Waterdichte beveiliging

Beveiliging: het is een niet meer weg te denken fenomeen in onze samenleving. Je vindt bijna geen winkels meer zonder poortje. Nagenoeg alle producten worden zichtbaar of onzichtbaar beveiligd. En ook als je uitgaat, dan gaat dat vaak niet meer zonder beveiliging. Of je wordt persoonlijk gefouilleerd, of er staan dreigend twee kleerkasten naast de deur. 

Zwaar bewapend

Een aantal jaren geleden alweer gingen E. en ik met de kinderen naar Londen. Overal in de metro stonden zwaar bewapende mannen met kogelvrije vesten. Wij waren daar al eerder geweest, jaren daarvoor. Dat was in de tijd dat de IRA actief was. Ook toen waren er aanslagen. Toch was deze mate van beveiliging er volgens mij destijds niet. 

Onveilig

Het vreemde is dat beveiliging er niet voor zorgt dat je je ook echt veiliger voelt. Ik voel me bepaald niet veilig bij al dat machtsvertoon. Daardoor ben je je juist bewuster van de onveiligheid. Het is toch niet best als dat nodig is? Jammer genoeg denk ik dat het wel onomkeerbaar is. De beveiligingstechnieken zullen geavanceerder worden, maar ze zullen niet meer verdwijnen. 

Het alziende oog

Vandaag was ik hier in de christelijke kringloop. Daar hebben ze hun eigen -eeuwenoude- waterdichte versie van beveiliging: God is watching you! Ik ben niet gelovig en ik neem geen spullen mee zonder te betalen. 24/7 beveiliging. Dat lijkt waterdicht, maar ook wel een beetje eng. Stel je voor dat je gelooft dat je nooit ontsnapt aan het oog van God. Dodelijk voor je privacy. Blijkbaar is niet al het winkelende publiek in de kringloop godvrezend genoeg, want een waarschuwing blijft ook hier nodig. Toch niet helemaal waterdicht blijkbaar.

Een kreupele zebra

Ik ben een gelukkig mens. Volgens mijn oudste is dat het gevolg van een lichte hersenafwijking. Er worden volgens haar teveel stoffen van het een of ander in mijn hersenen aangemaakt. Ook is er hier in huis een theorie dat ik overal teveel geel in zie. Iets wat de rest van mijn familie lichtblauw vindt, bestempel ik tot mintgroen. Wat ik okergeel vind, vindt E. oranje. Ik zie alles dus te zonnig in. Afijn, het maakt niet uit. Het is een afwijking waar je heel goed mee kunt leven. Prima zelfs. Zo'n afwijking zou ik iedereen gunnen.

maar dan zonder sleuteltje

Atelierroute

Een van de dingen waar ik erg gelukkig van word is de kringloop. Ik ben dol op de ontdekkingstocht en het onverwachte van spullen die al een heel leven achter de rug hebben. Om de spullen tentoon te stellen, heb ik een aantal tentoonstellingsrekjes die samen een atelierroute door ons huis vormden. Uiteraard heb ik die rekjes ook bij de kringloop gekocht. En in hun eerste leven waren het gewoon cd-rekken. Tot vreugde van E.  concentreert de hele atelierroute zich op dit moment in de hal. 

Springende zebra

Mijn meest recente aankoop voor de atelierroute is een kreupele blikken zebra. Die kocht ik een paar weken geleden. Als ik opgetogen met de zebra de deur uitloop, komt er een oudere man naar me toe en zegt. "Die zebra kan springen". Hij zet 'm op een tafel en drukt erop. Er gebeurt niets. "Ik denk dat je een sleutel nodig hebt", zeg ik. Maar die is er niet bij natuurlijk. 

Aankoopbeleid

Er zit geen uitgekiend aankoopbeleid achter mijn aankopen: mijn oog moet erop vallen en het moet iets met me doen. Zo ben ik zeer gehecht aan mijn lelijke steigerende dikke paardje met veel te kleine oortjes. Of aan mijn drinkende Mexicaantje met een dikke buik. En nu dus een kreupel zebraatje zonder sleutel. "Ooit vind ik er nog wel eens een sleutel bij", zeg ik tegen E.

Waarde

Als het kan laat ik het prijsstickertje eronder zitten, zodat mijn nageslacht later kan genieten van de door mij verwachte waardevermeerdering. Over de waarde van mijn aankopen zijn de meningen hier in huis wel verdeeld. "Als ik doodga, wil ik niet dat jullie om mijn collectie vechten", zeg ik tegen mijn kinderen. Die denken dat het zo'n vaart niet zal lopen. Onze zoon heeft er zo zijn eigen kijk op. "Zeker om wie ze in de container mag gooien?" 

Get out of my way!

Get out of my way!

Vorige week - en eigenlijk de week ervoor ook al- werd ik gegrepen door de griep. Ik heb me er een week tegen verzet, me ervan overtuigd dat het een fikse verkoudheid was, maar uiteindelijk bleek er geen ontkomen aan. De koorts vloerde me. Het pakte stevig aan: dat betekende ruim een week niet achter de laptop. Ik moest er niet aan denken. Je bent bijna vergeten hoe het is - zo zonder social media, zonder voortdurend op internet rond te hangen. Het was rustig, heel rustig, maar ook wel bijzonder prikkelarm.

Niet blij

Ik ben geen blije zieke, ik ben prikkelbaar. Ik wil namelijk aan het werk. Vroeger wilde ik per se naar school. Iedere keer als ik ziek word, vertelt mijn moeder weer hoe ik altijd alles op alles zette om toch naar school te gaan. En hoe zij daar -stom genoeg- soms ook nog in meeging. Dat is nu wel afgelopen. Omdat mijn moeder weet hoe ik in elkaar zit, belt ze op strategische momenten. Op zondagavond bijvoorbeeld. Omdat ze weet dat ik - ziek of niet ziek- het dan toch maandag op het werk 'even wil gaan proberen'. Al hoestend sta ik haar te woord. "Als jij denkt dat je iemand een plezier doet door zo naar het werk te gaan...". Om me vervolgens te vertellen dat er mensen zijn die aan deze griep een longontsteking overhouden. "En dan ben je verder van huis..." Longontsteking moet je natuurlijk niet hebben. Dan ben je inderdaad verder van huis. 

Ziektewinst

Lang geleden dacht ik daar anders over. Ik weet er zelf niets meer van, maar ik heb het uit de overlevering. Lang geleden zat er een jongetje bij mij in de (kleuter)klas die longontsteking had. De hele klas maakte een tekening en die ging juf hoogstpersoonlijk brengen. Dat soort aandacht leek mij ook wel wat. Dat bleek toen mijn moeder me met ontbloot bovenlijf voor een open raam vond. Dat leek me de kortste weg naar een longontsteking en de bijbehorende ziektewinst. Door adequaat ingrijpen van mijn moeder is het niet zover gekomen. En ook deze keer heb ik maar gewoon naar mijn moeder geluisterd. 

Inspector Ironing is iets op het spoor

verdachte zaken

Ik ben een ervaren detectivekijker. Ooit begon het met Inspector Columbo. Later volgden Morse, Dalgliesh, Banks, Lynley en nog veel meer. Ik kijk er graag naar - met een duidelijke voorkeur voor Engelse detectives.

Meer dan entertainment

Het is pure ontspanning en toch steek ik van al dat tv-entertainment ook een hoop op. Om een aantal voorbeelden te noemen: ER en Grey's Anatomy trainden me zover dat ik mijn hand niet meer omdraai voor een kleine medische ingreep als het uitspuiten van oren. En als het er op aan komt? Wie weet. Dokter Pol heeft mijn diagnostische vaardigheden op grote en kleine dieren enorm verbeterd. Niet dat dat de rugzwemmende vissen van onze jongste heeft kunnen redden, maar toch.

Speurdersinstinct

En onlangs was ik in de gelegenheid om mijn speurderskwaliteiten te demonstreren. Vorige week ontvingen we namelijk een envelop retour. Het was een envelop die niet door ons was verzonden, maar waar wel een adressticker met ons adres op was geplakt. De verzender kennen we niet. Ook is het niet iemand die ooit op dit adres heeft gewoond. "Dat is toch vreemd", zegt E. "Dat iemand een stickertje maakt met ons adres erop. Waarom zou je dat doen?" De envelop is geadresseerd aan iemand in de Verenigde Staten. Inderdaad vreemd. Mijn speurdersinstinct wordt acuut wakker geschud. "Ik ga die persoon even googelen", zeg ik. Geen enkele hit op internet.

Onderbuikgevoel

"Ik ga de politie bellen", zeg ik tegen E. "Stel je voor dat iemand bezig is met illegale praktijken en ons adres daarvoor gebruikt?" E. vindt het op zijn minst licht overtrokken. Maar hij kijkt dan ook niet zoveel detectives als ik. "Zullen we de envelop openmaken?", stel ik voor. Het kan natuurlijk ook gewoon een verkeerd geadresseerde kerstkaart zijn. Zo gezegd zo gedaan. Uit de envelop komt een blanco kerstkaart met daarin twee blanco gevouwen A4-tjes. Tussen die A4-tjes zit een klein plastic zakje met een strookje - zo op het oog gewoon een kleurrijk papiertje. "Hier gaat het dus om", zeg ik tegen E. We houden het strookje tegen het licht, maar zien niets. De opwinding stijgt. Ik heb een onderbuikgevoel: dit deugt niet. Geen enkele serieuze speurder negeert het onderbuikgevoel. Dus: "Ik ga toch de politie bellen", zeg ik.

Wat is het?

"Eigenaardig", zegt de mevrouw van het centrale politiebureau. "Misschien toch goed om het even bij het plaatselijke politiebureau af te geven." Daar lijkt de receptioniste volstrekt niet onder de indruk. "Het is een stukje papier", zegt ze. "Ja, maar waarom zou je dat verpakt in plastic naar Amerika sturen?", vraag ik. Daar heeft ze niet van terug. Ze schakelt een collega in.

Verdacht pakje

Even later komt er een vriendelijke agent opdraven. "U komt een verdacht pakje melden?" Te gek - dat ik dat nog eens mag meemaken."Nou, dat is misschien een beetje overdreven", zeg ik en ik doe voor de derde keer mijn verhaal. De agent opent het zakje en steekt zijn neus erin. Hij ruikt geen chemische substantie, maar zijn speurdersoog vertelt hem dat het papiertje al geruime tijd in het plastic zakje zit.

Mysterie

En dan volgt de onvermijdelijke anticlimax: het mysterie blijft een mysterie. Alles wordt genoteerd en als we nog weer een verdacht pakje krijgen, dan moeten we dat zeker naar het politiebureau brengen. Geen mooie afgeronde speurtocht voor mij. Als ik Inspector Ironing was geweest, dan was deze envelop toch op zijn minst het begin geweest van de ontdekking en het oprollen van een heus drugskartel.

Een stressreducerende snuif

Geen stress

Stress? He-le-maal geen last meer van. Heb ik dan geen stressvolle baan of leven? Absoluut wel! Op het werk word ik maximaal belast, compleet opgebruikt. Iedere week weet ik voordat ik aan de week begin al dat ik mijn werk niet af krijg. Maar ik begin er met frisse moed aan. Ik stort me erin en probeer zoveel mogelijk werk weg te werken. Zonder stress.

Lekker geurtje

Hoe ik dat doe? Ik had er eerder niets zinnigs over kunnen zeggen, maar sinds kort weet ik waarom. En sinds ik het weet gebruik ik die wetenschap ook actief. Wat is namelijk het geval? Je hebt minder stress door de geur van je partner. Het is niet iets wat ik zomaar even verzin. Nee, het is gebaseerd op heus wetenschappelijk onderzoek. Een groep onderzoekers van de universiteit van British Columbia in Vancouver voerde dit benijdenswaardige onderzoek uit. Vrouwen die aan een shirt van hun partner roken hadden duidelijk minder stress dan vrouwen die aan een schoon shirt of aan dat van een ander roken.

Blij met de wetenschap

Dat geur heel bepalend is op het relationele vlak wist ik al. Maar dit was nieuw voor me. Ik ben blij dat ik het weet. Voel ik nu iets van stress opkomen, dan druk ik mijn neus onder E's oksels en neem een diepe snuif. Heerlijk en zóóó ontspannend.

:

...en ik kom niet weer terug

'Boring'

Het is een voorrecht als je met je boezemvriendin samenwerkt. We hebben ieder zo ons eigen taak- en aandachtsgebied, maar een aantal klussen doen we samen. En dat werkt als een tierelier. We hebben aan een half woord genoeg en omdat we ook veel lol hebben samen doen we energie op voor andere klussen. Beter kan het niet en het is zeer efficiënt bovendien. Ik werk op het werk met niemand sneller.

Een half woord 

Dat we aan een half woord genoeg hebben, heeft een aantal oorzaken. Ten eerste sporen wij (in meer opzichten hoor) en ten tweede hebben we natuurlijk een lange geschiedenis. Veel ervaringen uit het verleden zijn verhalen geworden. En sommige verhalen herhalen we zo vaak, dat we maar een paar woorden nodig hebben.

Boring

Dat verzamelen van gezamenlijke verhalen gaat maar door. Zo waren we een tijdje geleden in Utrecht bij een bijeenkomst waar we hoge verwachtingen van hadden. Jammer genoeg werden die verwachtingen niet waargemaakt. Het was -zoals mijn jongste graag zegt- boring. Te boring naar mijn zin. Op een gegeven moment had ik het eigenlijk wel gezien. De middag liep ten einde en mijn geduld was op. Discreet fluister ik boezemvriendin in het oor: Ik ga naar de wc en ik kom niet weer terug. Ze verpest mijn stille aftocht nog bijna door in de lach te schieten.

Laatst appte ik haar: Misschien ga ik nog wel even naar de wc waarop ze antwoordt: Hahahaha. 

Harige dromen

 en schurkendromen...

Ik had vannacht een bijzonder rare droom. Het was een fragment, geen uitgesponnen verhaal. Ik keek naar mijn blote benen en die waren zwaar behaard. Dikke donkere haren - nog net geen vacht, maar het scheelde maar weinig. Ik was verbaasd - niet geschokt. En dat was de hele droom.

Metafoor

Soms vraag je je wel eens af waar zulke dromen vandaan komen. Ik ben zelf uitermate licht behaard. Mijn benen kan ik bij wijze van spreken epileren met een pincet (en dat doe ik ook wel eens). Dus met de realiteit heeft zo'n droom niks te maken. "Wat zou het eigenlijk betekenen?", zeg ik tegen E. "Misschien is het een metafoor", zegt hij. Waarvoor het een metafoor zou kunnen zijn? Wij komen er niet uit. 

Schurk

E. is allang blij dat het geen droom was waarin hij weer de schurk uithing. Doorgaans hebben wij een harmonieuze relatie. En zonder enige schroom kan ik zeggen dat E. overdag absoluut de leukste man van allemaal is. Maar in mijn dromen haalt hij altijd de vreemdste streken uit. Als ik dan wakker word kan ik maar een conclusie trekken: het is gain beste. Het houdt de spanning erin zullen we maar zeggen. 

Toegepaste theorie

Er zijn veel theorieën over de functie van dromen. En wat vertellen die me dan over mijn harige droom? 

• Ze  bereiden je op rampscenario's voor. Daar zou ik harige benen toch niet onder scharen.
• Ze helpen je bij het leren van nieuwe dingen. Ik deed verder niks - ik keek alleen maar verbaasd.
• Ze wakkeren onze creativiteit aan. Daar was het haar weer net niet lang genoeg voor.
• Ze geven je toegang tot het onderbewuste. Zou ik graag heel veel haar op mijn benen willen?
• Ze helpen je om sterke emoties te vervlakken. Ik ben me niet bewust van sterke emoties ten opzichte van mijn lichaamsbeharing.
• Ze helpen je om onderdrukte delen van je geest tevreden te stellen zodat die overdag geen problemen veroorzaken Misschien heb ik wel een haarfetisj.
• Ze helpen je herinneringen die niet relevant zijn op te ruimen, zodat er plek komt voor nieuwe. Dat zou kunnen, ik heb namelijk maar weinig haargerelateerde herinneringen.
• Ze spelen in op wat wij 's nachts horen en voelen. Nou ben ik er! Ik voelde natuurlijk E's benen!

Wat deze theorieën over mijn terugkerende schurkendromen zeggen? Dat laat ik hier maar even in het midden...