Tijd laten passeren

Gisteren zag ik al zappend een fragment van een documentaire over Tibet. Tibetanen, zo werd in de documentaire verteld, laten de tijd verstrijken. Westerlingen besteden hun tijd. Daar zit een groot verschil in. Als je de tijd laat verstrijken of passeren, dan speelt het eigenlijk geen rol. Westerlingen vullen hun tijd met bezigheden. Zij komen altijd tijd tekort, zijn te laat, of achter op schema. De tijd dicteert veel meer. Als je de tijd laat verstrijken, heb je ook geen haast. Wij hebben wel haast.

Vandaag wilde ik het allemaal eens op zijn Tibetaans doen. Vanmorgen kwam ik beneden in een frisse kamer. Niet naar Tibetaanse maatstaven natuurlijk, want het was nog 17 graden Celsius. Maar wel naar onze maatstaven. De verwarming was niet aangeslagen. En inderdaad: boven knippert het rode lichtje, als teken dat er een storing is. E. denkt het probleem te kennen en vult het water bij. Tot hij in de gaten krijgt dat dat het helemaal niet is. Om de druk van de verwarming af te halen, moeten er emmers water afgetapt worden. Maar even later begint het in de keuken toch nog te lekken. Afijn, de tijd verstrijkt en het lost zich allemaal weer op. We stappen vervolgens met zijn allen in de auto voor de Sinterklaasviering bij mijn schoonouders.  Na de middag pak ik de Tibetaanse way of life weer op. Een beetje op de bank hangen, een tukje doen. En voor ik er erg in heb is de tijd zover verstreken dat ik moet gaan koken.

Onder het eten geef ik even aan dat ik tijd moest besteden aan het bereiden van de maaltijd. Dat was een onderbreking van het kabbelende verstrijken van de tijd. En dat paste eigenlijk niet in de Tibetaanse aanpak van de dag. "Mam, dat is niets voor jou. Jij zou een mentaal wrak worden als jij niet meer zou kunnen focussen. Jij wilt gewoon vooruit komen in de wereld.", zegt onze oudste. "Denk je dat?", vraag ik. "Ik weet het zeker", zegt ze. Misschien heeft ze gelijk. Als ik oud ben en de dagen moe, kan ik de tijd altijd nog laten verstrijken. Maar zo af en toe een dagje is denk ik niet verkeerd. 

De puut

Gisteravond vierden we Sinterklaas met mijn ouders. Dat doen we met z'n allen: mijn zussen met aanhang en wij met ons gezin. Ieder jaar bekijken we het opnieuw, want onze kinderen worden tenslotte groter. En alles verandert, dus zo zou ook de Sinterklaasviering kunnen veranderen. Maar tot nu toe vindt iedereen dit leuk. En het is ook leuk. We trekken lootjes en dit jaar was het voor eerst toegestaan om leden van je eigen gezin te trekken. We hebben een maximum van drie pakjes per persoon en bij ieder pakje komt een gedichtje.
Of ik haar nou wel of niet trek, voor mijn zus maak ik altijd een pakje met een potje-gedicht. Dat is een gedicht in het Gronings. Standaard begint dat met 'Moi mien leutje potje moi, hou is t mit doi?". Deze twee beginregels zijn geïnspireerd op het stadsgronings. Door de jaren heen zijn er al verschillende onderwerpen de revue gepasseerd. Gisteravond kreeg ze een gedicht over haar voeten. Ooit zei een oudtante namelijk tegen haar - toen ze een jaar of zeven was: "Hai, wat hestoe ja maal voutjes". De tante in kwestie had zelf enorme knobbels aan haar brede voeten, maar in het Gronings zeg je dan t oog kikt van zuk òf. Zo'n onderwerp dient zich vanzelf aan. Ik zag namelijk voetenkoekjesvormen. En toen drong het voetenthema zich als het ware aan mij op. Natuurlijk had ik ook voetenkoekjes gebakken. En standaard krijgt ze altijd marsepein, want daar is ze dol op. Ze rekent er al zo op, dat ze me dit jaar al op tijd doorgaf dat ze de marsepein van de V&D erg lekker vindt.

En verder verzamel ik het hele jaar door dingen die ik zou kunnen gebruiken voor een surprise. Zo vond ik begin dit jaar ergens een kusnasynchronisator met afstandsbediening. Twee enorme rode lippen met vier kusgeluidjes erin, variërend in smakelijkheid. Onze jongste had haar nichtje getrokken, die nu een vriend heeft. Dus op haar was het kusthema goed van toepassing. De lippen werden gemonteerd in een wit geschilderde doos met daarop geloken ogen getekend . Onze jongste had de afstandsbediening in de zak en zodra het cadeau was uitgepakt, begon het gesmak en gelebber. "Hoe kom je eraan?" was een vraag die werd gesteld. "Nou dat is niet zo moeilijk", zegt onze oudste. "Mamma komt altijd in zaken waar werkelijk niemand iets wil kopen. En dan krijg je dat." En zo is het.

Voor E. maakte ik ook nog een leuke surprise. Hij tekent graag. Een terugkerend thema is de -ik noem het gemakshalve maar even- piemelman. Het is een gestileerde lange afstandsloper met weinig spierontwikkeling, maar enorme grote handen, voeten en een flink uit de kluiten gewassen geslachtsorgaan. Die heb ik nagemaakt met closetrollen en schuimrubber. Ik heb me gespecialiseerd in het knippen van schuimrubber. Vorig jaar haalde ik wat restanten -met toestemming- uit het afval van het schuimrubberhuis. En daar kon ik nu nog een kop, handen, voeten en een penis uit knippen. Het lichaam was van gevuld karton en de armen en benen van closetrolletjes. Alles wit geverfd, stevig ijzerdraad erdoor en de  lange afstandsloper was klaar om zich in alle bochten te kunnen wringen.

Een vaste traditie met Sinterklaas is de puut. Die traditie is in de familie van mijn moeder geboren en wordt nog steeds in ere gehouden. Mijn oma maakte vroeger al een puut voor haar zeven kinderen en hun partners: een zak met daarin een stukje banket, een speculaaspop, fondantjes, chocolade kikkers en muizen, pepernoten en een reepje chocola. Mijn moeder ontwikkelde de puut verder door en voegde nog toe: een stukje marsepein, een chocoladeletter in plaats van een reepje en chocoladepepernoten. En zo is een heerlijk avondje in meer dan één opzicht gegarandeerd. Mijn moeders zussen maken ook nog steeds een puut. Later zullen wij de fakkel overnemen en na ons onze kinderen. Ik weet zeker dat dit een traditie is die generaties gaat overleven.

 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Hoogspanning

Zodra ze iets spannends heeft op school, slaat ze aan het kotsen. Een schoolreis, een sportdag, of zoals nu de Sinterklaasviering, ze windt zich er enorm over op. De afgelopen week nam de spanning al langzaam toe. Ze gelooft al een aantal jaren niet meer in Sinterklaas, maar naarmate vijf december dichter nadert, wordt Sinterklaas steeds minder een verklede man en steeds meer een goedheiligman. Vanmorgen gaan ze Hem verwelkomen op de dijk. Daar komt hij aan met een speedboot. De instructies waren duidelijk: om 8.00 uur op school en laarzen aan, schoenen mee. Ze was om twintig over zeven al klaar. Dat is een unicum, want meestal neemt ze haar tijd.

Aan tafel slikt ze en slikt ze. Ze heeft een bakje yoghurt, omdat ze een broodje niet wegkrijgt. Ze drinkt flink water. Daar steek ik eerst een stokje voor, want als ze maar doordrinkt wordt het zeker kotsen. Je ziet dat ze zich steeds verder opdraait. Ik haal de wasdroger ondertussen leeg. Ineens krijg ik een ingeving. Ik geef haar een klusje. Dan kan ze zich daarop concentreren, in plaats van op de spanning. "Weet je wat?", zeg ik tegen haar. "Je kunt de was wel even vouwen. Dat verzet de zinnen ook een beetje." Dat vindt ze wel een leuk klusje. Halverwege de mand vol met was, zegt ze: "Het helpt mam. Ik heb lang niet zoveel spanning meer. Hoe wist jij dat?" "Dat is moederinstinct", zeg ik. "Goeie moederinstinct heb je", complimenteert ze me.

Vanmiddag komt ze thuis. Ze is in de pauze op het schoolplein gevallen. Hard. Op haar knie zit een grote blauwe plek. Haar hand ligt open. Eerst zijn er even tranen, maar dan laat ze haar surprise en cadeau zien: een mooie Diddl-lettersleutelhanger. Precies wat ze graag wilde. 

Nieuwsachtergronden

Ik ben dol op klein nieuws. Niet dat ik nou iedere avond aan het beeld gekluisterd hang voor SBS 6 en Hart van Nederland. Nee, ik ben dol op gelezen klein nieuws. Dat spreekt me meer aan, omdat je je er dan iets bij voor kunt stellen. Je kunt erover fantaseren. En dat lukt bij Hart van Nederland met de beste wil van de wereld niet. Daar wordt het voor je ingevuld.

Ook hou ik nieuws selectief vast. Het nieuws dat me bevalt, krijgt met stip voorrang in mijn geheugen. Zo had collega laatst in het weekend de kranten goed doorgespit. Hij was er veel wijzer van geworden. Zo had hij kennis genomen van een onderzoek naar de relatie tussen de crisis en de voorkeur van mannen voor wat betreft de proporties van vrouwen. Onderzoekers hebben jaargangen playboys doorgespit om daar uitspraken over te kunnen doen. Het is zwaar werk, maar dan heb je ook wat. Ik zocht het onderzoek op internet nog even na. En wat blijkt? Hoe slechter het gaat met de economie, des te meer mannen naar vollere vrouwen kijken. Ook kleinere ogen hebben dan de voorkeur. Zo konden zij de economische crisis al voorspellen aan de hand van een nauwkeurige analyse van de modellen in de Playboy. Gaat het goed, dan hebben jonge, korte vrouwen met smalle heupen de voorkeur.

Waarom mannen deze voorkeur hebben, verklaren de onderzoekers dan weer niet. En dat weet ik dan weer wel. Ik heb er geen onderzoek naar gedaan hoor, maar dat hoeft ook niet. Dat is gewoon kennis van de wereld. Als het slechter gaat, willen mannen aan de boezem gedrukt worden, vandaar die grote boezem. Ook hebben ze houvast nodig: vandaar die voorkeur voor volle vormen en kleine ogen. Het laatste wat je wilt in tijden van crisis is verdrinken in een stel grote ogen. Als ik er goed over nadenk, is dit eigenlijk mijn meest favoriete deel van het nieuws: het deel dat ik zelf aanvul.

Aardige jongens

Onze zoon is vandaag veertien geworden. Hij nam vier klasgenoten mee uit school. Onze zoon is een aardige jongen, al zeg ik het zelf. Hij vindt zichzelf ook een goeie jongen. Dat ventileert hij regelmatig. Deze jongens waren deels nieuw voor me. Maar wat blijkt? Zo'n aardige jongen als onze zoon trekt ook aardige jongens aan.

Toen hij kleiner was, was hij altijd compleet wild rond zijn verjaardag. Hij was toen een druk kind. Ik herinner me nog een junglefeestje, waarbij we een slingertouw in de kamer aan het plafond hadden gehangen. Rond de trap in de hallen was een jungleparcours uitgezet. Het was een uitbundig feestje. In anderhalf uur tijd waren mijn zus en ik -toch wel iets gewend- compleet gesloopt. Het lijkt erop dat hij als druk kind ook drukke kinderen aantrok. Alhoewel dat natuurlijk niet met zekerheid valt te zeggen dat ze altijd druk waren. Zelfs het meest rustige kind is opgewonden op 3 december. De Sinterklaaskriebels slaan dan bij kleine kinderen genadeloos toe. 

De grootste opwinding rond de verjaardag is nu voorbij. Maar ook vanmiddag waren ze even bijzonder druk. Eerst een stukje taart in de kamer. Even proefspuiten met de deo die hij cadeau heeft gekregen. Glaasje cola erbij en dan verdwijnt het gezelschap naar de relaxruimte boven. Aanvankelijk lijkt het of het plafond op ons neerdaalt, maar langzaam keert de rust terug. Ze kijken naar een meegebrachte DVD van Bert Visscher. Ondertussen lusten ze wel wat. Onze zoon komt het op uitdrukkelijk verzoek zelf halen. Twee zakken hamka's worden omgekeerd in een bak. Een fles cola gaat mee naar boven. Even later komt de bak leeg terug. "Stukje worst ofzo?", vraagt onze zoon. Ik ben op alles voorbereid en maakt een schaaltje worstassorti voor hem en zijn vrienden.

Een tijdje later komt hij melden dat ze graag vroeg patat eten. Ze moeten eigenlijk om half zes weer naar huis. En dan moet er al gegeten zijn. De boodschap is duidelijk. Als de schaal worst leeg weer beneden wordt neergezet, hoeft er eerst niets weer worden aangerukt. Het is genoeg. Nu zwaait hij zijn vrienden uit. Vanavond de familie nog en dan volop doorstomen richting 5 december. 

Waar voor je geld

€3,50 mag ze maar besteden. Op het lijstje staan een armband, een notitieboekje en een sleutelhanger. Bescheiden wensen, dat wel. Maar toch valt het nog niet mee om voor dat bedrag iets te krijgen. Een eenvoudige armband is vaak al duurder dan het hele bedrag. En ze wil graag het idee hebben dat ze veel weggeeft. Ze is bereid er langdurig voor te shoppen, We doen dan ook alle drie de winkelcentra in onze woonplaats aan. Gisteren werden we tot haar grote verbazing en ergernis gesommeerd de winkel te verlaten. Belachelijk, vond ze het, dat de winkels in de Sinterklaasweek nog gewoon om zes uur dicht gaan.

Maar het is uiteindelijk gelukt: gisteren kochten we een leuk notitieboekje met pen voor €0,99, vandaag een stersleutelhanger voor €0.99 en dan nog een chocoladeletter. Een grote, voor €1,49. Dat is veel waar voor je geld. Winst kan er niet op gemaakt worden, zou je zeggen. Maar dat is natuurlijk wel zo, dus dan kan het niet anders dan dat degenen die het gemaakt hebben er amper iets voor betaald hebben gekregen. Hoogstwaarschijnlijk is een en ander met kinderarbeid tot stand gekomen. Dat kan bijna niet anders. Het is in ieder geval van heel ver gekomen. Verder dan Spanje.

Op het lijstje stond ook waar het pakje allemaal aan moest voldoen. Het moest verpakt worden als surprise, er moest een gedichtje bij en het mocht dus niet duurder zijn dan de €3,50 die ze van de meester mee had gekregen. En dat is gelukt. Alles is verpakt in een mooie doos, met daarop een Sinterklaas, een zwarte piet en allemaal pakjes. Het gedicht met daarin het woord plateau doet me vermoeden dat ze wel even heeft gekeken op een rijmsite. Maar goed, het is klaar. Ik ben allang blij. "Wat had jij op je verlanglijst gezet?", vraag ik haar. Je kunt haar meestal heel blij maken met een kleinigheid. Dus dat is aan haar wel besteed. "Een radio, een mp-3 speler en een sleutelhanger.", zegt ze zonder een spier te vertrekken. De hulpsinterklaas die voor haar op pad moet, heeft dus een duidelijke missie: op zoek naar een sleutelhanger.

Telefoonrijden

Telefoneren onder het autorijden leidt af. Hoe je het ook doet: handsfree of niet. Dat nieuwsbericht hoor ik vanmorgen in de auto naar het werk. Je reactietijd neemt sterk af als je belt en rijdt tegelijk. Zo lijkt een twintiger in zijn reactiesnelheid op een hoogbejaarde als hij handsfree belt. Bellen met de telefoon in de hand maakt het nog een graadje erger. Dan rij je alsof je dronken bent.

Zo op het oog een duidelijk resultaat. Toch was ik niet helemaal tevreden over de informatievoorziening. Er werd geen melding van gemaakt of het een onderzoek onder mannen of vrouwen was. Of dat er sprake was van een gemengde testgroep. Mannen kunnen namelijk sowieso moeilijk zaken combineren. Vrouwen zijn daar meer van. Die kunnen van alles tegelijk: bellen, autorijden, het handschoenenkastje opruimen en lippen stiften. En dan neemt hun reactietijd misschien iets af. Maar goed, ze doen dan ook vier dingen. Mannen daarentegen schijnen het maar moeilijk overeind te houden als ze bellen en daarbij kauwgum kauwen. En dan hebben we het nog niet eens over autorijden! Dus vraag ik me af: was het een gemengde testgroep en hebben de mannen het resultaat naar beneden gehaald? Of was het een testgroep met alleen mannen? Dan kan ik in het vervolg  als ik autorij namelijk gerust gaan zitten bellen, het handschoenenkastje opruimen, mijn lippen stiften en vooruit: ook mijn nagels knippen. Als de testgroep alleen uit vrouwen bestond, dan moeten alle bellende mannen direct van de weg worden gehaald. Want dan vrees ik het ergste.