Met de helm op

Vorige week las ik het in de krant. Men adviseert om kinderen bij het schaatsen een helm op te zetten. Ik lees het met verbazing. Daar zou ik nou zelf nooit op gekomen zijn. Later heb ik het erover met anderen. "Eigenlijk wel logisch, met skaten moet het ook", zegt een moeder. Ik vraag me naar aanleiding van dit bericht af: waren we vroeger nou zo roekeloos, of zijn we nu overbezorgd? Ik neig naar het laatste. Ieder risico wordt gemeden. Nog even en we lopen continu met een helm op.
Nou moet ik eerlijk toegeven dat ik vroeger noch bij het schaatsen, noch bij het rolschaatsen (want zo noemden we skaten vroeger nog gewoon) zoveel vaart maakte dat ik het risico liep om uit de bocht te vliegen. Ik vond het belangrijker dat het er goed uitzag dan dat het snel ging. Mijn allereerste rolschaatsen kreeg ik van de overbuurvrouw. Dat waren rolschaatsen met ijzeren wieltjes. Loodzwaar natuurlijk, maar het rolde wel als een tierelier. Als ik dan ook van de dijk af naar beneden rolde, maakte ik een spectaculaire vaart. Het enige wat ik dan nog deed was 'Hoooooooooooh' roepen. Maar dat had weinig effect. De rolschaatsen waren zo zwaar dat ze met mij aan de rol gingen in plaats van andersom. Dus die rolschaatsen zijn niet heel lang gebruikt. Ook met het schaatsen ben ik natuurlijk wel eens gevallen. Maar aangezien ik niet veel risico nam, viel ik ook niet veel. De keren dat ik ben gevallen, viel ik op mijn kont.

Geen gezicht

Maar goed, vanuit het perspectief van 2009 was dit dus volstrekt onverantwoord zonder helm. Vanmorgen zag ik opnieuw een berichtje in de krant. Een slimme ondernemer speelt handig in op de toegenomen behoefte aan veiligheid. Omdat het natuurlijk bezopen is om voortdurend met een helm op te lopen, bedacht hij het volgende: een verstevigde muts. Als illustratie wordt een kek rood mutsje met klep getoond. Het vangt de ergste klappen op, aldus de producent, en het ziet er nog leuk uit ook. Ik moet er wel bij zeggen: het was een tekening. En dan kan je er natuurlijk van maken wat je wilt.

Uitgeslapen

Ik dacht dat ik het niet meer kon: uitslapen. Maar dat valt toch mee. Het lukt nu best. Het is lang donker en ik heb geen plannen. Vooral dat laatste maakt veel verschil. Vanmorgen betrapte ik me namelijk alweer op de eerste planvorming. Ik was vroeg wakker en had voor vandaag ineens allemaal plannen. En dan kan ik erop gaan zitten wachten: dan ben ik zo klaarwakker. Maar gelukkig kon ik ze nog weer terugdringen. Pas toen ik de plannen uit mijn hoofd had gezet kon ik weer inslapen. De kerstvakantie is een van de weinige vakanties waarin me dat zo goed lukt. Je kunt niet buiten zijn om klusjes te doen en binnen heeft het niet veel nut om in actie te komen. Echt opruimen of klussen gaat toch pas weer lukken als de kinderen naar school zijn.

In het weekend of in andere vakanties zijn er meestal veel dingen die ik wil doen. En dan ben ik ook vroeg op. Maar vandaag nog even niet. Alle plannen zijn weer geschrapt en ik heb alleen het hoognodige gedaan. Een beetje wassen, een beetje opruimen, maar niet teveel. Vandaag was er de dag voor: de kinderen zijn namelijk op stap, dus nu heeft het ook een optimaal effect. En natuurlijk ben ik vanmiddag bij de super geweest voor de wekelijkse boodschappen. Daar zag ik nog een klein romantisch intermezzo voor de wijnen tussen twee jonge supermedewerkers. Geen spanning, list of bedrog, maar de alledaagse romantiek tussen een stel dat al langer bij elkaar is. Schattig, dat wel. Ik heb natuurlijk liever een schandaaltje, maar dat zat er vandaag niet in. En het past ook wel bij deze vakantie, het kabbelt lekker voort. Maandag ben ik er wel weer klaar voor: voor de intriges, de spanning en de hectiek van het werk.   

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Geen goede voornemens

Goede voornemens, ik doe er niet aan. Ik ben voortdurend bezig om mezelf te verbeteren. Dus waarom zou ik het nieuwe jaar daarvoor nodig hebben? Ik kan me ook niet herinneren dat ik het ooit gedaan heb. Maar voor veel mensen voelt een nieuw jaar als een nieuwe start. Gisteravond keken we naar Ik hou van Holland. Een vraag daar was: Hoeveel goede voornemens kun je opsommen? Er was een lijstje van twintig goede voornemens gemaakt. Veruit op nummer 1 stond afvallen. En dat geeft dan ook direct aan waarom goede voornemens nergens op slaan. Want ik durf er namelijk om te wedden dat afvallen ook volgend jaar op nummer 1 staat. Minder roken stond ook hoog. Of meer geld geven aan goede doelen. Zuiniger zijn was er ook eentje.

Al met al word je niet vrolijk van goede voornemens. Meestal komt het neer op streng voor jezelf zijn. Een goed voornemen komt vaak voort uit een schuldgevoel: Ik ben te dik, ik geef teveel geld uit, ik rook teveel, ik denk te weinig aan anderen. Zo'n schuldgevoel is volgens mij absoluut geen goede basis voor verandering. Toch gebeurt dat vaak.

Neem nou goede doelen. Als het gaat om het geven van geld, dan word je vaak aangesproken op het gevoel 'jij hebt zoveel en zij hebben niks'. Of 'voor jou zijn het maar een paar centen en daar kunnen ze er van alles mee.' En dat is natuurlijk ook zo, maar is dat nou de beste strategie om in beweging te komen? Deze week zag ik een filmpje over Orange Babies. Dat zijn babies van HIV-geïnfecteerde moeders. Het verhaal wordt verteld door de bodypaintings op de zwangere buiken van de moeders. Welkom op de wereld! Heel mooi gedaan. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Het betere werk

Onze woonplaats combineert de charme van een grotere plaats en een dorp in zich. Alles wat je nodig hebt kun je op loopafstand halen. Ik schrijf regelmatig over de geneugten die je hier onder handbereik hebt. Ik noem een fantastische super, een eersteklas bakker en een bibliotheek. Het is een keuze, ik zou nog veel meer kunnen noemen. Maar dat is dus de charme van een grotere plaats. Daarnaast kent iedereen hier iedereen, groet iedereen hier iedereen. En de gebruiken en gewoonten die ik ken van het kleine dorp waar ik opgroeide, tref je ook hier nog volop aan. Zoals de rituelen rond de jaarwisseling.
Vroeger gingen wij op oudejaarsavond slepen. Dat gebeurt nou niet meer zozeer. Niet in het dorp waar ik opgroeide en ook hier merk je daar niets meer van. Een echt plattelands fenomeen is verder het schieten met carbidbussen. En dat gebeurt nog steeds, ook hier.

E. ging deze week een rondje hardlopen en vertelde dat ze het hier wel heel grondig hebben aangepakt. Op de rand van het dorp hadden ze 10 bussen opgesteld met daarbij een partytent. Die 10 bussen -melkbussen en nog grotere aldus E.- zullen vandaag voor de nodige knallen gaan zorgen. "Dat is het betere werk", aldus E. In de partytent is er nog enige beschutting tegen de vrieskou. Want die zal erin gaan hakken, zeker als de wind over het open land vrij spel heeft. Maar ze zijn niet van plan om de handdoek gemakkelijk in de ring te gooien. Vandaar die partytent. Het belooft hier dus een gezellige boel te worden. En als het zoals voorspeld net als vorig jaar weer erg mistig wordt, dan zien we misschien niet veel van het vuurwerk, maar knallen zal het zeker.

Met de zwarte stift

In de kamer staat bij ons een zwarte tafel. Die hebben we ooit aangeschaft. Gek genoeg hebben ze de onderlaag wit gespoten. Dus ieder krasje zie je optimaal. Nou ben ik niet voor één gat te vangen. Ik werk de tafel regelmatig bij met een zwarte watervaste stift. Deze keer zijn de hoeken van de tafel ook beschadigd. Daar is zelfs de witte onderlaag verdwenen. Dus dat vraagt om een iets dikkere watervaste stift. Nadat ik het klusje heb geklaard bekijk ik het resultaat met tevredenheid.

Ook mijn oma werkte graag met een zwarte stift. Zij gebruikte het niet op tafels, maar op foto's. Tegenwoordig wordt alles weggewerkt met photoshop, maar dat had oma niet nodig. Nog ver voor computers in beeld waren, bewerkte zij haar foto's al met een zwarte stift. Laatst bekeken we nog eens een album over het ijsfestijn dat ooit in mijn geboortedorp plaatsvond. Oma was de hofleverancier van veel kleding voor dat festijn. Zij had de collectie van haar schoonmoeder, mijn overgrootmoeder, namelijk bewaard. Met een kritisch oog bekeek ze de foto's die er van werden gemaakt. Alles wat haar niet zinde kon rekenen op een meedogenloze correctie. Ze ergerde zich eraan als iets niet in stijl was. Zo had ze op een foto waar iemand onder de oude kleding witte sportschoenen droeg, genadeloos de zwarte stift gehanteerd. Na jaren is dat nu tot donkerrood verkleurd.

En ook de watervaste stift op onze tafel kleurt als je tegen het licht inkijkt een beetje donkerrood. Maar dat valt nog altijd minder op dan de witte krasjes. Dus eigenlijk vind ik het een enorme goede vondst. Of zoals E. zou zeggen, na veelvuldig in Friese kringen te hebben verkeerd, het is een enorme boppeslag.

Gedachteloos

Ik ben nu precies een week vrij. Meestal plan ik van alles voor een vakantie. Ik neem me voor om een geheel nieuwe garderobe te maken, een hele zolder op te ruimen, of om dagen op pad te gaan. Of ik bedenk een nieuw klusproject; bijvoorbeeld de badkamer, of de kozijnen in de kamer. Veel komt er meestal niet van terecht. Want in de vakanties zijn de kinderen ook vaak vrij. En dat betekent dat je agenda soms onverwachts al gevuld wordt. Maar deze vakantie is het tot nu toe zeer rustig. Ik heb me helemaal niets voorgenomen. En de kinderen blijkbaar ook niet. Het enige wat gebeurt is dat de tijd passeert.
En nu, nadat ik een week lang de tijd heb laten passeren, ben ik in compleet verlichte staat. Ik ben gedachteloos. Ik denk nergens aan. Ik drentel met mijn boodschappentas op wielen naar de super en haal daar de hoognodige boodschappen om het weekend door te komen. Verder vooruit denken lukt me niet in deze staat. Vervolgens stort ik me op het schrijven van onze nieuwjaarskaarten (we zijn altijd te laat voor de kerst), ik lees - maar vorder niet zeer- en ik kijk samen met de oudste naar een dvd over Elisabeth, koningin van Engeland. Het is een vervolg op de film die ik in de bioscoop al eerder zag. En zojuist heb ik gekookt. Het is dus niet zo dat er vandaag niets gebeurd is. Het prettige is alleen dat het allemaal zonder plan was. Activiteiten dienen zich aan, ze worden niet gepland.
Het is heerlijk, het doet me denken aan de periode dat ik aan yoga deed. Toen had ik na een uur ontspanning zoveel energie opgebouwd, dat E. me op den duur smeekte om te stoppen met yoga. Hoe zal het zijn als ik na een week, of zoveel langer als ik het volhou, weer in mijn normale stand schiet? Dan kan ik bergen verzetten. Ik verheug me er al op, maar ik hou het nu nog even bij deze verlichte staat.

Foute verkooptruc

Ik noemde het al eerder: boek een reisje en je maakt enorm veel vrienden. Zo kreeg ik onlangs ook mail van Schiphol Smart Parking. Daar zijn ze nog niet zover als bij Expedia, waar ze me al tutoyeren. Maar toch: absoluut warme betrekkingen. Wat heet! In de titel van het berichtje staat: Wij willen u verassen met een unieke aanbieding! Nou mag ik bedanken! Zover ben ik nog niet. En bovendien: misschien wil ik me wel laten begraven.
Maar nee, ze bedoelden natuurlijk dat ze me wilden verrassen. En waarmee? Ik kan nu goedkoop parkeren op Schiphol. Tenminste, als ik binnenkort op reis zou gaan. Nou ga ik dat wel, maar deze keer niet met het vliegtuig. Dus het is eigenlijk een verrassing van niks. Je hebt er niks aan als je niet rond deze tijd gaat vliegen. Kijk, als ze dan echt wat willen, zouden ze zeggen: je mag in de komende vijf jaar een keer gratis parkeren. Graag met niet te krappe marges, want zo vaak vlieg je nou ook weer niet. Een andere leuke verrassing zou zijn geweest als ze korting hadden gegeven op een vliegreis, of als ik een 50-50% kans zou kunnen maken op een jackpot van vijfentwintig miljoen. Dat zijn de verrassingen van het betere soort. Dit is niet echt een verrassing, dit is gewoon een ordinaire verkooptruc. En ook nog eentje waar ik geen warm gevoel bij krijg. Het is dat je als je vanaf Schiphol vliegt je je auto wel bij Schiphol moet parkeren, anders had ik een andere parkeerplaats gezocht.