Een heel leuk leven

Deze week sprak ik op een feestje met een collega. "Hoe is het met je?", vroeg ik. Ik zie hem niet zo vaak, dus dan is dat de aangewezen openingszin om bij te praten. Hij vertelt me dat zijn beide zoons uit huis zijn en dat hij het daar best moeilijk mee heeft. Mijn oudste is ook de deur uit. Dat was even wennen, maar het viel me duidelijk niet zo zwaar als hem. Maar ik heb er nog twee in huis natuurlijk. Dus hier nog zat leven in de brouwerij.

De oudste komt meestal 's weekends thuis. Af en toe slaat ze een weekend over, maar nu slaat ze er twee over. Dus zoek ik vandaag even contact. Het is deze week namelijk behoorlijk stil gebleven van haar kant. Ik vraag haar via een privébericht op facebook hoe het met haar gaat. Even later reageert ze met een enorm bericht waarin ze de activiteiten van de afgelopen week opsomt. En eerlijk is eerlijk: het is indrukwekkend. Naast haar colleges, waar ze minder uitgebreid verslag van doet, is ze van de ene activiteit in de andere gerold. Zo heeft ze omdat ze een actieve student is een lachworkshop en een etiquetteworkshop gedaan. Ze heeft rondgehangen in sportkantines, voetbalteams aangemoedigd, ze is in de weer geweest met een doegroep met de naam Ajeto.  Ze ging naar netwerkspeeddates, een internationale Biermittag waar ze gezellig met een aantal Duitsers heeft 'genetwerkt', een borrel in de Pijp - niet zo lang weliswaar, want ze had haar tas en laptop nog bij zich. Dus is ze al om 2 uur naar huis gegaan. Conclusie: "Ben eigenlijk de hele week nog maar amper op m'n kamer geweest."

Dat gaat dus wel goed. "Nou dat ziet eruit als een heel leuk leven.", is mijn reactie. "Zekers", reageert ze. Wat wil je als ouder nou nog meer?

Je verhuist niet naar een ander leven

Het uitvallen van weblog had op geen ongelukkiger moment kunnen komen, want wat is er veel gebeurd! Onze super is omgebouwd tot een Jumbo, ik bezocht voor het eerst in mijn leven een schoonheidsspecialiste, we ontvingen een Duitse uitwisselingsgast, onze jongste ging op uitwisseling naar Duitsland en ik verruilde mijn geliefde koelkast voor een iphone. En zo zou ik nog wel 165 andere kleine dingen kunnen noemen.

Maar het allerbelangrijkste is wel dat we in augustus na een hysterische kamerzoektocht uiteindelijk drie dagen voor ze in Enschede met het introductieprogramma begon een kamer voor onze oudste vonden. Samen met mijn zus reisden de oudste en ik op zaterdag af naar Enschede, vastbesloten om een kamer te vinden. En dat lukte: voor de middag had ze een kamer gekozen. Vooraf al had ze een zwak voor de kamer met het balkon. En ook al was die pimpelpaars: dat werd 'm. Niet voor een gat te vangen, zijn we 's middags direct begonnen met verven, want paars is nou eenmaal niet haar kleur. De Turkse huiseigenaar was stomverbaasd dat wij gehuld in wegwerpoveralls dat klusje klaarden. "Gaan jullie dat zelf doen?", vroeg hij. Zeker gingen we dat zelf doen en nog rap ook, want de volgende dag hebben we haar verhuisd. En zo had ze nog net voor de kick in zelf onderdak in Enschede. Gelukkig maar, voor ons een zorg minder.

Dus nu zit ze door de week in Enschede. Ze voelt zich er prettig: de studie past bij haar en ze voelde zich thuis in haar kamer. Maar onlangs veranderde het nette meisjeshuis waar ze instapte in een Turks mannenhuis. Goed voor smakelijke verhalen, maar in de praktijk toch niet wat ze als jonge studente voor ogen had. Dus volgende week gaan we haar opnieuw verhuizen, nu echt naar een studentenhuis.

Nu is ze dus alleen in het weekend nog thuis. Dat voelt nog steeds een beetje onwennig: het is nog steeds gewoner dat ze er wel is, dan dat ze er niet is. "Vind je het ook moeilijk?", vragen mensen dan wel. Maar nee, echt moeilijk vind ik het niet. Ze was er klaar voor en dan is het toch een heuglijke stap om te zetten. Je verhuist niet naar een ander leven, je wereld wordt alleen groter, las ik er eens over. En die heb ik onthouden.

Met spoed gezocht: kamer in Enschede

Onze oudste gaat binnenkort uit huis. Ze gaat gezondheidswetenschappen studeren in Enschede. Dat weet ze al een poosje. Toen we kwamen kennismaken in Enschede, vertelden ze ons dat het heel gemakkelijk is om in Enschede een kamer te vinden. Dat heeft onze dochter misschien op het verkeerde been gezet. Het klonk als een eitje, dus dat zou wel gaan lukken. Hoe dan ook: ze heeft nog steeds geen kamer. Vandaag kreeg ze opnieuw twee afwijzingen binnen. Het zit dus niet mee. Ze knapt er niet van op. Uit huis gaan is sowieso al een grote stap en als je dan ook nog geen plek hebt om te gaan wonen…

Zij en ook wij kennen toevallig niemand die in Enschede woont, terwijl dat ontzettend zou helpen, lezen we bij de tips van Opmijnkamer.nl. De meeste mensen krijgen namelijk een kamer via een bekende – ook al is het een verre bekende, zoals de neef van de nicht van de dokter. Het enige spontane aanbod dat ze kreeg was van iemand die ze toevallig op straat tegenkwam toen ze tevergeefs had gehospiteerd in een leuk studentenhuis. De toevallige voorbijganger die duidelijk ook wel een slok lustte en in kennelijke staat was, heette Wolter. En Wolter had nog wel een kamertje over, daar mocht onze dochter best wonen. "Ik kan altijd nog bij Wolter gaan wonen", zegt ze dan, maar dat vinden wij dan toch niet zo'n goed idee.

Mochten er lezers zijn die een oom, tante, neef of nicht in Enschede hebben wonen die wel iemand kent die een kamer te huur heeft, mail me dan via deze site of reageer op dit artikel! De tijd begint te dringen!

Ik mis je nu al

Gisteravond boekte ik voor de oudste en mij een hotel nabij Maastricht. Over drie weken gaan we daar een nachtje overnachten. Ze gaat namelijk dit jaar van de middelbare school af en wil gaan studeren. Na lang wikken en wegen is ze eruit: het wordt zo goed als zeker gezondheidswetenschappen. Dat kun je niet in het dichtbijgelegen Groningen doen. De universiteit van haar voorkeur ligt in Maastricht en over drie weken houden ze daar een open dag. Om toch ook nog even verder te kijken, gaan we de dag ervoor naar Enschede. Maastricht ligt ongeveer ter hoogte van Brussel, dus dat is voor ons vrij ver weg, maar ook Enschede is niet naast de deur. Ze gaat dan ook uit huis. En dat zal wennen zijn, voor ons allemaal. Haar broer -die zelf wel dichtbij blijft- roept voortdurend: "Ik mis je nu al!"

De jongste inspireerde hem tot deze tekst. Die had toen ze jonger was een compleet repertoire aan dramatische teksten en dat vonden wij zo leuk, dat we ze nog steeds te pas en te onpas gebruiken. "Ik mis je nu al", zei ze bijvoorbeeld nog voor je wegging. Er was dan geen sprake van een op handen zijnde langdurige scheiding, eerder van een doorsnee dagje naar het werk of naar school, of zelfs een uitstapje naar het winkelcentrum. Duurde de scheiding iets langer, dan was deze tekst onvoldoende dramatisch. Dat merkte ik toen ik ooit een nacht van huis ging. Toen ik meldde dat ik goed was aangekomen, wist zij te melden: "Het hele huis is hier vol met tranen."

Zover is het hier nu nog niet, maar missen gaan we haar zeker.