Dessertdiner

Als ik uit eten ga, neem ik graag een toetje. Griekse yoghurt met walnoten en honing bijvoorbeeld. Dat is echt bijzonder lekker. Of mousse bijvoorbeeld. Heerlijk zo'n luchtige massa. Of chocola natuurlijk. Dat is ook altijd goed: chocola in iedere denkbare vorm.

Thuis eten we eigenlijk geen toetjes. Het komt er gewoon niet van. Een tijdje ben ik er helemaal mee gestopt, omdat ik meegebrachte toetjes steevast kon weggooien. Ze werden gewoon vergeten. Maar nu neem ik losse toetjes mee voor onze zoon en de jongste. Zij kunnen wel wat extra calorieën gebruiken.

Maar lekker zijn ze wel, het is een echte traktatie. Dat vindt ook onze oudste. En daarom bedacht ze het volgende: een dessertdiner, een diner met alleen maar toetjes. Vorige week had ze een dessertdiner met haar roeiploeg. Het was een groot succes en het zal dan ook niet het laatste dessertdiner zijn. Lijkt mij ook wel wat.

Een levendige fantasie

fantasie maakt het leven kleurrijk

Ik heb altijd een levendige fantasie gehad. Meestal heb ik daar veel plezier van. Ik zie het verhaal achter veel dingen. Vroeger al vertelde ik iedere avond voor het slapen gaan een verhaaltje aan mijn zusje. En bij het poppenkast spelen organiseerde zij voorstellingen die ik moest verzinnen en spelen. En nog steeds mag ik me verheugen in een levendige fantasie. Als ik op pad ga kom ik altijd met verhalen terug. In een restaurant zie ik altijd wel iets waar ik een interessant verhaal achter vermoed. Of in de krant: is het je wel eens opgevallen dat juist bij kleine berichten heel veel niet wordt verteld? Er wordt veel weggelaten en dat biedt mij dan weer de mogelijkheid om het zelf in te vullen.

Over het algemeen ben ik blij met mijn levendige fantasie. Het maakt het leven bijzonder kleurrijk.  Maar soms zit ik er niet op te wachten. Neem nou bijvoorbeeld de berichtgeving over de chocoladecake van Ikea. Die is in China vernietigd, omdat er een poepbacterie op zat. Hoe die poepbacterie in of op die cake is gekomen, wordt er niet bijgezegd. En daar komt mijn levendige fantasie weer om de hoek kijken: ik ben geïnteresseerd en geïnspireerd door het persoonlijke verhaal achter de poepbacterie. Het is niet moeilijk om daar een verhaal bij te bedenken. In ieder geval hoef ik eerst geen cake van Ikea.

Voor wie meer ziet in feiten dan verhalen: de poepbacterie schijnt vrij veel voor te komen op koek, brood en cake. Meestal merken we daar niets van. Dan happen we zo'n poepbacterie lekker weg. Het AD geeft zelfs een top 5 van de plekken waar je ze het meest tegenkomt:

• Handvat van een kraan in een kantine
• Deurgreep van de magnetron
• Toetsenborden van computer
• Smartphones
• De knoppen van een automaat

Goed coachbaar

Vandaag gaan E. en ik op tegeljacht. Alles lijkt nu samen te komen. Des te meer keuzes we maken, des te completer wordt het plaatje in mijn hoofd. De bouw -of zoals wij zeggen 'de bòh', wordt langzaamaan ons huis. Het kiezen gaat goed. Beter dan verwacht. We krijgen de slag te pakken.

"Als ik u kan helpen, zegt u het maar", zegt de man van de tegelgroothandel. "We kijken eerst even", zeg ik. En dat doen we. Maar al snel merken we dat er teveel is om te bekijken. We krijgen geen overzicht. "We moeten er even doorheen geloodst worden", zeg ik tegen E. "Ik ga die man even vragen." Zo gezegd, zo gedaan. De man leert ons het verschil tussen gebakken en gesneden tegels, Hij geeft ons inzicht in de ins en outs van de juiste maatvoering. En dan is het een kwestie van kiezen: dit wel, dat niet. We komen eruit. "Beslis niet overhaast", zegt de man. "We hebben alles op voorraad, dus u kunt op ieder moment beslissen." Dat is mooi, maar het is niet nodig. We bestellen nog niet, maar we weten het zeker. Het verdere verloop kennen we inmiddels ook al: de leverancier stuurt een offerte en dan weten we of het al dan niet binnen de begroting past.

Als we naar buiten lopen, zeg ik tegen E. "Het liep gesmeerd toch? Als je maar op het juiste moment hulp vraagt." "We zijn gewoon goed coachbaar.", zegt E.  Dat is het.

Om gek van te worden

Ieder jaar is het weer raak: als ik mijn belastingformulier in moet vullen, ben ik mijn digid kwijt. Nu wist ik natuurlijk dat ik mijn digid kwijt was, want alle sporen die ik in huis had achtergelaten om mijn digid te onthouden, zijn natuurlijk door het vuur opgevreten. Dus vraag ik opnieuw een digid aan. Ik bedenk een wachtwoord dat voldoet aan alle eisen en dat stuur ik naar mijn mailboxen. Ik ben tevreden: weer iets wat op de lijst kan worden afgevinkt.

Via de post krijg ik een activeringscode en dan kan ik opnieuw gaan inloggen. Er lijkt geen vuiltje aan de lucht, maar toch lukt de eerste inlogpoging niet. Ik ben nog niet in paniek, maar de stemming daalt toch wel als de tweede inlogpoging ook niet lukt. En als ook de derde inlogpoging niet lukt, word ik een kwartier buitenspel gezet. Na een kwartier tik ik alle mogelijke variaties van het wachtwoord in. Ik word verschillende keren buitenspel gezet en het resultaat is uiteindelijk hetzelfde: ik kom er niet in.

Blijkbaar heb ik een typefout gemaakt bij het overtypen van mijn wachtwoord of mijn gebruikersnaam. Er zit niets anders op: ik moet opnieuw een digid aanvragen. Het is om gek van te worden.

Lekker knetteren

Vandaag geef ik collega een hand. Hij is jarig. Als ik hem een hand geef, knettert het even. We krijgen een schok. Dat gebeurt me vaker: ik ben vaak statisch geladen. Ik krijg schokjes van de auto, van de deur, noem maar op. Hoe kan dat toch? Ik besluit het tot op de bodem uit te zoeken op internet.

En dan stuit ik op de meest bijzondere dingen. Iemand meldt op een forum dat hij statisch geladen wordt als hij met zijn kont over zijn autostoel wrijft. (Dat zal bij mij dan ook wel zo zijn). Verder leer ik dat mensen met een droge huid er meer last van hebben dan mensen met een vette huid (dat pleit er weer tegen) en in de winter is het erger dan in de zomer (ja, het is winter). Synthetische vezels werken het bovendien in de hand (mijn favoriet: viscose). Het sleutelwoord in alle artikelen is wrijving (ik heb er het lichaam voor). De statische lading die zich door wrijving in je lichaam opbouwt zoekt een uitweg. En als je rubberen zolen draagt (check: rubberen zolen vandaag), dan verlaat het je lichaam dus niet via je voeten.

Ik mag blij zijn dat de statische lading mijn lichaam verlaat. Als dat niet het geval zou zijn, zou ik geplaagd kunnen worden door allerlei kwalen. Door het dragen van rubberen zolen hebben we geen contact meer met de aarde, lees ik op de site van Earthing Nederland. En dat terwijl wij de aarde net zo hard nodig hebben als de zon. Earthing Nederland adviseert je dan ook meer op blote voeten in het gras te gaan lopen. Dat doe ik ook graag, alhoewel de katten hier in de buurt eigenlijk te actief zijn voor een ontspannen blote-voeten-wandeling in het gras. Bovendien is dat in de winter best koud. Maar daar heeft Earthing Nederland dan weer de perfecte oplossing voor: aardingslakens en -hoeslakens en aardingsmatten. Lijkt dat je niks, dan kun je ook kiezen voor een slaapzak of een omslagdoek. Mogelijkheden zat. Het is wel stevig aan de prijs (€ 46 euro voor een mat en een tweepersoonshoeslaken vanaf €259), maar dan heb je ook wat.

Vooralsnog laat ik het nog maar even lekker knetteren.

Liever naar de Lidl

Ik ben er los van. De innige relatie die ik had met de Super de Boer heeft geen vervolg gekregen met  de Jumbo. Ik was er al bang voor dat het nooit meer hetzelfde zou zijn. En dat is zo: de Jumbo heeft mijn hart niet gestolen. De Jumbo is geen Super de Boer.

Dus ben ik er nu vanaf. Ik ga nog wel eens in de twee weken, maar ik heb er niet meer hetzelfde gevoel bij. Het was een feest om bij de Super te winkelen, maar dat is het bij de Jumbo niet. Ik kan er niet precies de vinger op leggen: het is dezelfde locatie, het zijn dezelfde mensen, maar toch is het niet hetzelfde. Ik heb niets aan te merken op het assortiment van de Jumbo: het is een breed assortiment tegen een goede prijs. Vanwege het assortiment merkartikelen ga ik er nog eens in de twee weken heen. Ik denk dat er verschillende oorzaken voor zijn: de winkelinrichting en het verlichtingsplan, maar zeker ook de superieure flauwekul van de Super. Boodschappenpakketten, kraskaarten, speeltjes, Rocks, demonstraties. Dat alles maakten van de Super meer dan alleen een supermarkt. Het maakte de Super tot een plek waar je graag even rondhing. En dat heeft de Jumbo niet.

En als er dan toch geen flauwekul bij is, dan ga ik liever naar een zaak zonder flauwekul, maar met kwaliteit: de Lidl. Ik ga nu dus liever naar de Lidl. En deze week tref ik het: het is mijn Lidlweek.

Thuis ruikt altijd lekker

Vandaag lees ik in de krant het verhaal van twee mannen die hun hele leven al werken bij de plaatselijke snoepfabriek Hoepman. Een van de mannen werkte eerst in een melkfabriek, maar hij verdroeg de zurige lucht niet. Ik ben dol op zuivel, maar toch kan ik het me voorstellen.

Woensdag reden E. en ik namelijk langs de melkfabriek in Doezum. De melkfabriek is nadrukkelijk aanwezig: het kleine dorpje omarmt de melkfabriek als het ware. Als dank omarmt de melkfabriek het dorp met een zurige lucht. Het is niet de zurige lucht van verse kwark of een fris glas karnemelk. Ook is het niet de zoetere geur van verse melk. Het is de geur van zure melk.

Wij kunnen het onsmakelijk vinden, de inwoners van Doezum denken daar hoogstwaarschijnlijk heel anders over. Mijn schoonouders groeiden op in Hoogkerk, vlakbij de suikerfabriek. Heerlijk, de weeë lucht van suikerbietenpulp, aldus mijn schoonmoeder. Wij zijn vertrouwd met de geur van strokarton en koekjes. De beroemde rolletjes van Vegter worden in Martenshoek gemaakt. Als je teveel lucht hapt in Martenshoek word je zelfs van de lucht nog dik: zo zoet is die lucht. Lekker.

Wat het ook is: een zure lucht, de lucht van suikerbieten, de geur van strokarton, koekjes of mest, thuis ruikt altijd lekker.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.