ik vind het ook een onsmakelijke gewoonte. Onze kinderen vertelde ik altijd dat tongen met een roker vergelijkbaar is met het uitlikken van een asbak. Ik bedoel maar. Maar ik vind wel dat je het zelf moet weten. En dit gaat me te ver. "Wielrennen is toch een sport waarbij ze alles doen wat God verboden heeft: snuiven, spuiten, bloedtransfusies, noem maar op.", zeg ik. "Bovendien is topsport helemaal niet zo gezond. Dat is toch algemeen bekend." Het duurt maar even of we bedenken allemaal hypothetische situaties waarin steeds een man die rookt in de buitenlucht en een sporter voorkomen. "Stel er loopt een man met een hond langs de kant van de weg. Hij rookt een sigaretje en er komt een groep wielrenners voorbij", zegt de oudste "mag dat dan wel?" Mag het wel als het geen wedstrijd is, bedoelt ze. "Of er rijdt een man op een fiets over het spoor, hij rookt een sigaret en net als hij voorbijkomt gaat er een trein voorbij met een sporter erin, mag dat dan wel?" bedenken E. en ik. "Geen wielerronde langs een snackbar", zegt E. Het is de onverdraagzaamheid die ons tegenstaat. We komen erop uit dat het heel gezond is om een beetje verdraagzaam te zijn.

Bruin water

Oeps...

Rond de middag ontdek ik het: bruin water in de wc. Ik vermoed een kleine maar zeer onsmakelijke verstopping. Nog maar eens spoelen dan. Nog steeds bruin. Nog een keer, nog een keer, nog een keer, nog een keer. Nog steeds bruin. Handjevol soda dan maar. Dat werkt in ieder geval zuiverend. Ik besluit het even te laten trekken. De jongste gaat naar de wc. "Nog steeds bruin?", vraag ik. Inderdaad, nog steeds bruin. Dan maar even googelen op ontstoppen. De eerste optie is handmatig ontstoppen. Soms wordt de verstopping van je toilet veroorzaakt door iets heel eenvoudigs zoals een toiletrol die in de pot is gevallen. Dat is het niet. Als je direct kunt zien wat het probleem is en dit met een stel afwashandschoenen kunt oplossen; doen! Zien kan ik het niet: een huisvuilzak dan maar met een postelastiek om de bovenarm? Werken met een ontstoppingsveer kan ook, maar daarbij heb je snel last van beschadigingen aan de wc-pot als je niet erg ervaren bent. Let erop dat het gebruik van de veer niet zonder risico is; je zult niet de eerste zijn die door verkeerd gebruik de complete pot stuk slaat.Gebruik de veer dus alleen als je weet wat je doet of je pot toch aan vervanging toe is. Dan die vuilniszak maar.

Niet schadelijk

Eerst maar eens theedrinken om moed te verzamelen. Even later komt E. binnen met een glas bruin water.  "Moet je eens zien", zegt E. "Ik heb er nog geen thee van gemaakt." Dus dat bruine water in de wc komt niet van een verstopping! Ik kijk op internet of er melding wordt gemaakt van bruin water in onze contreien. Als dat niet zo is, bel ik even naar het waterbedrijf. "We hebben hier bruin water. Weet u daar iets van?" Ja, dat weet ze. Er zijn werkzaamheden een paar kilometer verderop. "Het duurt de hele dag. Op zich is bruin water niet schadelijk voor de gezondheid", vertelt ze. "Het ziet er alleen niet zo lekker uit." Nee, vertel mij wat.

In gesprek met de boezem

Zo nu en dan overkomt het je. Dan tref je iemand die in gesprek gaat met je boezem. Laatst had ik een gesprek met zo'n boezemstaarder. Af en toe zwommen zijn ogen even richting mijn gezicht om dan snel weer vaste grond te vinden op mijn boezem. Het is niet voor het eerst dat zoiets gebeurt, maar het blijft een vreemde gewaarwording. Mijn boezem zat keurig verpakt in een decent bloesje. Absoluut geen aanzet of glimp van een boezemspleet te bekennen. Want dat vraag je je als vrouw dan namelijk onmiddellijk af: heb ik ze teveel in de aanbieding? Maar dat was die dag niet het geval. Ze zaten namelijk evenmin in een strakke verpakking.

Eén van onze oude bazen liep met een knipsel op zak, waarin stond dat boezemstaren gezond was. Het zou levensverlengend werken. Op internet vind ik het knipsel terug. Duitse onderzoekers vonden een fantastisch alibi om langdurig op de boezem te fixeren: ze verhieven het tot onderzoek. En de resultaten waren opmerkelijk. Tien minuten boezemstaren is net zo gezond als een half uur gymmen, aldus de onderzoekers. Mijn gesprekspartner had na ons gesprekje zeker anderhalf uur gym achter de kiezen. Notoire boezemstaarders zouden zelfs vier tot vijf jaar langer leven. "Seksuele opwinding doet het hart kloppen en verbetert de bloedcirculatie. Het staat vast dat dit een gezonde activiteit is." aldus de onderzoekster. Het onderzoek dateert van een aantal jaren geleden. De oude baas is inmiddels twee jaar vertrokken en hij droeg het artikel al bij zich.

Geruststellend aan zo'n onderzoek is dat ik nu weet dat er inderdaad geen aanleiding hoeft te zijn. Je hebt blijkbaar notoire boezemstaarders. Het maakt niet uit wat je draagt: een hooggesloten bloesje, een wijd shirt of een laag uitgesneden t-shirt, het maakt niet uit. Het simpele feit dat je een boezem hebt, is voldoende.
 

Gezond

Het is gezond weer. Tenminste dat dacht ik. Sinds vandaag ben ik weer een illusie armer. Dit weer is namelijk helemaal niet gezond, lees ik in de krant. Het is fris, maar dat is wat anders. Wat blijkt namelijk? Uitlaatgassen en andere uitstootgassen vermengen zich als het minder koud is met hogere luchtlagen. Maar als het zo koud is, gebeurt dat niet. Gevolg: de gassen blijven laag hangen en er ontstaat smog. Wat is gezond en wat niet? Ik weet het niet meer. Sommige berichten druisen in tegen mijn intuïtie van wat gezond is.

Zo sla ik vandaag ook een blaadje open dat ik bij de apotheek scoorde. Ik lees een interview met kunstenares Ans Markus. Zij is haar hele leven al op dieet, vertelt ze. Ze is zestig jaar en weegt 62 kilo. Ze eet 's morgens gesneden fruit met sojavla en yoghurt. Tussen de middag eet ze een bruine boterham met tofupesto en 's avonds eet ze gepocheerde vis met groente. En iedere avond kijkt ze verlangend uit naar het ontbijt van de volgende ochtend. Het stond niet in het interview, maar ik denk dat ze ook op tijd naar bed gaat. Is dat gezond?

Het interview is afgenomen in het kader van gezond leven. Dus het antwoord moet zijn: ja. Maar terwijl ik het lees, vraag ik me af: is dit dan gezond? Is dit leven? Het lijkt mij namelijk niet gezond. Ik vind het dwangmatig. Als je 's avonds verlangend uitkijkt naar het ontbijt van de volgende ochtend, dan heb je niet genoeg gegeten, lijkt me. En als ze eet wat ze zegt, dan klopt dat volgens mij ook. Dat is te weinig voor een volwassen vrouw. Toch wordt het gepresenteerd in een blad dat een gezonde leefstijl promoot. Het citaat "'s Avonds kijk ik verlangend uit naar het ontbijt", is zelfs groot afgedrukt. Ik vind het bedenkelijk.

Vandaag zit ik er dus al twee keer naast. Toch denk ik dat het maar het verstandigst is als ik op mijn eigen gevoel van wat gezond is afga. Ik ben nooit ziek, dus zover zal ik er toch niet naast zitten. En al teveel nadenken over je gezondheid dat is volgens mij ook weer niet gezond.