Braintoss en de weemoed*

Ik heb een beetje  een einde der tijden gevoel. Het is een ietwat weemoedig gevoel dat veel energie en denkruimte opslokt. En dat heeft niet met het einde van het jaar te maken. Natuurlijk, ieder jaar lijkt het alsof de wereld na december stopt met draaien. Maar dat is het niet deze keer. Er komt van alles bij elkaar. 

Alles verandert

Op dit moment wordt het vooral veroorzaakt door twee dingen: de baas gaat vertrekken en mijn  familie sterft in rap tempo uit. De baas gaat met vervroegd pensioen en dat is hem van harte gegund. Hij heeft mijn baasbeeld gedurende 27 jaar bepaald. Een onnavolgbaar baasbeeld. Dus dat zal wennen worden. De familieleden die overlijden zijn van respectabele leeftijd. Maar toch. Ik denk er veel over na.

Help!

Ik ben dus druk in mijn hoofd. Daardoor vergeet ik dingen. Niet echt handig in deze drukke tijd van het jaar. Ik kan dan ook alle hulp die ik kan krijgen goed gebruiken. Deze week sprak ik een collega die me een handige app aanraadde: braintoss**. "Ideaal", zegt ze. "Je spreekt iets in, maakt een foto of een notitie en de app stuurt het naar de mailbox die je invoert. Zo kom je het altijd weer tegen." Dat klinkt mij ook behoorlijk ideaal in de oren. Dus ik download braintoss voor een klein bedrag. 

Vanmorgen zitten E. en ik op de bank. Ik spreek drie berichten voor het werk in op braintoss. Ik leg E. uit hoe superhandig dit eigenlijk is. E. weet het zo net nog niet: "Je krijgt het nog druk met het afhandelen van je eigen mail." En ja, dat zit er dik in. 

* Wat een geweldig woord is dit eigenlijk. Het is een leenwoord uit het Duits - in de betekenis van melancholie voor het eerst aangetroffen in 1814 volgens het wikiwoordenboek. 

**Ik zie overigens ook direct waardevolle andere toepassingsmogelijkheden: je hoeft natuurlijk niet je eigen mailbox in te voeren. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Aardige kreten

We hebben in de kamer een tafel met vakken. Dat leek ons handig, omdat er dan niet zoveel rommel rondslingert. Tot de rommel zich in de vakken dusdanig ophoopt dat het naar buiten uitsteekt. Dan is het tijd om op te ruimen.

Een tasje

Vanmorgen stoorde het me ineens. Ik ruim 'mijn vak' even uit. Er komt van alles uit: gelzooltjes, een massageroller, uitgeprinte wandelingen, kaartjes, visitekaartjes, een paar sokken, folders van de mijnbouwschade et cetera. Teveel om op te noemen. Er komt ook een geel plastic tasje van de Zeeman tevoorschijn. Het blijkt een tasje te zijn met zelfgemaakte boekjes. De meeste daarvan dateren van voor de brand. Ze hebben het overleefd, omdat de oudste ze destijds op haar kamer in Enschede had.

Aardige kreten

Een van de boekjes is een boekje met Aardige Kreten van onze oudste. Zij was in de puberteit de koningin verbaal terugkaatsen. Ze kreeg de Aardige Kreten destijds in de vorm van een mini-woordenboekje van E. voor Sinterklaas. 

Een aantal veel gebezigde voorbeelden zoals door E. vastgelegd: 

Ammehoela - of zoals zij het toen zei: Ame(n) - hoela! 

{Uitroep van verontwaardiging. Vaak gebruikt om uitdrukking te geven aan verbazing over het gedrag van derden. (Oorspronkelijke uitroep uit de jaren twintig: "Nooit van mijn leven!" eventueel gepaard met een klap op de eigen even naar achteren gedrukte bil. Hierbij wordt gespeeld met de naam van de koning van Afghanistan: Amanoellah)}

Hoezo?

{Tegenvraag bedoeld om het geven van antwoord zoveel mogelijk uit te stellen of te vermijden.} 

Ja ... en?

{Tegenvraag bedoeld om verwarring te zaaien. Met 'ja' wordt bevestigend geantwoord, maar door de toevoeging van 'en' schiet je er niets mee op. De vraag wordt teruggekaatst. Ook bedoeld om inmenging in de persoonlijke levenssfeer te ontmoedigen. Vaak uitdagend bedoeld.} 

Wee-dik-veel!

{Uitspraak van onmacht, bedoeld om aan te geven dat je zelfs als briljante puber niet alles kunt weten. (Oorspronkelijk uit de populaire tv-serie Sponge Bob Squarepants:

Wat ga jij doen vandaag Patrick?

Wee-dik-veel!

Wat ga jij doen vandaag Sponge Bob?

Wee-dik-veel!

Wat ga jij doen vandaag Patrick?

Wee-dik-veel!

etcetera ad infinitum)} 

Zeg jij het maar...

{Uitspraak bedoeld om het maken van keuzen te vermijden. Vergelijkbaar met het populairdere 'Wat jij wil...'}  

Ze zijn met het verdwijnen van de puberteit in onbruik geraakt. Maar wel erg leuk om even terug te lezen. 

 

Lekker bezig

"Ik ga naar de studio", zegt E. Dat doet hij iedere dag, maar vandaag maakt hij zich uit de voeten. Hij vlucht voor de doordringende lucht die via de hal onze keuken en kamer binnendringt. Ik ben namelijk mieren aan het verdrijven. Sinds een paar dagen hebben ze de weg naar onze keukenkastjes gevonden. In een niet aflatende colonne lopen ze af en aan. Het is een indrukwekkend natuurspektakel, waar ik op zich van zou kunnen genieten als ik er niet zo opgefokt van raakte. Ik geniet meer van een zwerm spreeuwen. 

Afschrikwekkende geuren

"Het zijn tuinmieren", volgens de oudste. "Die kunnen geen kwaad." In tegenstelling tot bijvoorbeeld mieren die hout vreten. Het zal allemaal wel, maar tuinmieren hou ik ook liever in de tuin. De jongste zoekt op internet naar bestrijdingsmiddelen. Nootmuskaat, kaneel, knoflook, dat zijn geuren waar een mier niet van houdt. Zelfs het neerleggen van een koperen stuiver schijnt mieren af te schrikken. Dat heb ik allemaal in huis. Ik ga voor grof geweld, voor knoflook dus. Ik snijd het teentje aan, smeer het grondig op de drempel en volg het spoor van de mieren. De knoflook laat zich goed uitsmeren en je ruikt het direct. Jammer genoeg niet alleen op de drempel en in de achterste hal, maar ook in de keuken en kamer. Het maakt mij niet uit, als het maar werkt. 

En dat doet het! Als ik even later weer kijk is er geen spoor meer van de mieren te bekennen. Maar van E. ook niet. Toch maar een lokdoosje kopen.

Echt bra

"Jij hebt wel een voorkeur voor zeer indringende programma's", zegt E. Hij zit naast me op de bank de krant te lezen. Of tenminste: hij doet een poging. Hij wordt teveel afgeleid door de tv. Ik hou inderdaad van series met veel dialoog en actie. Je zult mij niet snel betrappen op het kijken naar een natuurfilm.

Een echte bonus

De serie waardoor E. zich niet op zijn krant kan concentreren is Bonusfamiljen. Het is een Zweedse serie met veel relatieperikelen waarover iedereen met elkaar in gesprek is. Veel misverstanden, relatiebreuken en goedmakerij over en weer. En dat allemaal in het Zweeds. Dat is pas een echte bonus, want zo tussen de bedrijven door leer ik ook allerlei Zweedse uitspraken: Ja visst ( je zegt ja wist en het betekent natuurlijk), bra (- je spreekt het uit als bro en het betekent goed), förlat (je spreekt het uit als verloot op z'n Twents en het betekent sorry). Want door al die misverstanden wordt er heel veel sorry gezegd. En natuurlijk jag älskar dig (ik hou van jou) en älskling (schatje/lieveling) en niet te vergeten puss (je zegt poes en het is een kus). Want uiteindelijk houdt iedereen van iedereen en van sommigen net ietsje meer.

Keuzevrijheid

Netflix heeft maar liefst vier seizoenen van Bonusfamiljen klaarstaan. Heerlijk, dan kan ik pas goed losgaan. E. vindt dat een stuk minder heerlijk. Die wil als hij de krant uit heeft gelezen ook wel eens iets anders kijken dan Bonusfamiljen. Ik heb daar helemaal geen behoefte aan. Maar natuurlijk moet je ook iets voor je relatie doen en laten. "OK", zegt ik "jij mag kiezen: My feet are killing me of Bonusfamiljen." Ik doe ook wel eens andere voorstellen: Dr. Pimplepopper of Bonusfamiljen, of 1000lb sisters of Bonusfamiljen. En dan komen we toch altijd weer op Bonusfamiljen uit. Het is niet anders: het is gewoon echt bra.

De afbeelding komt uit het rek van Boomerang cards.

Een beetje zeer

 

Als je een boek leest met de titel Het licht dat we verloren, dan weet je al dat het lezen ervan zeer gaat doen. In ieder geval een beetje. Vanaf de eerste pagina word ik in het verhaal gezogen. Het schrijnt vanaf het begin. Want je weet dat het niet goed af gaat lopen. Het gaat over een hartverscheurende liefde. Een liefde die je nooit meer loslaat en voor altijd verandert, welke weg je ook kiest. 

Vuur

In het boek wordt liefde vergeleken met vuur. Het kan als een bosbrand zijn: allesverterend, veel adrenaline, maar ook doodvermoeiend - geen relatiemateriaal. Of als een haardvuur, kabbelend, stabiel en bestendig -wel relatiemateriaal, maar misschien ook een beetje saai. Het mooist is misschien wel een vreugdevuur, met dansende vlammen en af en toe een steekvlam - dat houdt je alert.

Het zwarte gat

Vlak voordat ik het boek uit heb, leg ik het nog even weg. Ik wil niet dat het over is. Ik wil het eigenlijk niet weten. Maar toch ook wel. Echt wel. En nu zit ik in het zwarte gat dat onvermijdelijk komt na het lezen van zo´n boek. Ik kan het natuurlijk altijd een keer herlezen, maar nooit meer voor de eerste keer. Zucht, diepe zucht...

Ik heb me er inmiddels overheen gelezen met Jongen verslindt heelal. En aan deze titel zie je direct dat het goed afloopt. 

Een analoog twitterbericht

De essentiële winkels en de bieb zijn open. E. en ik wagen het erop. We gaan vanmiddag even naar de bieb en we halen nog even wat essentiële dingen voor mijn moeder. Het is een bijzondere sfeer in het winkelcentrum. Een deel van de niet-essentiële winkels is echt dicht. Een ander deel is open en daar zit of staat het winkelpersoneel te wachten tot er mensen komen om pakjes af te halen. Alsof de winkel een kraam is. Al met al nog best levendig. Bij sommige niet-essentiële winkels staan rijen mensen te wachten. Voor die mensen zijn die winkels dus best essentieel. In de essentiële winkels is het druk. Erg druk. Het is een lange oefening in geduld. 

Een briefje

We zijn alweer onderweg naar huis en dan pas valt het ons op. Er zit een briefje onder de ruitenwisser. "Wacht even", zegt E. "Straks waait het weg." Dat zou jammer zijn: wij zijn dol op correspondentie. E. stapt uit en haalt het briefje onder de ruitenwissers vandaan. NOG DICHTER OP PARKEREN TERING DEBIEL! staat er op het briefje. We schieten in de lach - bizar gewoon. "Stond ik er zo dicht bovenop dan?" zegt ik tegen E. "We zijn allebei zonder moeite uitgestapt, dan zou instappen toch ook moet lukken." 

Het daderprofiel 

Ik probeer me een voorstelling te maken van de persoon die dit persoonlijke berichtje voor ons heeft achtergelaten. Hij was dus minder lenig dan wij, of veel dikker. Of misschien was het toch ook wel een zij, want ze had een notitieboekje en een pen bij zich. Haar huid was dun - haar lontje kort. Hoogstwaarschijnlijk veroorzaakt door de lange wachtrijen voor het afhalen bij niet-essentiële winkels. Ze was niet alleen, het berichtje was ook een demonstratie dat ze zich niet in een hoekje laat duwen. En taal - dat is niet echt haar ding, want ik zou teringdebiel toch echt aan elkaar schrijven. En in plaats van dichter op zou ik hebben gekozen voor dichterbij. Ze is zeker geen binnenvetter. Gezien haar taalgebruik is ze is iemand die haar riool gemakkelijk over laat stromen. Hoogstwaarschijnlijk doet ze dat dagelijks op twitter of facebook. Maar vandaag niet, vandaag koos ze voor een analoog twitterberichtje onder onze ruitenwissers.

Zin in een dropje

"Ik zou wel zin in een dropje hebben", zegt E. "Ik ook, ik heb iedere dag wel zin in een dropje", zeg ik. "Daarom hebben we geen dropjes in huis." Als wij zin hebben in een dropje, vooral ik, dan blijft het namelijk niet bij een dropje. Dan gaan alle dropjes eraan.  

Als het maar drop is

Op dit moment heb ik een absolute voorkeur voor Siciliaanse dropstaafjes. Meestal eet ik het zakje in een keer leeg. De laatste dropstaafjes zijn dan niet echt lekker meer. Maar ik ben een echte doorzetter, dus ik stop niet voor het zakje leeg is. E. is meer van de muntdrop. Er was een tijd dat ik dacht dat ik niet zo dol op muntdrop was. Dus dan nam ik het mee voor E. Maar bij gebrek aan ander drop, blijk ik muntdrop ook best te kunnen verdragen. En hoe je het ook wendt of keert: ook muntdrop is drop. Dus lekker. Maar Siciliaanse dropstaafjes en muntdrop zijn nog niet zo lekker als De beste drop ooit van Klepper en Klepper.

De ultieme verleiding

Die verleiding komt iedere vrijdagavond voorbij. Dan hebben we namelijk ons wekelijkse bieb-kaas-momentje. En de beste drop ooit is verkrijgbaar bij onze kaasboer. Bijna iedere vrijdag weerstaan we de verleiding. Een niet geringe prestatie, want de beste drop ooit is heel erg lekker. Als we dan al eens een keer door de knieën gaan en een zakje scoren, dan is dat zakje ook op vrijdagavond gezien. En daarna zitten we dan met een licht verhoogde bloeddruk, enigszins gezwollen ledematen en een onregelmatige hartslag op de bank. Mij hoor je er niet over: het is het waard.