In de gordel

Zo nu en dan heb ik last van de rug. Een klein aangeboren mankementje. Maar vaak gaat het lange tijd goed. En dan denk ik altijd dat het over is. Dat ik er nooit meer last van zal hebben. Het is nu weer even mis. Dus masseer ik triggerpoints, ik doe braaf oefeningen en ik wissel zitten en staan af met liggen. Warmte helpt om te ontspannen. Dus gebruik ik pittenzakken die ik dan bij mijn broek instop. Maar dat is eigenlijk alleen te doen in en om huis. Ze zijn snel afgekoeld en de bult op mijn achterwerk roept natuurlijk vragen op.

Warmte  

Mijn dochters denken altijd actief met mij mee. Hoe kan het beter? Hoe helpen we haar zo snel mogelijk weer op de been? De jongste doneert haar elektrische deken. Daar kan ik dan op de bank op liggen. Zo treft de oudste mij dinsdag rond de avond aan. De warmte doet mijn rug goed, maar verder krijg ik het er Spaans benauwd van. 'Misschien moet je zo'n gordel nemen', zegt ze. Ooit nam ik er eentje voor mijn schoonvader mee. Die bedekte de hele rug en schouders - zijn pijnpunt. Je moest 'm rond de hals dichtdoen. "Niet prettig om dat rond de nek te hebben" zeg ik. "Dan neem je eentje voor om je middel", zegt ze. Even googelen leert ons dat de Lidl zo'n gordel in de aanbieding heeft. "Ideaal", zegt ze. "Als je dan aan het werk bent en je moet zitten, dan doe je die gordel gewoon even om." Ik zie het voor me. Lange bloes erover en geen haan die er naar kraait. Het spreekt me aan. Het is mogelijk. Dat geeft de doorslag: de koop wordt gesloten. 

Een lichtpuntje

En nu lig ik dus op de bank met de gordel om. Er is een behoorlijk loopsnoer bij, dus je kunt aangelijnd ook nog best een stukje lopen. Al met al drukt het me wel met mijn neus op mijn eigen kneuzerigheid. Maar ik zie toch nog een lichtpuntje: de gordel kruipt op naar de taille. Die heb ik dus nog.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Afrikaans bukken en de deegroller

Regelmatig word ik geplaagd door rugpijn. Daar ben ik aan gewend. Ik weet er -al zeg ik het zelf- goed mee om te gaan. Iedere ochtend -op een enkele spijbelbeurt na- doe ik grondoefeningen. Dat heeft geleid tot het gewenste spiercorset langs de ruggengraat. De rolbeweging over de vloer is als het ware een massagebeurt.


Zo af en toe loopt het een beetje uit de hand. En dat is nu het geval. Vorige week had ik het er nog met mijn moeder over: "Dat zittende werk van jou is ook funest", zegt ze. "Ja, wat dan?", zeg ik. Ooit wilde ik warme bakker worden. Regelmatig prijs ik me gelukkig dat ik daar niet voor gekozen heb. "Staand werk is ook niks en liggend werk had je toch ook niet leuk gevonden, of wel?" Maar ze heeft wel gelijk. Deze week kon ik iets meer variëren in houding en dat is echt beter.


Ondertussen probeer ik alles wat ik zo links en rechts lees. Een tijdje geleden las ik dat Afrikaanse volken amper rugklachten hebben. In het artikel dat ik las werd dat toegeschreven aan de manier waarop Afrikanen bukken: met gespreide benen en een rechte rug. Ik heb het de afgelopen weken toegepast en ik ben enthousiast. De wasmand til ik nu met gespreide benen van de grond, ik haal de was met gespreide benen uit de wastrommel en ik pak de pannen gespreid uit de kast. Dus als de jongste vanmiddag behulpzaam vraagt: "Zal ik die rijstwafels even voor je onder uit de kast halen?", zeg ik: "Nee hoor, het lukt wel." "Ze gaat Afrikaans bukken", zegt de oudste. En inderdaad: ik buk op z'n Afrikaans en geen vuiltje aan de lucht. In één vloeiende beweging worden de rijstwafels vanuit de kast naar de tafel verplaatst.


Een eigen vinding is het hanteren van de  deegroller als massageinstrument. Met name mijn bovenbenen en bilspieren moeten het ontgelden. Daar zitten allemaal triggerpoints die gevoelig zijn als je rugklachten hebt, las ik. En die zitten daar inderdaad! Die triggerpoints ga ik met grof geweld te lijf: onder het motto Wel is boas, triggerpoint of ik? Me dunkt dat die spierknopen dan toch wel moeten toegeven dat ik de baas ben.


En als dat niet zo is en het allemaal niet helpt, moet ik toch maar eens gaan kennismaken met onze nieuwe huisarts.

Failliet door collegialiteit

Bij ons op het werk zijn we sinds een tijd bezig met interne verrekening: als de ene dienst iets afneemt van de andere, dan wordt daarvoor een rekening gepresenteerd. Het voordeel daarvan is dat je bewuster 'inkoopt' als het om je 'eigen' portemonnee gaat. In andere gevallen slaat het te ver door. Ik had laatst zo'n geval bij de hand, waarbij een collega de rekening gepresenteerd kreeg voor zijn eigen collegialiteit.

Bureaustoel cadeau

Een tijdje geleden sprak ik de bewuste collega. We hadden elkaar een tijdje niet gesproken en voorafgaand aan het overleg wisselden we even het een en ander uit. Ik vertelde onder andere dat ik last van de rug had en dat ik eigenlijk een nieuwe bureaustoel moest hebben. Collegiaal bood hij me een bureaustoel aan die hij nog had staan. Het was een mooi modern exemplaar dat hij eigenlijk alleen gebruikte als iemand eens aan wilde schuiven. Dat vond hij zelf te zot voor woorden, dus we besloten te ruilen: hij mijn oude exemplaar en ik zijn mooie nieuwe exemplaar. "Ik bel wel even voor het transport", zegt hij. Er rijdt dagelijks een busje over het terrein waar ik werk, dus al te moeilijk zou dat niet moeten zijn, leek ons. Het duurde eventjes voor het zover was: een belletje was niet genoeg, maar collega hield vol en stuurde er zelfs nog een mailtje achteraan.

Zelfredzaam

Ondertussen sprak ik de bedrijfsfysiotherapeute. "Ik heb al een andere stoel geregeld", vertel ik haar. "Mooi, ik ben er een groot voorstander van als mensen zelf iets regelen", zegt ze. "Dan hoeven we geen nieuwe aan te vragen." Na een tijdje arriveert de bewuste stoel. Inmiddels merk ik het resultaat: door de flexibele rugleuning beweeg ik meer tijdens het werk en krijg ik minder snel last van de rug.

De rekening

Een tijdje later tref ik collega nog weer eens. Ik zie hem nu eenmaal niet elke dag. "Weet je wat?", zegt hij. "Ik kreeg laatst een rekening van € 75,- voor het transport van de stoel." We lachen er een beetje om, want het is eigenlijk belachelijk. Ik ben slecht in het schatten van afstanden, maar het is in ieder geval zo kort, dat ik mezelf zittend naar mijn eigen kantoor had kunnen rollen. En dat zeg ik hem ook: "Als ik dat had geweten, had ik 'm hier zelf heen gerold", zeg ik. Ik probeer hem nog te bewegen om de rekening naar mijn baas te sturen, maar hij wimpelt het af. Het is hem eigenlijk te min om dan ook nog met zo'n rekening te gaan schuiven. Hij heeft niet meer stoelen te vergeven, ik heb genoeg aan eentje, dus het zal niet weer voorkomen. En dat is maar goed ook: hij zou anders nog wel eens failliet kunnen gaan door zijn eigen collegialiteit.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Een mindere dag

Na drie weken ben ik weer terug bij af. Stapje voor stapje ging het beter met de rugklachten de afgelopen drie weken. Onder het motto 'rust roest' pakte ik deze week dan ook al mijn sportactiviteiten weer op. Mijn zus keek me dinsdag op Zumba nog bedenkelijk aan toen ik enthousiast op de samba heen en weer sprong. Maar ik voelde me geweldig, dus ik lachte breed terug. Gisteren had ik een mindere dag, tenminste zo keek ik er toen tegenaan. Ondanks dat het een mindere dag was, ging ik gisteravond wel aquajoggen. Daar kan het tenslotte ook weer beter van worden. Vanmorgen leek gisteren echter met terugwerkende kracht helemaal niet zo'n slechte dag. Vandaag is een mindere dag. Ik kan helemaal geen druk zetten op mijn rechterbeen. Het resultaat is een soort hobbelloopje dat wel heel erg doet denken aan de manke tred van mijn oma. Ik hobbel vanmorgen vroeg door het huis, lig dan weer even gestrekt en zeg tegen E: "Ik ga nog even op de bank liggen en dan ga ik straks boodschappen halen." Ik ga altijd uit van een miraculeus herstel. "Ben je nou helemaal gek geworden?", zegt E. "Je snapt toch zelf ook wel dat dat zo niet gaat. Ik ga mee."

E. heeft gelijk, het gaat helemaal niet. Ik besluit de dokter direct maar even te bellen voor spierontspanners. Liever gebruik ik ze niet, maar zo af en toe zijn ze nodig. Dit is zo'n moment dat het nodig is. Om tien over acht hang ik al aan de telefoon. Het is druk en ik moet even wachten. Na een poosje wachten is er dan toch een assistente aan de telefoon. Het is een mij onbekende assistente. Toen de oude huisarts met pensioen ging, zijn er ook een aantal assisstentes verdwenen. Dus nu zijn het voornamelijk onbekenden met wie ik zaken doe, vooral ook omdat ik eigenlijk bijna nooit naar de huisarts ga. Ik vertel mijn verhaal aan de assistente en vraag of E. even een doosje spierontspanners kan halen van de apotheek. "Ik heb ze al eerder gehad", vertel ik. "Daar kunt u de receptenlijn voor bellen", zegt ze. Ik had er geen idee van dat er zoiets als een receptenlijn was. "Maar dan belt u te laat voor het weekend.", zegt ze. Ik spring bijna uit mijn vel. "Hoezo te laat? Het is tien over acht!" "Ja, dat moet een dag van tevoren.", zegt ze. Ja, zou het niet handig zijn als je ziekte ook even in kon plannen? "Maak maar een afspraak met de dokter dan", zeg ik. "Ik heb ze namelijk vandaag nodig." Ik ben absoluut niet van plan om op te hangen. "Wat is uw geboortedatum?" Ze kijkt toch maar even in mijn dossier. "Het is meer dan twee jaar geleden dat dat is voorgeschreven. Dat kan ik u niet zomaar verstrekken. Ik kan niets voor u doen.", zegt ze. "Hoe gaan we het dan doen?", vraag ik. Ze zal het met de dokter overleggen en ik mag om half twaalf terugbellen. Ze vindt me erg lastig, zoveel is wel duidelijk. Als ik de telefoon heb neergelegd, zit ik verbijsterd voor me uit te kijken. Naar de dokter bel je tenslotte voor hulp en hulpverlening leek in het woordenboek van deze assistente echt niet voor te komen. Ze behandelde me of ik haar maar een beetje van het werk hield, terwijl ze bezig was met haar werk!

Als ik om half twaalf terugbel, krijg ik een andere assistente aan de telefoon. E. kan de spierontspanners gaan halen. Ik heb besloten om direct maar aan te geven dat ik het heel vervelend heb gevonden, zoals ik te woord werd gestaan. "Dat komt denk ik omdat ze dacht dat het om een standaard herhalingsrecept ging", verontschuldigt ze haar collega. Ik begrijp het niet helemaal. "Ja, maar ik vroeg naar spierontspanners en het lijkt me toch niet dat dat zomaar op herhaling kan", zeg ik. "Jawel hoor, dat gebeurt heel veel", vertelt de andere assistente. Ik ben stomverbaasd. Gek genoeg werkt het dus niet in mijn voordeel dat ik spaarzaam medicijnen slik- ik moet gewoon doorslikken, dan kan ik ze zo ophalen…