Jank*

De zomervakantie is begonnen. Vroeger zag ik er altijd een beetje tegenop. Als het namelijk zover was, dan vroegen mijn tantes of ik bij ze kwam logeren. En hoe leuk en aardig ik ze ook vond, dat wilde ik niet. Ik wilde thuis zijn. Als ik niet thuis was, had ik 'jank' naar huis. Heimwee.

Je eigen gang gaan

Dat is lang zo gebleven. Zelfs als we met ons gezin op stap gingen had ik heimwee. Hoe leuk het ook is om met z'n allen op pad te zijn. Ik had 'jank' naar het gewone. Naar ritme en structuur en mijn eigen gang weer kunnen gaan.  

Nooit meer naar huis 

Toen ons huis afbrandde, had ik ook heimwee. Eenmaal van de schrik bekomen, realiseerde ik me: "Nu kan ik nooit meer naar huis." We woonden een jaar lang in een ander huis. Dat was een tussenjaar. Een jaar waarin je niet echt thuis bent. Met het nieuwe huis, mooier en eigentijdser, kon ik eerst niet zo blij zijn. Het was niet thuis. Inmiddels ben ik natuurlijk erg blij met ons huis en is het allang weer een thuis. Dat maak je er namelijk zelf van.

Nostalgie

Soms heb ik heimwee naar hoe het was. Toen iedereen nog leefde en de familie nog op volle sterkte was. Hectische verjaardagen met veel mensen in een kleine ruimte. Jaarwisselingen waarbij we oliebollen voor alle buurtgenoten bakten. De tijd dat de kinderen nog klein waren. Maar ook mijn eigen jeugd: op de fiets naar een schuurfeest met een fles cola achterop, dubbellikkers die we doorbraken, of spelen onder de houtzaagmolen.  

Ooit zagen we op RTV Noord een documentaire over meisjes die jong bij de boer gingen werken. Inmiddels oude vrouwen. Ze vertelden onvoorstelbare verhalen. Een van de vrouwen vertelde dat ze heel veel last van heimwee had. Om te benadrukken dat dat niet onderschat moet worden zei ze: 'doar kin je dood aan goan hur'. Zelf had ze het overleefd.

*jank is Gronings voor heimwee. Winsteg kan ook. De letterlijke vertaling van heimwee is thuispijn.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Opgefokt of ook wel pissig, kregel, kribbig en gefrustreerd

"Misschien moet je even gaan yogaën.", zegt E. Ik werk thuis en we drinken samen een kop koffie. Ik ben om 10 uur al behoorlijk opgefokt. Ik heb deze week namelijk een andere laptop van het werk gekregen. En het geluid doet het niet. Dat is toch wel lastig als je veel teamsvergaderingen hebt en filmpjes moet maken, bij voorkeur voorzien van geluid. Dus daar bel ik eerst achteraan. Er wordt aan gewerkt door de specialisten in ons bedrijf. Dat kan een uur duren. Ook lukt het niet om in te loggen voor de mail. Dat komt omdat we zijn overgestapt naar een andere authenticator. We willen ons werk natuurlijk veilig doen en daarvoor is dat nodig. Dat snap ik allemaal. Maar ik kan de nieuwe authenticator niet gebruiken op mijn telefoon, omdat dat een te oud exemplaar is. Voor medewerkers zoals ik is er een alternatief. Maar dat werkt niet vlekkeloos. Ik ben er maandag ook al een halve dag mee bezig geweest. Dus het heeft zich al een aantal dagen opgebouwd. Ik zit nu tegen het ontploffingspunt aan. 

Het vret in

Ik ventileer mijn frustratie bij E. Ik voel het in mijn hele lijf. Ik ben getergd, geërgerd, ontstemd, prikkelbaar, kregel, pissig, kribbig en gefrustreerd. Ik voel dat het zich vastzet, of zoals de moeder van boezemvriendin zegt 'het vret in.'. Mijn kop koffie gooi ik in een keer achterover. Doorgaans drink ik 's ochtends maar een kop. En die heb ik nu onbewust weggewerkt. Er nog eentje wegwerken helpt me niet om minder opgefokt te zijn. Dus daar zie ik maar van af. E doet nog een mooi aanbod om mijn agressie te kanaliseren. "Als je wilt mag je mijn papierversnipperaar wel gebruiken." Het is een tafelmodel. Maar dat sla ik af. "Ik heb een grotere nodig", zeg ik.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Smart in huis

"Er komt nooit meer een generatie die zoveel heeft zien veranderen." Dat zei mijn opa altijd. Hij werd in 1895 geboren en hij is 85 jaar geworden. In zijn tijd van leven maakte hij de mechanisatie en industrialisatie mee. Tractoren, vliegtuigen en auto's veranderen alles. Je draaicirkel vergroot namelijk enorm als je de beschikking hebt over gemotoriseerd vervoer. Een vliegtuig brengt de wereld dichtbij. De industrialisatie betekende veel voor de inzet van mankracht. 

Geen grenzen

Dat hij dacht dat er nooit meer zoveel zou veranderen komt omdat je geen idee hebt waar de grens aan mogelijkheden ligt. Die verschuift namelijk voortdurend. Hij had niet kunnen voorzien welke impact de digitalisering, automatisering en AI zouden hebben op de samenleving. Er zijn geen grenzen. 

Met de app

Gisteren dacht ik even aan mijn opa. We kregen namelijk nieuwe rolgordijnen. Je kunt ze met de app bedienen. E. vindt het zwaar overdreven, maar ik vind het te gek. De man die de rolgordijnen komt installeren vindt dat duidelijk ook. Hij stelt ze allemaal in en test uitgebreid of het werkt. Hij legt me uit wat ik allemaal kan instellen en vertrekt met de boodschap: "Speel er maar even mee". En dat heb ik gedaan. Gistermiddag heb ik voor ieder gordijn timers ingesteld. 

Smart

Gisteravond is het dan zover. De lampen zijn al smart. Dus die gaan vanzelf aan. Ik wacht vol spanning af wat er gaat gebeuren. En ja hoor, een uurtje later zakken de gordijnen automatisch. Op eentje na. Die gaat helemaal omhoog. Daar had ik even een instelling over het hoofd gezien. 

Het zijn bescheiden stapjes op weg naar een smart home. Waar het gaat eindigen? Ik weet het niet, maar ik ga het meemaken. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: 

Energetisch beperkt

Ik ben energetisch beperkt. Dat weet ik sinds gisteren. Toen moest ik namelijk naar de bedrijfsarts. Sinds mijn hart op hol sloeg heb ik een tijd minder gewerkt. Inmiddels werk ik alweer fulltime. Het was dus een beetje mosterd na de maaltijd. Maar ik was er nog niet geweest en het moet volgens de Wet Poortwachter. En als brave burger hou ik me natuurlijk aan de wet. 

In de hal

Ik moet plaatsnemen in de hal. Daar word ik afgehaald. De afspraak is om 9.00 uur. Dus ik zit stipt negen uur in de hal. Het is een beetje vreemd om in het gebouw waar je werkt in de hal te gaan zitten wachten. Collega's die binnenkomen, kijken me dan ook verbaasd aan. Ik maak met iedereen een praatje.

Even checken

Als het een paar minuten na negenen is, ga ik zelf maar eens kijken waar de bedrijfsartsen zitten. Het is er nog donker. Ik neem weer plaats in de hal en check mijn uitnodiging. Datum en tijdstip kloppen. Alhoewel ik in de uitnodiging lees dat de afspraak niet vrijblijvend is, geloof ik het wel. Om tien over negen ben ik weer op weg naar mijn kamer als een collega me aanspreekt. De bedrijfsarts is inmiddels gearriveerd. 

Chic

Ik praat de bedrijfsarts even bij. Dat ik na de operatie meer energie heb en inmiddels weer 100% werk. En dat dat prima gaat. Ik kan nu ook in mijn vrije tijd weer dingen ondernemen. Ik verken de grenzen. Zo nu en dan ga ik even over een grens en dan ben ik bekaf. Hij waarschuwt me dat ik niet teveel over de grens moet gaan. Dat ik me dan ook vrij moet voelen om even gas terug te nemen. We zetten er een punt achter en hij vat het even samen. Hij concludeert dat ik nog wel 'energetisch beperkt' ben. Die is nieuw voor mij. Ik hou 'm erin. Het is tenslotte veel chiquer dan bekaf, doodop, lam, of uitgeteld. En als de beperking eraf is, kan ik altijd nog zeggen dat ik energetisch onbeperkt ben. Of energetisch grenzeloos.  

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Kriebeltreatment

Twee deuren verderop zit een headspa. Er gebeurt van alles waar ik nog nooit van heb gehoord. Maar dat ligt ongetwijfeld aan mij. Ze doen allerlei behandelingen aan hoofd en haar. Het is mogelijk om je wenkbrauwen te laten doen en zelfs wimperextensions zijn mogelijk. Ook van wimperextensions had ik nog nooit gehoord. Maar volgens mij zijn dat gewoon valse wimpers - of in hedendaags populair lingo 'fake' wimpers.  

In de aanbieding

Vanmorgen rij ik er op de fiets langs. Er staat een klapbord buiten waarop ze een aantal behandelingen promoten. Zij noemen het natuurlijk treatments. Er is een treatment bij waar ik bijna van van mijn fiets val. Kriebeltreatment. Heb ik dat wel goed gezien? Als ik terugfiets draai ik me om. En ja hoor, het staat er echt: kriebeltreatment. 

Gelukshormonen 

Ik zoek even uit wat het is, want ik ben wel benieuwd wat er twee deuren verderop gebeurt. Kriebelen, zo blijkt, is het nieuwe masseren. Het schijnt ultiem ontspannend te zijn om gekriebeld te worden. En het maakt gelukshormonen aan. Voor ons is het geluk dus altijd binnen handbereik. Om precies te zijn: twee deuren verderop. Jammer dat ons familiemotto Blief mie van de kop is.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Stil zijn

Soms ben je stil van de dingen die gebeuren. In je leven of in de wereld. Ik ben een poosje stil geweest. Ik heb het laten gebeuren.  

Spiegelen

Stil zijn. Even niets zeggen. Soms is dat het moeilijkste dat er is. Ooit voerden boezemvriendin en ik op het werk zogenaamde spiegelgesprekken. Met een groepje mensen praat je dan over een onderwerp, met in een ring daarbuiten toehoorders. De toehoorders zeggen niks. Zij luisteren alleen maar. Hen wordt als het ware een spiegel voorgehouden. Op basis van wat ze gehoord hebben gaan de toehoorders hun werk verbeteren. Boezemvriendin en ik werden hier speciaal als gespreksleider voor opgeleid. Onderdeel van de opleiding was natuurlijk ook oefenen. Ons eerste spiegelgesprek voerden we met mensen die heel veel stilte konden verdragen. Dat voelde ongemakkelijk aan. Als sociaal dier ben je geneigd om het ongemak weg te nemen, de stilte dicht te praten. Maar de kunst is om dat als gespreksleiders juist niet te doen, maar de stilte gewoon te laten vallen. Uiteindelijk gaat er altijd iemand praten. En dan hoor je de dingen waar het om gaat. Een belangrijk deel van ons leerproces was om stiltes te laten vallen. Dat was veruit het moeilijkst. 

Gezinscultuur 

Hoeveel stilte je kunt verdragen heeft ook te maken met je gezinscultuur. Bij ons thuis buitelden we in gesprekken vaak over elkaar heen. Mijn vader greep wel eens in en zei dan: "Nou wil ik eevm wat zeggen" of "Nou bin ik aan de beurt". Bij E. thuis was dat heel anders. Daar konden ze veel meer stilte verdragen. Het waren geen praters. "Woar proat je over?" zei E's vader wel. En dan niet om aan de weet te komen waar het over ging, maar omdat hij vond dat het geneuzel was.

Zen 

Laatst reden E. en ik terug in de auto. In stilte. Kilometerslang. Kijkend naar het voorbijglijdende landschap laat ik mijn gedachten dan rustig gaan. Er is geen noodzaak om de stilte dicht te praten. Sommige mensen verwarren dat met met elkaar uitgepraat zijn - met uitgebluste stellen. Ik zie dat heel anders. Het is het hoogst haalbare: samen stil kunnen zijn.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is

Zonder zitschaamte

Vanmorgen lees ik een column van Jeffrey Wijnberg, een psycholoog uit Groningen. Hij denkt dat zitschaamte in de toekomst onontkoombaar is. Bewegen is goed voor je, maar het slaat volgens hem door. Hij vindt het overdreven en overgewaardeerd, de hype van stappen tellen, achter je bureau staan of lopen op een loopband, al je vrije tijd in de sportschool rondhangen. Er wordt veel over gepraat, waardoor je al snel het idee hebt dat je tekortschiet als je niet meedoet. Wijnberg vindt dat je al een heel eind komt met je dagelijkse beweging: stofzuigen, koken, traplopen, noem maar op. Zittend voer je volgens hem goede gesprekken, lees je fijn een boek. Kortom: lekker zitten is niet verkeerd. Het is zelfs heerlijk. Alhoewel ik graag een stukje loop, aquajog en regelmatig achter mijn bureau sta, ben ik ook fan van zitten. Het sluit naadloos aan bij veel van mijn hobby's. En ik denk dat dat voor veel mensen geldt. Het is alleen niet 'in' om dat te zeggen. Het past niet bij het gewenste dynamische eigentijdse beeld van ons bestaan.  

Dynamisch leven

Een aantal jaren geleden hadden de baas en ik een afspraak met een aantal snelle jongens uit de randstad, die een zeer dynamisch leven leidden. Ze adviseerden ons over ons nieuwe merkenbeleid. Een van hen spraken we regelmatig. Zo kregen we ook een indruk van zijn kosmopolitische bestaan. Hij bereisde de complete EU zoals ik onze provincie bereis. In zijn huis was een aparte ruimte waar de 'nanny' verbleef. Niet dat hij erover pochte, maar zo terloops kreeg je toch heel veel informatie over hem. Al zijn verhalen barstten van de dynamiek en stonden in schril contrast met ons dagelijks bestaan.

Vuurkorfmoment

Iedere keer als hij was vertrokken, keken de baas en ik elkaar aan met een blik van: waarom zitten wij eigenlijk niet in Griekenland aan de feta en de Griekse wijn? Tot die ene keer; misschien ontkwam het hem, omdat we elkaar inmiddels zo vaak hadden gezien. Hij vertelde namelijk dat hij op de zondagavond rond een uur of negen samen met zijn vrouw met een glaasje wijn bij de vuurkorf had gezeten. Wij zaten op dat moment gewoon voor de tv. De baas was rond die tijd hoogstwaarschijnlijk nog aan het bijkomen van Studio Sport en ik zat voor pulp tv. Geïnteresseerd en vol hooggespannen verwachtingen luisterden de baas en ik wat hij van dat vuurkorfmoment had gemaakt. Een privé miniconcert misschien? We hadden in ieder geval verwacht dat het nog lang onrustig zou blijven in randstedelijk Nederland. Maar dat bleek niet het geval. Uitgeput waren zijn vrouw en hij naast elkaar bij de vuurkorf in slaap gevallen. Ze bleken toch ook maar heel gewone mensen te zijn. 

Ik ben de schaamte allang voorbij. Ik ben dol op sleur en ik zit graag.  

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: