Alice en de beren van Torgau

Omdat het weer maar niet wilde vlotten, besloten we een last minute te nemen. Het gevolg is dat we nu hier in Oost-Duitsland in Triestewitz in een heus kasteel zitten. Op dit moment hebben we via een rock-internetcafe in Torgau toegang tot het internet.

Het is hier goed toeven. We hebben zojuist gerodeld op een Sommerrodelbahn die wordt gerund door een Alice Cooper look-alike. "Het is hier wel een beetje vergane glorie niet?", zegt onze zoon. En inderdaad, het is een beetje vergane glorie, maar op de een of andere manier word ik daar -zo voor even- heel blij van. Dat is het ware vakantiegevoel. Eerst een sleetje de heuvel opslepen en dan met een rotgang naar beneden. Zelfs ik heb me nog even op de rodelbahn gewaagd, maar ik hing bij de eerste bocht al in de rem. Voor mij was het een eenmalige actie, maar de rest van de familie heeft zich prima vermaakt. Ondertussen heb ik even met Alice Cooper gesproken. Hij woont al zijn hele leven hier in Torgau en wil graag even op de foto, zodat we thuis kunnen vertellen dat we een echte Alice Cooper look-alike zijn tegengekomen. Speciaal voor de gelegenheid verdwijnt hij nog even in het houten huisje om zijn leren jas aan te te trekken en zijn zwartgeverfde lange haar te fatsoeneren. Hij bekijkt de foto nadien kritisch, hmm, het kan ermee door. Mooi.

Straks gaan we nog even naar het schloss hier in Torgau, want daar is muziek op het plein. Bij het slot worden beren gehouden. Altijd al, vertelde Alice me. Vroeger hadden ze er nog veel meer. Die lieten ze dan vrij en dan gingen ze er op jagen. '"Jetzt nicht mehr selbstverständlich", zegt hij. In de oorlog hebben ze alle beren opgegeten, maar nu zitten er weer twee bruine beren in de drooggevallen slotgracht. Een vervreemdend, maar machtig gezicht.

We zitten hier nog wel even. Leuk.

Een hele zieke machine

Het telefoontje brengt geen goed nieuws. Ik heb mijn naaimachine een tijdje geleden naar een reparateur gebracht. "Bij reparaties boven à € 50,-, bellen we altijd even", zegt de vriendelijke verkoopster. Ik verwacht dat het gaat om een bedrag dat dat overstijgt en ik wacht dus op een telefoontje. Ik instrueer E. "Als het onder de à €100,- is, dan mag 'ie gerepareerd worden. Als het meer wordt, dan moet ik er eerst over nadenken." Naarmate de dagen verstrijken word ik hoopvoller. Er wordt niet gebeld, dus wellicht is het toch een kleinigheid. En dan komt het telefoontje met het slechte nieuws. Hij brengt het op een manier waarop ik ook nog niet van opknap. "Ik heb hier een hele zieke machine", zegt de man zalvend. Het zal wel beroepsdeformatie zijn dat je een kapotte machine ziek noemt. Het gaat nog net niet zover dat hij de reparatie bestempelt als operatie, maar naarmate zijn uitleg vordert, begrijp ik dat dat het juiste woord ervoor is. De hele naaldstang is namelijk kapot. En dat is met de motor wat een naaimachine tot een naaimachine maakt. En wonder boven wonder: zo'n stang is nog leverbaar. Maar het kost wel: het vervangen van de naaldstang kost à € 300,-. Dat is een hele investering voor een machine van 30 jaar oud, erkent de reparateur. Het bedrag is hoog genoeg om snel te beslissen: dat ga ik niet meer in deze machine investeren. Na de vakantie ga ik op zoek naar een nieuwe machine.

Professioneel flirten

Onlangs ververste ik mijn foto op yammer. Die plaatste ik ook direct maar even op linked in en facebook. Het is nog niet zo gemakkelijk om een goede foto te vinden die ook heel klein goed gebruikt kan worden en die zich leent voor professioneel gebruik zoals voor yammer en linked in. Ik zoek natuurlijk een foto die mij precies neerzet zoals ik mezelf wil neerzetten: open, ontspannen, vriendelijk, professioneel, liefst een beetje patent en herkenbaar. Die combinatie lijkt logisch, maar zo eenvoudig is dat nog helemaal niet. Veel mensen staan niet ontspannen op de foto, of ze zijn dusdanig ontspannen dat het weer niet professioneel oogt. Het komt ook voor dat iemand een buitengewoon patente foto van zichzelf plaatst die volstrekt niet herkenbaar is, omdat de foto ofwel zeer gedateerd of zeer geflatteerd is. Die combinatie is natuurlijk zeer verleidelijk: in het algemeen knap je namelijk niet op met de jaren. Het valt dus nog helemaal niet mee om een goede foto voor dit soort doeleinden te vinden.

Op het werk hebben we het even over de foto van een collega: het is een mooie foto, maar een opmerkelijke keuze voor professioneel gebruik. Niet dat het geen nette foto is, maar collega kijkt wel erg verleidelijk in de lens. Er worden verwarrende signalen uitgezonden. Dat gebeurt vaker. Zo is de baas wekenlang van slag geweest door een visitekaartje dat hem werd aangeboden. Aan de voorzijde is het een professioneel kaartje met een ronduit klassiek vignet en logo, maar op de achterzijde van het kaartje prijkt een wulpse portretfoto van de dame in kwestie. Het is een studiofoto: haar haar waait alle kanten op en ze kijkt zwoel in de camera. Ooit maakte E. van mij een dergelijke foto toen we op vakantie in Italië waren. Het was toen warm, het bloed was dun, de gemoederen verhit en de boodschap ondubbelzinnig. Ik kan me voorstellen dat de baas in een professionele context niet weet wat hij met een dergelijke boodschap moet aanvangen.

"Misschien is het professioneel flirten", zegt collega. "Dat is helemaal in." Wij kennen het begrip nog niet. Natuurlijk weten wij vrouwen dat je soms meer kunt maken dan je mannelijke collega's, maar daar zitten toch wel duidelijk grenzen aan. Nieuwsgierig geworden zoek ik even naar professioneel flirten. En dan vind ik deze geweldige tekst met tips, die ik niemand wil onthouden:

Professioneel flirten

Hoe creëert u een goede sfeer die leidt tot resultaten bij (verkoop-)gesprekken, onderhandelingen en netwerken? Door professioneel te flirten! Hier volgt een aantal tips om de gunfactor te verhogen door professioneel te flirten.

       Lichaamstaal
Het allerbelangrijkste bij professioneel flirten is lichaamstaal. Door je lichaam naar je gesprekspartner te richten, laat je merken dat je oprecht geïnteresseerd bent. Richt zowel je voeten als je bovenlichaam als je hoofd naar de ander.

       Wat je uitzendt, is wat je krijgt
Zorg voor een positieve uitstraling en u zult positieve reactie terugkrijgen. Probeer het eens in het klein en lach vriendelijk naar voorbijgangers op straat.

       Maak een compliment
Iedereen vindt het fijn om een compliment te ontvangen en de werksfeer wordt er plezierig van. Daarbij geldt dat als je weet dat je iets goed hebt gedaan en dat het gewaardeerd wordt, de kans op herhaling groter is. Dat gaat ook op voor uw gesprekspartner.

       Voorkom aanraking
Professioneel flirten heeft geen seksuele lading. Zorg er dan ook voor dat u complimenten over iemands uiterlijk voorkomt, net als (te veel) aanraken.

Hendrikx Van der Spek-Bureau voor Bedrijfscommunicatie

Ik ga het toepassen en in de gaten houden.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Harde neus 2

Deze week mocht onze zoon zijn diploma ophalen. De ceremonie verliep een stuk chaotischer dan bij onze dochter. De groep was groter en luidruchtiger en minder gedisciplineerd. Een persoonlijk woordje kon er niet vanaf. Hij mocht nog wel even gaan staan, omdat hij had meegedaan met een project waarvoor hij samen met twee anderen de eerste prijs had gehaald. Onze zoon vond het teleurstellend dat er zo weinig werk was gemaakt van de uitreiking. En dat kon ik me goed voorstellen, maar die teleurstelling gold hem natuurlijk niet. Ik was evengoed trots: weer een harde neus.

Fijnproeverij

Alweer een flinke tijd geleden werd ik geworven voor een testpanel. Lange tijd beoordeelde ik campagnes en gaf ik aan of ik een nieuw product zou willen kopen. Dit jaar mocht ik ineens twee wasmiddelen testen. Daarmee ben ik duidelijk op een hoger niveau van productbeoordeling aangekomen. En binnen dit niveau ben ik alweer een stapje verder gekomen: op het niveau van de fijnproeverij.

Twee weken geleden kreeg ik namelijk een zeer kruidig ruikende envelop in de brievenbus. In de envelop zaten twee nasimixen die ik -of in dit geval: wij- mochten gaan testen. Liefst binnen een week. Voor sommigen hier in huis is het echt teveel om in een week twee keer nasi te eten. Dus ik pakte het iets anders aan: ik maakte twee pannen met nasi, elk met een andere nasimix, maar verder met precies dezelfde ingrediënten. Ik had tijdens het koken de textuur, de kleur, de geur en het welvermogen van de groentemix al beoordeeld. Mix nummer 1 was bij mij veruit favoriet: de ingrediënten bleven mooi van elkaar gescheiden, het werd geen kleffe mix en de groente welde tot een smeuig groentepapje. Het enige wat voor mix 2 sprak was de kleur van de droge vorm: de groentemix welde niet echt geweldig en in de pan maakte de mix het geheel van ingrediënten tot een gele brij.

Toen de pannen op tafel werden gezet, had ik dan ook een duidelijke voorkeur. De hele familie was het erover eens dat nasi nummer 1 er verreweg het lekkerst uitzag. Dus daar begonnen we mee: een half schepje nasi nummer 1 om ruimte te houden voor nasi nummer 2. En nasi nummer 1 smaakte goed; een beetje zurig vond ik, maar wel lekker. Daarna was nasi nummer 2 aan de beurt. En wat blijkt? Ook al zag het er niet zo smakelijk uit: nasi nummer 2 was lekkerder!

Na de maaltijd vulde ik direct de vragenlijst in. Jammer genoeg was die niet helemaal fijnmazig genoeg om al mijn bevindingen te melden. Ik ben duidelijk aan een nog hoger level toe.

Ijskoud

Ik ben niet het vergevingsgezinde type. Nooit geweest en ik verwacht ook niet dat het nog gaat gebeuren. Sommige mensen worden milder als ze kinderen krijgen, maar dat gaat voor mij niet op. Sterker nog, ik heb ontdekt dat ik het ook niet in me heb om vergevingsgezind te zijn ten opzichte van kinderen; mijn eigen kinderen uitgezonderd natuurlijk. Anderen worden vergevingsgezinder als ze ouder worden. Ik schat ook niet in dat dat bij mij zal gebeuren.

Ik ben al helemaal niet vergevingsgezind als het mijn kinderen betreft. Dat ontdekte ik al vroeg. We wonen in een buurt die niet erg kinderrijk is. Toen de oudste werd geboren dacht ik dat ze een leuk speelkameraadje kon hebben aan een meisje dat hier vlakbij woont. Destijds snapte ik nog niet dat een leeftijdsverschil van twee jaar voor kinderen een gapend gat is. Onze oudste was een onbevangen kind dat met open vizier contact maakt. Nu nog vind ik wel eens dat haar vizier te ver open staat. Dat maakt dat je gemakkelijk gekwetst wordt. Dat gebeurde ook met het meisje hier in de buurt. Via de aangrenzende tuin legde ze contact met het meisje. Die wees haar genadeloos af. De afwijzing op zich zou ik haar misschien nog hebben kunnen vergeven, maar de manier waarop ze dat deed echter niet. Inmiddels is het meisje volwassen, maar ik heb me er nooit overheen kunnen zetten.

Kun je dan niet denken: het is nog een kind? In sommige gevallen kan dat, maar als het gaat om het karakter van iemand, dan niet. Ik geloof er namelijk niet in dat je karakter wezenlijk verandert bij het opgroeien; het vormt zich, maar daar blijft het bij. Kinderen die willens en wetens kwetsen, worden meestal geen tolerante invoelende volwassenen. Raken dit soort types, kind of volwassene, mijn kinderen, dan roepen zij mijn eeuwigdurende toorn over zich af.

Kinderen worden gekwetst terwijl ze opgroeien. Dat hele proces heet dan volwassen worden. Naarmate ze groter groeien sta je steeds meer aan de zijlijn, hopend dat ze sterk genoeg zijn om de klappen op te vangen. En natuurlijk ben je er achteraf voor ze. Ze ontdekken dat sommige mensen die ze vertrouwden of in wie ze veel geïnvesteerd hebben, anders zijn dan ze dachten: harder en meedogenlozer of ronduit onbetrouwbaar. En zo verliezen ze langzaam hun onschuld. Dat moet om opgewassen te zijn tegen de wereld en om jezelf te beschermen. Als klein jongetje zei mijn zoon ooit toen hij geconfronteerd werd met de meedogenloosheid van de mens: "Dit had ik liever niet geweten." Het was een verdrietig moment.

Onlangs deed zich weer een situatie van ernstige teleurstelling voor. Ik heb het er met onze oudste over. "Ik heb er geen goed woord voor over. Het valt me smerig tegen." "Ik weet het mam", zegt ze "en dat gaat nooit meer over." Ze heeft gelijk. De persoon in kwestie kan van mij een ijskoude behandeling verwachten, met temperaturen ver beneden nul en een ijzige poolwind die levenslang aanhoudt.

Briljante variatie

Gisteren vertelde ik al dat ik mezelf regelmatig mag verbeteren. En ook vandaag verbeter ik mijn blog van gisteren met een aanvulling. Deze keer op voorspraak van onze zoon. "Heb je ook geschreven dat ik een briljante versie van Wicky de Viking heb gemaakt?", vraagt hij. Nee, dat had ik discreet verzwegen. "Ik ben er gewoon erg goed in om andere teksten op nummers te maken." Hij somt een aantal briljante songteksten op om zijn pleidooi kracht bij te zetten. "Oh ja en ook nog die van Es schneit." Es schneit was een liedje dat de jongste rond kerst moest leren. Hij verving de tekst door een tekst over de fysieke kenmerken van een zeer gewaardeerde leraar, een grote bron van inspiratie voor hem – ook voor de Wicky-variant.

Meestal weet hij fantastische variaties te maken op liedjes van zijn jongste zusje. Die kan dat niet altijd waarderen, maar ik heb de indruk dat het daar alleen maar leuker van wordt. "Zoals die met Wicky ook, ik wist het gewoon direct. Vanaf de eerste toon." Hij oogt tevreden als hij losbarst: "Hee, hee Zwikkie, hee Zwikkie hee…Zwikkie!"