De romantiek viert weer hoogtij

Foto: Hetty Kuipers

"Welk dier zou jij willen worden als je doodgaat?", vraagt de jongste. "Ik denk niet dat ik als dier terugkom", zeg ik tegen haar. Ik geloof niet in het hiernamaals, niet in reïncarnatie, alleen in het hier en nu. "Ja, maar als het nu wel zo was, welk dier dan?"

Zelf weet ze het even niet, vertelt ze. Ze was toen ze klein was altijd dol op huisjesslakken, maar om nou als huisjesslak terug te komen... Daar heeft ze toch ook haar bedenkingen bij: "Dat lijkt me toch niks, dan gooien mensen zout op je of ze gaan bovenop je staan." Inderdaad geen genadig einde.


Ik hoef niet echt lang na te denken. "Een zilvermeeuw", zeg ik. We voeren dit gesprek bovenop een krijtrots in Noord-Frankrijk. Daar zijn ze heer en meester. Ze zijn er alom aanwezig: krijsend, drijvend vliegend, zeilend in de wind, scherp afgetekend tegen de blauwe lucht met de zee of water binnen handbereik. Mooi. "Als zilvermeeuw kun je zowel vliegen als op het water zijn. Dat lijkt me ideaal", licht ik mijn keuze toe.

Mijn gezin is verbaasd. "Zilvermeeuwen zijn toch echte rötterds", zegt E. Het zijn inderdaad geen knuffelige nobele dieren. Veel mensen vinden ze niet zo sympathiek. Maar dat interesseert me niet. "Ik vind het totaal geen probleem om een rötterd te zijn", zeg ik.  "Een zilvermeeuw heeft volgens mij amper natuurlijke vijanden." Dat lijkt me wel relaxed. Als ik dan nog een leven tegoed zou hebben, zou ik niet de hele tijd achterna willen worden gezeten door andere dieren. "Zeehonden toch?", zegt de oudste. Ik weet het niet. "Die moeten me dan toch maar eerst te pakken krijgen", zeg ik. Ik heb me inmiddels al helemaal ingeleefd. "Ik kan immers vliegen en die zeehond niet". "Wat wil jij worden?", zegt de jongste tegen haar vader. "Nou dan wil ik natuurlijk ook een zilvermeeuw zijn", zegt E. Het is wel duidelijk: de romantiek viert hier weer hoogtij.

De paddenredster

Foto Flickr Rob Stoeltje

De jongste ging vandaag helpen bij de paddentrek. Ze heeft altijd al een voorkeur gehad voor kikkers, slakken en dergelijke. Ze heeft zelfs eens een slak geadopteerd. Bij gebrek aan huisdier op dat moment adopteerde ze torren, slakken en wat er in de tuin verder maar voorbijkwam. De slak had ze ook een naam gegeven: koediekoe. Of het iedere keer dezelfde koediekoe was, is natuurlijk sterk de vraag. Maar dat hebben we haar nooit verteld.

Ze is opgetogen en kan bijna niet wachten tot het kwart over acht is. Dan treft ze de mevrouw met wie ze op paddenjacht gaat. Aan tafel vertelt ze wat ze allemaal mee moet nemen: een zaklantaarn, een verkeershesje en natuurlijk een emmer. "Ze hebben een emmer ingegraven en die moet je dan omkeren in je eigen emmer en dan moet je ze naar de vijver brengen", vertelt ze. "Hebben ze emmers ingegraven?", zeg ik. "Dat wist ik helemaal niet." "Wist jij dat niet?", zegt onze zoon. Ik ben verbaasd dat hij het wel weet. "Van Klokhuis.", zegt hij. "Dat komt omdat pappa altijd zei: zet hom mor eevm op drij als we lekker naar Dikke Linoleum (de verbastering die hier in huis voor Nickelodeon wordt gebruikt) zaten te kijken. Of natuurlijk: lees mor eevm n boukje." E. herinnert zich hier niets meer van, maar dat is niet zo ongewoon. Sommige mensen zijn oostindisch doof, E. is oostindisch vergeetachtig. Hoe dan ook, het heeft er in ieder geval toe geleid dat onze kinderen weten hoe de paddentrek gaat.

Vanavond staat ze in haar blauwe jas met haar reflecterende hesje, gewapend met een emmer en een zaklantaarn, klaar om padden te redden. "We hadden toch ook nog zo'n zaklantaarn die je om je hoofd kunt doen? Die zit toch in het krat met onze kampeerspullen?", vraagt ze. Ze gaat duidelijk helemaal op in haar rol als paddenredster. "Ik denk dat het hier ook wel mee lukt", zeg ik, en dan is ze weg.

Ruim een uur later is ze stralend terug. "Ik heb drie padden en een kikker gered.", zegt ze. "Geweldig toch?" Morgen gaat ze weer.

Shitlandpony

Onze jongste noemde Shetlandpony's vroeger Shitlandpony's. Dat vonden haar broer en zus natuurlijk erg leuk, dus die praten nu nog steeds over Shitlandpony's. Nou zou je misschien denken: hoe vaak wordt er over Shetlandpony's gepraat bij jullie thuis? Nou best veel eigenlijk, er hoeft praktisch geen of slechts een hele kleine aanleiding te zijn om het er even over te hebben. Zo valt ook vanavond het woord Shitlandpony weer aan tafel. Het is nog steeds leuk. De jongste reageert direct. "Maar zo heten ze echt hoor. Zo spreek je het uit." Ze steekt een hele verhandeling af. "Ik heb het zelf gevraagd." Ze heeft een klasgenootje die veel over paarden weet gevraagd. En dat bood volgens haar uitsluitsel. We zijn allemaal enigszins in verwarring. E. en ik begrijpen uit haar relaas dat ze weet dat je eigenlijk Shetlandpony's moet zeggen, maar haar broer en zus begrijpen iets anders. En zij hebben gelijk. Want volgens onze jongste is door een deskundige bevestigd dat de officiële term Shitlandpony's is. "En zij zal het heus wel weten", zegt ze. "Ze heeft vijftien diploma's voor paardrijden." "Nou", zegt onze zoon. "Dan heeft ze er niet veel verstand van." Het is volstrekt duidelijk: dit is niet de laatste keer dat we het over Shit- of Shetlandpony's hebben gehad.

Licht aan

Mijn moeder groeide op in een gezin waar altijd honden waren. Haar vader kreeg vaak honden waar niets mee te beginnen viel, afgekeurd politiehonden en dergelijke. Die richtte hij dan af. Ik herinner me natuurlijk alleen de laatste hond nog: Trix, een hele lieve hond. Maar aan Trix ging een hele serie honden vooraf. Het waren altijd grote honden: Deense doggen, herders. Als jong meisje is mijn moeder ook wel gebeten door die honden. Nieuwsgierig als ze was naar zo'n nieuwe hond, ging ze dan in de schuur kijken. Medelijden had haar vader niet als ze werd gebeten: ze had beter moeten weten dan een vreemde hond aan te raken.

Een paar huizen verderop bij mijn opa en oma woonden zijn broer met zijn vrouw. Ik herinner het me niet, maar ik ken de verhalen. De broer van mijn opa was net als hij een stille man. Maar daar hield alle gelijkenis dan ook wel op. Samen met zijn keurige vrouw kreeg hij een keurig kind. Bij mijn opa en oma was het een vrijgevochten bende met zeven kinderen. De broer van mijn opa had net als opa ook altijd een hond. Maar daar hield dan ook de gelijkenis weer op. Terwijl mijn opa grote honden had met een voorgeschiedenis, had zijn broer keurig gekamde schoothondjes.

Een verhaal dat graag verteld werd in de familie ging over het hondje van mijn opa's broer. Op een avond waren opa en oma op visite bij zijn broer. Het hondje was er natuurlijk ook. Het was een keffertje. Niet echt mijn opa's type hondje. Het keffertje deed zijn naam eer aan: het kefte aan de lopende band. "Ach", zei de vrouw des huizes, "hai wil t licht aan hebben".  Dus ging het licht aan. Aan het keffen kwam natuurlijk geen einde. "Volgens mie wil e t nou weer oet hebben", zei mijn opa op een gegeven moment.

In de schoft knabbelen

Het komt toevallig ter sprake. Een collega is onlangs naar een paardenkamp geweest. Daar ga je natuurlijk alleen maar heen als je gek bent op paarden. En als je gek bent op paarden, dan weet je er ook het een en ander van. Dus lijkt zij de aangewezen persoon om mijn -nog steeds- brandende vraag te beantwoorden. Ze is totaal niet uit het veld geslagen als ik mijn vraag stel: "Kunnen paarden zoenen?" We zitten in een groepje. De anderen lachen er smakelijk om, maar zij beantwoordt de vraag gelukkig serieus. "Nee", zegt ze "niet op de manier zoals mensen zoenen. Je ziet ze wel vaak in het veld staan en dan knabbelen ze elkaar in de schoft." Opnieuw een lachsalvo van de anderen. Ik luister geïnteresseerd. "Dat vind ik een leuke variant", zeg ik. "Zouden wij misschien ook meer moeten doen." Ik neem me direct voor om E. die middag even lekker in de schoft te knabbelen.
Thuis meld ik mijn nieuw verworven kennis direct bij E. "In de schoft knabbelen?" vraagt E. Ik zie dat hij er niet direct warm voor loopt om in de schoft geknabbeld te worden. "De schoft, dat is toch de schouder?", vraagt hij nog even. "Bij een paard wel", zeg ik. "Maar bij jou weet ik het nog zo net niet."

Kunnen paarden zoenen?

Gistermorgen rijd ik naar mijn werk. De lucht is vochtig. Na de nacht hangt de nevel zwaar boven het groene gras, te zwaar om op te stijgen. Dan rij ik langs een perceel paardenland. Twaalf paarden staan verstild in de wei. Ze staan met hun benen in de nevel - een kleed om het machtige lichaam om ze tegen de vochtige kou te beschermen. Twee paarden staan met hun hoofden tegen elkaar aan geleund. Het past precies. Het is een liefdevol en intiem gezicht. Hartverwarmend in de vochtige kou.


's Middags rij ik langs een zaak voor paarden- en ruitersportartikelen. De naam van de zaak is: The Kissing horses. En dan vraag ik me af: kunnen paarden zoenen? Je zou zeggen dat ze dat in een zaak voor paarden- en ruitersportartikelen wel weten. Of is het een dichterlijke vrijheid? En maken wij van dat intieme gebaar een kus? Ik besluit me er even in te verdiepen. Dus google ik: paarden zoenen. Dan tref ik de volgende teksten aan:

• Ik heb er dan in iedergeval geen spijt van.. maargoed als ze toch liever een paard zoent nu, dan is dat haar keuze, Ik wil er wel foto's van maken.. heb je ...
• Alie ik zou hem niet zoenen hij stinkt uit zijn bek. Volgens mij is hij aftands, dat is geen belediging. Maar bij paarden van 8 jaar of ouder kan je niet ...
• Sommige paarden zoenen beter dan mannen. ....
• Sommigen wil je van harte knuffelen, met of zonder zoenen, ... @paardenman: heeft dat 'neuzen' met jouw passie voor paarden te maken? ...

Informatie over het gedrag van paarden vind ik er niet bij.Dan probeer ik paarden kussen. De wedervraag is onmiddellijk Bedoelde u paardenkussen? En het is duidelijk wat er dan uit de zoekactie komt. Dus ik weet het nog niet, of paarden ook echt zoenen.
Wel tref ik een paardensymbool van leestekens aan. Heel leuk.
<'\___~
...(\...)\...