Gloria ... wie?

Het is de tijd van de Top 2000 en de muziekkwissen op tv. Naarmate de jaren verstrijken komen er meer nummers voorbij die ik niet ken. Ik luister nog wel veel muziek, maar geen top 40 meer. Dan krijg je dat. In een van de afgelopen kwissen wist een team niet wie The Kinks waren. "Hoe kun je dat nou niet weten? zeg ik tegen E. Het laat duidelijk zien waar de generaties zich scheiden. 

Disco fever

Ik ben van de tijd van de disco. Ik had het niet willen missen. The Trammps, The Temptations, The Beegees, Abba, Tavares, Gloria Gaynor. Zoveel positieve energie, zelfs als het over ellendige toestanden gaat. Nog steeds brengt deze muziek me eigenlijk als vanzelf in beweging, weerloos overgeleverd aan de disco fever. Dus als ik in de gelegenheid ben om een verzoeknummer in te dienen, dan weet ik het wel.  

Verzoeknummer

Zo´n twintig jaar geleden gingen boezemvriendin en ik naar een feestje. Het feestje viel een beetje tegen. Dus gingen we op zoek naar ons eigen feestje in een gelegenheid waar gedanst kon worden. Om de stemming er in te brengen, diende ik direct een verzoeknummer in bij de dj. "I WILL SURVIVE VAN GLORIA GAYNOR", schreeuw ik over de muziek heen. De dj kijkt me blanco aan. "Gloria... wie?"

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

We bellen!

We hebben nog een vaste telefoon. Fijn, vind ik - ook al kun je er alleen maar mee bellen. Een mobiele telefoon is onmisbaar. Het is mijn reisgids, mijn routeplanner, mijn fototoestel, mijn filmcamera, mijn encyclopedie en noem maar op. Ik zou er niet meer zonder kunnen. Hoe het me gelukt is om zo´n vijftig jaar te overleven zonder mobiele telefoon is me een raadsel. 

Ergonomisch onverantwoord 

Maar hoe ideaal ook, voor lange telefoongesprekken vind ik het niet fijn. Het platte oppervlak van de mobiele telefoon is duidelijk niet gemaakt om lekker tegen het oor te liggen. Ergonomisch onverantwoord. Dus ben je aangewezen op handsfree of oortjes. Maar op de een of andere manier doet dat voor mij afbreuk aan de intimiteit van het bellen. De combinatie van vasthouden en luisteren werkt voor mij. Ik realiseer me dat dit hoogstwaarschijnlijk van voorbijgaande aard is. Geef me nog een paar jaar en ik loop ook in publieke ruimtes of in het openbaar vervoer handsfree te bellen zonder oortjes. 

Ring ring

Maar lange gesprekken voer ik nu dus nog liever met de vaste telefoon. Onze vaste telefoon heeft een standaard beltoon. Voor mijn mobiele telefoon heb ik nou al een tijd Imuhar van Bombino als algemene ringtone.  Soms laat ik 'm extra lang overgaan, gewoon omdat het zo'n lekker muziekje is. Voordeel van zo´n gepersonaliseerde ringtone is dat ik in een ruimte altijd weet dat het mijn telefoon is. Tegelijk is dat natuurlijk ongemakkelijk als het eigenlijk de bedoeling is dat je telefoon op stil staat. Je kunt je niet verschuilen.

Jukebox

De oudste heeft een complete jukebox gemaakt van haar telefoon. Iedereen heeft zijn eigen jingle. Zo heeft ze voor mij Weather Patterns van Frazey Ford als ringtone. En voor E. Telephone van Captain Beefheart. En dat voor al haar contacten.  

Blaffen

Een tijdje geleden loop ik in de bibliotheek. Ineens word ik opgeschrikt door het geblaf van een hond. Wie neemt hier zijn hond mee naar de bibliotheek?, vraag ik me af. Ik krijg de hond niet in het vizier. Opnieuw begint de hond te blaffen. Kan die hond zijn kop houden, denk ik geërgerd, direct gevolgd door: Mag die hier eigenlijk wel binnenkomen?* Tot ik me opeens realiseer dat het wel van heel dichtbij komt. Sterker nog, het komt uit mijn eigen tas. Het blijkt de ringtone te zijn die de jongste voor zichzelf had geprogrammeerd in mijn iphone. Daar heb ik toch maar even een stokje voor gestoken - ik hou het bij eentje. 

*Ik realiseer me dat de indruk kan ontstaan dat ik niet dol ben op honden. Dat is niet het geval. Ik ben dol op goed afgerichte honden.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Karaktertaal

Je mouten joe waiten te redden. E. en ik brengen het in de praktijk. De fineerranden van de deurtjes van onze (in onze ogen nog bijna nieuwe) keuken van 10 jaar oud laten één voor één los. Gewapend met dubbelzijdig plakband, een strijkijzer en bakpapier repareren we ze weer. Omdat je joe nou ainmoal mouten waiten te redden. Voluit is het eigenlijk Je mouten joe waiten te redden aans bin je t nait weerd dat je aarmou lieden. Ik kende dit gezegde niet, maar bij E. thuis was het een lijfspreuk. 

Verdraagzaam en eigenzinnig

Zo lang ik bij E. thuis over de vloer kwam hingen er in de kamer twee bordjes met spreuken. Aander lu binnen ook lu en Elk het wel ais n gat in hoos. Spreuken van verdraagzaamheid. Bij ons thuis waren we niet van de tegeltjes, bordjes of spreuken aan de muur. En als er al spreuken werden doorgegeven, dan draaide dat eerder om eigenzinnigheid. Mijn opa schreef deze graag in onze poesiealbums: Luister niet naar andermans gefluit, want dan kom je bedrogen uit*.

De beer 

Hij stond niet op een tegeltje, maar ook E's oma tekende voor een eigenzinnige klassieker. Het is er eentje die we nog graag gebruiken. E's oma werd bijna een eeuw geleden jong weduwe. Met drie jonge jongens had ze het in die tijd niet breed. Op een dag kwam de dominee aan de deur met een mooi aanbod. De kerk zou haar steunen als zij en de jongens trouw naar de kerk zouden komen. Ze wees het af met de historische woorden: Ik heb nog laiver dat de beer mie opvret. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

*Omdat ik me afvraag of dit een officieel Nederlands spreekwoord is of een familiegezegde, voer ik het even in op Bing (de door Microsoft opgedrongen zoekmachine). Tegenwoordig is er ook een chat gpt met kunstmatige intelligentie aan Bing gekoppeld. Omdat het gezegde niet gevonden wordt, reageert de chat met: Bedankt voor je bericht. Ik begrijp dat je een Nederlands spreekwoord hebt gedeeld. Het betekent dat je niet moet luisteren naar de meningen van anderen, omdat je dan bedrogen uit kunt komen. Het is een goede herinnering om je eigen pad te volgen en je eigen beslissingen te nemen. Als je nog vragen hebt of als ik je ergens anders mee kan helpen, laat het me dan gerust weten!😂

Akkervarkentjes zijn vet

Bij ons op het werk hebben we tegenwoordig akkervarkentjes. Ze zijn er nog maar net, maar ze hebben een verbazingwekkend effect. Iedereen vindt ze schattig. De vier biggetjes wroeten en eten de emelten en engerlingen uit het aangetaste grasveld voor het gebouw waar ik werk. Onkruid wordt met wortel en al opgegeten. 

Wroeten in plaats van ploegen

Door de akkervarkentjes in te zetten ploegen we onze aangetaste grasvelden op een duurzame en biologische manier. En dat past bij ons streven naar duurzaamheid. Als ze voor ons gebouw zijn uitgewroet, worden ze op andere plekken op het terrein ingezet. En zijn ze bij ons helemaal klaar, dan gaat hun reis verder. Ze zijn 'in dienst' bij A. de Boer, lees ik op ons intranet. Ze werken tegen kost en inwoning denk ik.

Conversatiestarter

Het inzetten van akkervarkentjes is een gouden greep. Ze zijn een echte conversatiestarter. Ze brengen collega's die elkaar nooit spreken samen. We maken een praatje terwijl we vertederd naar de varkentjes kijken. We kunnen er eenvoudig niet aan voorbij lopen. Ouders komen met hun kinderen kijken. En ze komen weer terug. We zijn allemaal verbaasd over de snelheid waarmee ze het grasveld hebben omgewoeld. De varkentjes zijn zich niet bewust van al die aandacht. Ze wroeten ijverig door. 

Opties

Bij ons thuis ligt het gras er ook belabberd bij. Mos neemt het gazon steeds meer over. En allerlei bloemetjes steken de kop op. Volgens E. moeten we genieten van de biodiversiteit. Maar ik zie ook nog een andere optie: even bellen met A. de Boer.  

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

De kunst van het waken

Ik ben een waker. Altijd al geweest. Ik beheers de kunst van het waken tot in de puntjes. Al toen ik als baby nog bij mijn ouders op de kamer sliep. Mijn moeder vertelt graag over hoe mijn vader en zij de tijgersluipgang tot in de perfectie beheersten. Alles om te voorkomen dat ik uit mijn lichte slaap zou ontwaken. Nog voordat ik naar de kleuterschool ging, stond ik al op als mijn vader midden in de nacht op pad ging. Hij was kolenboer en vertrok vroeg om wagons te lossen. Ik mocht dan mee als ik in de vrachtauto bleef zitten. 

Het bevalt goed 

Toen onze kinderen opgroeiden kwam het goed uit dat ik niet zoveel slaap nodig heb en snel wakker ben. En toen ons huis ruim tien jaar geleden afbrandde, kwam het bijzonder goed uit. Ook toen werd ik op tijd wakker. Drie minuten later en het was te laat geweest, volgens de brandweer. Tot nu toe bevalt het dus goed. Doordat ik minder slaap, haal ik meer uit de dag. 

Mijn lichaam weet het

Vanmorgen zit ik om kwart over vijf al in de woonkamer. Waar ik eerder nog 6 uur kon slapen, ontwikkelt zich er nu een trend richting (een kleine) 5 uur. De laatste tijd word ik stipt om 5:05 uur wakker. Dat zou best een uur later mogen. Dus meestal blijf ik nog even liggen, maar slapen doe ik dan niet meer. Rond een uur of zes, kwart over zes, sta ik op. Zo ook vanmorgen. Alleen werd ik nu om 4:05 uur wakker. Daar kwam ik pas achter toen ik klaar voor de werkdag naar beneden ging. Ik ben namelijk vergeten om de wekker te verzetten. Maar mijn lichaam is niet vergeten om op hetzelfde tijdstip wakker te worden. Daar kan ik de klok op gelijk zetten. De wekker heb ik eigenlijk niet nodig. Ik kan maar een conclusie trekken: mijn lichaam is een meedogenloze machine.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Het zal je kind maar zijn

Het zal je kind maar zijn, denk ik, als ik de jonge vrouw ontkleed op de open wagen zie liggen. Haar been ligt vreemd gedraaid onder haar lichaam. Ze was half Duits en half Israëlisch en ze ging naar een rave in de woestijn. Haar ouders herkenden haar aan haar tattoos. Op de wagen zitten jonge mannen die haar op deze manier tentoonstellen. Ogenschijnlijk onaangedaan, een beetje triomfantelijk zelfs. Ook van hen denk ik: het zal je kind maar zijn. 

Ruw en respectloos

Het zal je kind maar zijn, denk ik, als ik de jonge vrouw zie die aan haar haren uit de auto wordt gesleurd. Haar broek is rond haar kruis besmeurd met bloed. Je hebt niet veel verbeeldingskracht nodig om te weten wat daar is gebeurd. Een jongeman trekt haar uit de kofferbak en duwt haar in de auto. Ruw en respectloos. Het zal je kind maar zijn.

Vrouwen als oorlogsbuit

Vrouwen als oorlogsbuit. Ik ben vrouw en moeder van twee dochters en een zoon. Ik ben in eerste instantie geraakt als vrouw en als moeder van twee dochters. Ik zie de beelden met afschuw voorbijkomen. Het maakt me woedend. Daarna komt de gedachte aan de moeders van deze mannen. Het zal je kind maar zijn die zoiets doet. Wat zullen zij denken als ze deze beelden ziet? Wat zullen zij tegen hun zoon zeggen?  

Ik zie alleen maar verliezers. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Reizen zonder ballast

Deze week gingen E. en ik een paar dagen naar Hamburg. Een echte aanrader. Net als Bremen overigens. Van zo'n korte tussenvakantie knap je echt even op. Alhoewel ik doorgaans dol ben op sleur, is zo'n kleine onderbreking ook heel fijn. Je kunt last minute beslissen, hoeft weinig mee te nemen en in geval van nood ben je ook zo weer thuis. Dat maakt het wat mij betreft zeer relaxed. Niet ver van tevoren inchecken op vliegvelden, maar gewoon in onze 'oude bak' stappen en in een rechte lijn naar het oosten rijden.

Meedogenloze kampeermachine

Ook al nemen we niet veel mee, er komt toch een minikoffer aan te pas. Ooit reisden we met ons hele gezin van 5 personen in een Fiat Brava door Europa. We kampeerden graag en trokken dan van de ene naar de andere bestemming. Soms een nachtje overnachten, vaak twee, soms drie. Omdat we vaak verkasten, hadden we een strikt inpakregime. We mochten allemaal een tas vullen. Dat was inclusief schoenen. Voor de boeken ging er een boekentas mee. Daarbij kwamen natuurlijk twee tenten, vijf slaapzakken, een uitklaptafel met bankjes, twee stoelen, vijf matjes en kookspullen. E. had de regie over het inruimen: alles altijd op dezelfde plek in de auto. We waren -dankzij de strenge keuzes die we bij het inpakken maakten - een meedogenloze kampeermachine. 

Tip: inlegkruisjes 

Maar je kunt natuurlijk altijd nog lichter reizen. In mijn ongelovige geboortedorp hadden we ooit een onconventionele dominee, die al die ongelovigen zeer goed kon verdragen. Ze had jaren in Libanon gewoond en had een bijzonder vrije levensstijl. Ze wipte regelmatig even bij mijn ouders aan voor een kop koffie, ongeacht hun verschillende kijk op het geloof. Ze reisde veel, vertelde er graag over en gaf  onvergetelijke tips. Volgens haar was alles wat ze nodig had om op reis te gaan een doosje inlegkruisjes. Dan was ze klaar voor vertrek. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.