Zingen over broeken

Mijn kinderen openen volstrekt nieuwe dimensies voor mij. Zij weten namelijk precies wat je echt moet weten. En natuurlijk wat niet hoort en wat wel. Aanvankelijk was dat net andersom: toen deden wij de opvoeding.

Tegenwoordig ligt dat heel anders. Ik weet niet zoveel. Dit weekend leerde ik weer hard bij over partynummers die je echt moet kennen. Ze zingt: "Broek uit - op je hoofd, broek uit op je hoofd". "Wat is dat nou weer?", zeg ik. "Ken je DIE niet?", zegt de oudste. Als even later blijkt dat ik ook het nummer Ik wil ook zo'n broek met van die zakken op de zijkant niet ken, is ze geschokt. Het zijn namelijk geen nieuwe nummers. Zonder dat ik er erg in had, blijkt zingen over broeken enorm in trek te zijn en blijken melige partynummers een expertiseterrein bij uitstek te zijn van de oudste. Dat laatste geeft natuurlijk te denken. Vanmorgen leerde ik dan ook weer flink bij. En als echte kennisdeler hou ik dat natuurlijk niet voor mezelf.

Wat te denken van deze topper van De Moskitoos: Broek uit op je hoofd

 

Of deze van Huub Hangop: Ik wil ook zo'n broek met van die zakken aan de zijkant

DE broek

Zoiets is het!

Een goede nette broek vind je niet zomaar. Ik tenminste niet. Een tijd geleden maakte ik ze zelf. Dat was ideaal: de juiste lengte, genoeg ruimte voor de bovenbenen, een tailleband die aansluit. Zeven jaar geleden had ik geluk: ik vond de perfecte broek in de winkel! Wat doe je dan? Je koopt er direct twee. En die twee bleken ook nog eens van goede kwaliteit, want ik had ze nog steeds. Voor de brand dan. Ze gingen met de rest van mijn garderobe in vlammen op. Alleen daar al om is het lullig dat ons huis is afgebrand, want vind maar weer eens een perfecte broek.

Na de brand heb ik er een gevonden. Daar heb ik er ook direct twee van gekocht. En die nette broek(en) draag ik nu naar het werk. Omdat ze gelijk zijn, loop ik nu al  bijna een jaar in dezelfde broek. Behalve de broek heb ik dan nog een zwarte rok en een lila jurk. Dus dat is een overzichtelijke nette set. Vorige week was ik op het werk in mijn lila jurk. "Morgen weer DE broek?", zegt collega. En ja, inderdaad: de volgende dag verscheen ik weer in DE broek.

Maar ik heb goed nieuws: ik heb er nog een! Een broek met een ander model, namelijk eentje met wijde pijpen. Ik ben er erg blij mee. 

Wie wil nou niet zo'n broek?

Wie wil nou niet zo'n broek?

Gisteren haalde ik boodschappen bij de Jumbo. Het was al half schemerig. Zo gaat dat: voor je er erg in hebt is het donker. Ik laad de boodschappen net in als ik iemand in een lichtgevende broek voorbij zie komen. De broek is fel lichtgevend oranje met reflecterende strepen erop. Het ziet er -zonder gekheid- te gek uit. Stoer! Ik moet direct aan E. denken. Hoe goed zou hem zo'n reflecterende broek staan!

"Ik zag een man met een reflecterende broek", zeg ik tegen E. "Echt te gek." "Ik hoef geen reflecterende broek voor Sinterklaas", zegt E. "En ook geen verlichte riem of koplamp." Ieder initiatief van mij in die richting wordt hardhandig de kop ingedrukt. Op zijn verlanglijstje voor Sinterklaas zette E. wel een reflecterend hesje. Die draagt hij als hij in het donker gaat hardlopen. In ons oude huis had ik hem van nog veel meer lichtgevende en reflecterende materialen voorzien. Ik ben daar namelijk dol op en ik heb bovendien graag dat E. goed verlicht op pad gaat.

Zo heb ik hem ooit een prachtige riem gegeven met verlichting erin. De verlichting was aangebracht op de randen en draaide als het ware om zijn middel. Ook had ik hem een keer een koplamp gekocht, zo eentje voor op het hoofd. Maar met die materialen heeft E. zich hier nooit buiten de deur begeven. De koplamp is ooit nog een keer door hem gebruikt bij het kamperen (toen het niet voor het hardlopen werd gebruikt, stopte ik het bij onze kampeeruitrusting. Dat leek me bijzonder handig en ik had gelijk!). Maar dat was ver genoeg over de grens om niet door bekenden te worden gesignaleerd. Het was in Polen, vlakbij de Oost-Duitse grens. We hadden noodweer: het waaide zo hard dat de haringen los werden getrokken. Gelukkig lag ik nog in de tent om 'm aan de grond te houden. Toen kwam die koplamp toch maar mooi van pas!

Het is eeuwig zonde dat hij niet zo'n mooie reflecterende broek aan wil. Hij is ervoor geschapen.

E - broek - pashokje

Nu er een enorm gat in onze fotocollectie is geslagen, moeten we beeld missen bij een aantal belangwekkende zaken. Ik heb zes albums gered uit de brand, maar die van de ontluikende en zich ontwikkelende romance tussen E. en mij zaten daar niet bij. Gelukkig kan ik erover vertellen- en dat probeer ik dan zo beeldend mogelijk te doen. Ik doe het bovendien bijzonder graag - ook voor de brand al. Ik hou van het vertellen van een mooi verhaal. Dus grijp ik iedere gelegenheid aan.

"Van wie heeft F. dat eigenlijk, dat ze zo tenger is?", vraagt onze zoon als we aan tafel zitten dit weekend. Dat heeft ze van E. "Toen jullie vader en ik bij elkaar kwamen had hij broekmaat 28", vertel ik. Toegegeven, het is bizar dat ik dat wist en nu nog weet. Maar ik weet het. "Toch was hij niet iel, hij was en is bijzonder goed gebouwd", vervolg ik."Ik weet nog dat we een keer broeken gingen kopen, toen we nog in de stad woonden." Ik zie het nog zo voor me. De enorme binnenpret die zich opbouwt zal zo naar buiten komen. Daar is geen houden aan. Ik voel het aankomen. "En toen kwam jullie vader uit de paskamer en toen zei die verkoopster: Meneer vult hem mooi op..." En dan klinkt het in koor: "Ook van voren!" Okee, dat verhaal had ik dus al eerder verteld.

Als ik het voorval gisteravond na onze aquarobicles aan mijn zus en haar dochter vertel, schieten ze in de lach. "Nou", zegt nicht "als je gezegd had E. - broek - pashokje, dan had ik het ook geweten. Ik heb dit verhaal al zeker vijftig keer gehoord en ik woon niet eens bij jou in huis."

Nou ja, een goed verhaal kun je nooit te vaak vertellen.

Onder de navel

Een broek hoort onder de navel. Hij brengt het alsof het een natuurwet is. Hij ligt werkelijk in een deuk omdat twee meisjes in zijn klas hun gymfietsbroek tot onder de oksels optrekken. Ik vermoed dat dit iets is overdreven. Het is allemaal des te erger, omdat ze hun shirt bij hun broek instoppen. Dat kan helemaal niet. Hij demonstreert het met verve en ligt opnieuw in een deuk.

"Het is geen gezicht", hijgt hij na. En dan volgt er een nauwgezette uitleg. Een broek hoort niet boven de navel te komen. Dat kan niet. Hijzelf draagt 'm natuurlijk precies zoals het hoort. Maar als je moet kiezen tussen een broek die te laag hangt en eentje die te hoog zit? Daar is geen twijfel over mogelijk: altijd kiezen voor de afzakkende broek. 

"Het is geen natuurwet", werp ik tegen. "Het is een modewet. En die verandert. Het is maar of je eraan mee wilt doen." En ik vertel dat bijvoorbeeld in de jaren zeventig, ten tijde van Grease je juist compleet voor paal stond met een afzakkende broek. Het maakt natuurlijk geen indruk. Maar dat had ik ook niet verwacht.

Toen ik zo oud was als hij, deden we op de lagere school een show. Een muziekgroep uit Hawaï arriveerde op Bongerd Airport (genoemd naar het dorpshuis waarin de show werd opgevoerd). Ik was destijds erg van de hoge onderbroeken. Mijn moeder heeft als Brugmans moeten praten om me ervan te overtuigen dat een Hawaïmeisje haar rokje laag op de heupen draagt. Ik was niet te bewegen tot het dragen van een heupslip, dus mijn moeder - niet voor één gat te vangen- naaide één van mijn hoge Nibbelke-onderbroeken om.  Niet iedere moeder had evenveel overtuigingskracht en vindingrijkheid, getuige de foto's die er van dit evenement zijn gemaakt. Maar die van mij godzijdank wel: bij wijze van hoge uitzondering ging ik om en liet ik mijn onderbroek zakken tot onder de navel.