Hoezo 50 kilo?

"Als we in het vervolg rijst overhouden, dan krijgen we de volgende dag een rijstsalade", zeg ik. Onze zoon liet gisteravond verstek gaan bij de warme maaltijd. Dat liet hij keurig weten, maar net iets te laat. Dus hielden we rijst over. De gebakken spitskool en de babi ketjap eten we helemaal op. De rijstsalade is niet iets waar mijn gezin zich op kan verheugen. "Doe ons dat niet aan", zegt E. tegen onze zoon. "Ik ben het gewoon zat dat we dat dan weggooien", zeg ik. "Dat vind ik jammer." Dat vond ik al langer, maar ik ben me er weer extra bewust van nu ik op facebook Hoezo50kilo volg. Iedere Nederlander is per jaar namelijk goed voor 50 kilo afval. En dat is toch vreselijk. Dat moet toch anders kunnen.

Ik scroll even door de tijdlijn en dan lees ik ook over Emily,  die zonder afval wil leven. Heel goed, maar wel erg ingewikkeld. Bijna alles is namelijk ingepakt. Denk er maar eens over na. Als je niets verpakt wilt kopen, wordt je leven echt een stuk ingewikkelder. Ik neem wel altijd een tasje mee om zo het aantal plastic tasjes te beperken. Maar ondanks dat zit mijn recyclekoker tot aan de nok vol met plastic zakjes - en dan gebruik ik ze ook nog zo nu en dan als afvalzakje.

E. heeft zo zijn eigen manieren om afval te beperken. Hij maakt onze boterhammen voor de dag altijd klaar. Ook die van mij - een luxe waar ik al behoorlijk aan gewend ben. Volgens de jongste heb ik vandaag echter boterhammen meegekregen die dusdanig beschimmeld waren dat er lang haar op groeide. Echt smakelijk vond ik ze al niet, maar als ik mijn leesbril niet op heb kun je me werkelijk alles voorzetten.

Rome2Rio

We gaan deze zomer naar Picardië. Heerlijk: het is er niet zo warm en niet zo druk als zuidelijker in Frankrijk. E. gaat aansluitend een week naar Italië waar hij iets gaat bijleren op zijn vakgebied. Wij -de dames en ik- gaan weer naar huis. Dan is het wel even puzzelen om uit te vinden hoe je vanuit Picardië naar Le Marche in Italië reist. Het zal hoe dan ook een reis met de auto, het vliegtuig, de trein en de bus worden. Dat vraagt dus wel wat planwerk. Gelukkig hebben we dan internet, want met een ouderwets spoorboekje zou je niet zover komen.

En naar die ouderwetse spoorboekjes heb ik ook helemaal geen heimwee, ook al zie ik ze nog zo voor me. Je hebt namelijk geweldige sites om je reis uit te stippelen. Zo ontdekte ik de site Rome2Rio. Vul een vertrekpunt in en een bestemming en de site zoekt voor je uit hoe je naar je bestemming zou kunnen reizen, meestal met een aantal opties. Ik kijk even hoe het voor de reis van E. uitpakt en dan vul ik lukraak wat bestemmingen in. Leuk. Gelukkig hoef ik het niet voor het 'echie' te regelen. Dat is deze keer aan E.

Lekker, simpel en snel

Zo nu en dan probeer ik eens een nieuw gerecht uit. Dat is overigens niet iets wat hier bijzonder wordt aangemoedigd. E. staat er nog wel open voor, maar de kinderen zijn eigenlijk niet in voor vernieuwing. Toch doe ik het wel om een aantal redenen: ik raak uitgekeken op de vaste gerechten. Ik ben niet dol op koken en om het vol te houden moet er toch af en toe iets nieuws gebeuren. Een andere drijfveer voor het vinden van nieuwe gerechten is de zoektocht naar gerechten die nog sneller klaar zijn dan mijn standaardset.

Deze week zette ik mijn gezin een nieuw lekker, simpel en snel gerecht voor: rijst met ui, spitskool, gehakt en rode paprika, gekruid met kerrie. Het had alles in zich om een topper in mijn keuken te worden, ware het niet dat het commentaar zoals altijd meedogenloos eerlijk was. Volgens onze zoon was het 'wel weg te krijgen', maar niet iets wat ik weer opnieuw hoef te proberen. "Er moet gewoon een lekker sausje bij", aldus onze zoon. Ik vond het nou juist lekker dat er geen sausje bij zat. Trendgevoelig als ik ben vond ik dit wel 'eerlijk' smaken. (Let maar op: als het over eten gaat, is het helemaal in om over eerlijke producten te spreken). Dit was dus geen succes. Maar voor mij is dat geen reden om te stoppen: een aantal gerechten die ooit nieuw waren zijn namelijk ook toppers hier in huis. Kip met kerriesaus en rozijnen en broccoli bijvoorbeeld of kip pilav met spitskool, sperziebonen en abrikoos.

Vanmiddag keek ik op de website van Lekker en simpel. Dat zou mijn motto kunnen zijn voor het koken, ware het niet dat er dan nog iets ontbreekt. Ik ga namelijk voor Lekker en simpel en snel. De foto's op Lekker en simpel trekken me niet altijd over de streep. Misschien komt het omdat ik me vandaag niet echt topfit voel. Bovendien word ik enorm afgeleid door de reclame: onderin draait een  Zanussi wasmachine en af en toe komt die levensgroot over de gerechten. Meer dan genoeg reden om nooit een Zanussi wasmachine aan te schaffen lijkt me.

Voor vandaag maak ik een linzensoep, zodat we op de bank naar het Nederlands elftal kunnen kijken. Aanleiding voor het maken van deze linzensoep waren de overgebleven aardappels van gisteren. Het receptje voor 2 personen verdubbelde ik, maar op de een of andere manier weet ik van een basis van 2 liter altijd een maaltijdsoep te bereiden voor een heel voetbalelftal. En nou laat onze zoon ook nog net weten dat hij niet hier eet...

Zingen over broeken

Mijn kinderen openen volstrekt nieuwe dimensies voor mij. Zij weten namelijk precies wat je echt moet weten. En natuurlijk wat niet hoort en wat wel. Aanvankelijk was dat net andersom: toen deden wij de opvoeding.

Tegenwoordig ligt dat heel anders. Ik weet niet zoveel. Dit weekend leerde ik weer hard bij over partynummers die je echt moet kennen. Ze zingt: "Broek uit - op je hoofd, broek uit op je hoofd". "Wat is dat nou weer?", zeg ik. "Ken je DIE niet?", zegt de oudste. Als even later blijkt dat ik ook het nummer Ik wil ook zo'n broek met van die zakken op de zijkant niet ken, is ze geschokt. Het zijn namelijk geen nieuwe nummers. Zonder dat ik er erg in had, blijkt zingen over broeken enorm in trek te zijn en blijken melige partynummers een expertiseterrein bij uitstek te zijn van de oudste. Dat laatste geeft natuurlijk te denken. Vanmorgen leerde ik dan ook weer flink bij. En als echte kennisdeler hou ik dat natuurlijk niet voor mezelf.

Wat te denken van deze topper van De Moskitoos: Broek uit op je hoofd

 

Of deze van Huub Hangop: Ik wil ook zo'n broek met van die zakken aan de zijkant

Mooie mannenmaand

De Oranjestemming heeft ook hier toegeslagen. We zitten nog net niet met een Roy Donders juichpak op de bank. Zelfs niet met een Roy Donders juichpet. Ook al hadden we het gewild, dan was het nog niet gelukt. Ik koop namelijk niet meer in het groot in bij de Jumbo. En ook al deed ik dat wel: in no time waren de Roy Donders juichpakken op. We kunnen er dus gevoeglijk van uitgaan dat hier wel een flink aantal gezinnen in de Roy Donders juichpakken op de bank zitten.

Zo ver gaat het hier niet. De jongste heeft wel de poster met alle wedstrijden en een pen bij de hand. Zo kan ze alle uitslagen bijhouden. Tenminste, dat is de bedoeling. Het enthousiasme is nu nog groot. De uitslag van Mexico tegen Kameroen wordt zelfs geappt als E. en ik ons wekelijkse uitstapje naar de bieb hebben.

Als we thuiskomen zap ik even. Het is namelijk Mooie Mannenmaand op Net 5. "We schakelen straks wel weer over hoor", dreigt de jongste. Vanavond is Russell Crowe de mooie man in de film The Good Year. Dat is teleurstellend. Ik ken de film niet, maar Russell vind ik niet echt een mooie man.  Dat scheelt. Gelukkig is er een troost: Hugo is terug. Toch nog een beetje mooie mannenmaand.

Nog even geen boete

De 'mantelzorgboete' wordt een jaar opgeschort. We luisteren naar het journaal. Astrid Kersseboom vertelt erover. Het betekent dat ouderen dus niet worden gekort als ze door hun kinderen in huis worden genomen, legt ze uit. Dat ouderen bij hun kinderen intrekken is een ontwikkeling die aangemoedigd wordt, omdat de zorg anders te duur wordt. Opmerkelijk natuurlijk om een boete te zetten op iets wat je wilt aanmoedigen. Deze laatste overdenking is natuurlijk van mij. Astrid vervolgt dan nog: "Het uitstellen van de mantelzorgboete kost het kabinet 10 miljoen euro."

"Raar toch", zeg ik tegen E. "Dat ze dat zo zeggen: dat kost het kabinet 10 miljoen euro. Als die kinderen hun ouders niet in huis hadden genomen, hadden ze het volle pond AOW moeten betalen. Het kost het kabinet helemaal niks. Het is gewoon een bezuiniging die ze dit jaar nog niet gaan doorvoeren. De enigen die het iets kost zijn de ouderen, van wie een deel van het AOW wordt ingehouden." Nee, het kost het kabinet niks. Het kabinet pakt die 10 miljoen euro af van ouderen die iets doen wat we eigenlijk willen aanmoedigen. Maar dit jaar dus nog niet.

Gezond gedrag

Vorig weekend was Sappemeer het toneel van een wielerronde. Aanvankelijk dacht ik dat het zo druk was omdat de buurvrouw jarig was, maar in de loop van de dag kwamen we erachter dat het om een wielerwedstrijd ging. Dus lopen we nog even naar het kruispunt waar net een grote groep hardrijders voorbijkomt. Pas na de vierde keer zie ik dat het om dezelfde renners gaat die steeds hetzelfde rondje rijden. En dat zie ik dan aan de achterblijver. Het peloton is een massa waarin je niets kunt onderscheiden.

Perplex

Schuin voor ons op de grond zitten drie vrouwelijke wielrenners. Ze drinken water en moedigen de mannen aan. Voor ons staat een man met zijn fiets. Het is een recreatieve fietser, geen wielrenner. Hij pauzeert even met een sigaretje. "Zou u hier misschien niet willen roken?", vraagt een van de wielrensters aan de man. Net als wij staat hij even perplex. "Pardon?", zegt hij. Hij denkt dat hij het niet goed heeft gehoord. "Of u hier misschien niet zou willen roken", herhaalt ze. "Het moet toch niet gekker worden", zegt de man. "U staat hier wel naar een sportwedstrijd te kijken", zegt ze.

Arrogantie

"Het is de arrogantie van de sporter", zeg ik later tegen E. Ik rook zelf niet, ik heb nooit gerookt en ik vind het ook een onsmakelijke gewoonte. Onze kinderen vertelde ik altijd dat tongen met een roker vergelijkbaar is met het uitlikken van een asbak. Ik bedoel maar. Maar ik vind wel dat je het zelf moet weten. En dit gaat me te ver. "Wielrennen is toch een sport waarbij ze alles doen wat God verboden heeft: snuiven, spuiten, bloedtransfusies, noem maar op.", zeg ik. "Bovendien is topsport helemaal niet zo gezond. Dat is toch algemeen bekend." Het duurt maar even of we bedenken allemaal hypothetische situaties waarin steeds een man die rookt in de buitenlucht en een sporter voorkomen. "Stel er loopt een man met een hond langs de kant van de weg. Hij rookt een sigaretje en er komt een groep wielrenners voorbij", zegt de oudste "mag dat dan wel?" Mag het wel als het geen wedstrijd is, bedoelt ze. "Of er rijdt een man op een fiets over het spoor, hij rookt een sigaret en net als hij voorbijkomt gaat er een trein voorbij met een sporter erin, mag dat dan wel?" bedenken E. en ik. "Geen wielerronde langs een snackbar", zegt E. Het is de onverdraagzaamheid die ons tegenstaat. We komen erop uit dat het heel gezond is om een beetje verdraagzaam te zijn.