Een half mens

Een week of twee geleden overleed onverwachts een vriend die mijn ouders hun hele leven al kennen. Ze hadden niet heel veel contact, maar wel een goed contact. Het was een onverwachte dood. Op de begrafenis was er geen ruimte om nog even met elkaar te praten. Dus belde mijn moeder later nog even. En dat was goed. Het gemis is natuurlijk groot. Afschuwelijk, afgrijselijk waren de woorden die zijn vrouw heel eerlijk gebruikte voor het verlies dat ze geleden had. Ze vertelde zich maar een half mens te voelen. En dat is denk ik nog optimistisch uitgedrukt, want ik denk dat je je feitelijk minder dan een half mens voelt: je andere helft is er niet meer en jijzelf bent ook gebutst en gekneusd. Het verhaal raakt me. Je weet het natuurlijk: in een harmonieuze relatie raak je zo op elkaar ingespeeld dat je op den duur yin en yang wordt. De ruwe randjes die er aanvankelijk zijn slijten, zodat je samen een perfecte cirkel vormt. Dat is heerlijk, beter kan niet. Maar het maakt je ook heel kwetsbaar, want zonder die ene helft voel je je incompleet.

Gisteravond las E. de NRC. "Hoe heette zij ook alweer, waar je ook nog wel eens geweest bent na je studie?" Ik weet onmiddellijk wie hij bedoelt. "Moet je eens kijken", zegt hij. Hij toont me een rouwadvertentie van haar man. Jong nog, misschien een jaar ouder dan wij. Met kinderen die misschien niet heel piepjong meer zijn, maar wel veel te jong om hun vader te verliezen. En zij, ook beslist nog veel te jong om zich nu al een half mens te moeten voelen.

Maar eigenlijk heeft het met leeftijd natuurlijk niet zoveel te maken. Het gemis, het gevoel niet compleet te zijn na het overlijden van je partner, is de wrede prijs van de liefde die iedere achterblijver uiteindelijk moet betalen.

The joy of cooking

Ik hou niet echt van koken, of eigenlijk: ik hou echt niet van koken. Toch moet het gebeuren. E. en ik wisselen het zo'n beetje af en zo hou ik het dan toch vol. Ik kijk echter wel graag naar kookprogramma's. De jongste kijkt graag naar de Australische versie van Masterchef en dan kijk ik graag mee. Aan de woorden die de koks kiezen merk je dat ze dol zijn op koken en eten. "A splash of olive oil", "the flavours are exploding in my mouth", "it's a beautiful dish".

En ik heb iets ontdekt: koken wordt leuker als je zo praat. Dus vanavond kook ik noedels met kip en cashewnoten. Ik begin en voorzie mijn eigen handelen van commentaar. "Adding a beautiful splash of olive oil", "cutting the chicken", "cooking the chicken – just until the beautiful flavours are coming out." "Adding the bacon for that crispy touch". Of het allemaal goed Engels is, weet ik niet, maar het klinkt en voelt goed. Aan de voorgesneden ingevroren groente maak ik niet veel woorden vuil. Dat zouden de Australische Masterchefs ook niet doen. Het scheutje ketjap asin wordt weer becommentarieerd: "a splash of brown sauce" – ik weet niet wat ketjap asin in het Engels is, maar ik laat natuurlijk geen gelegenheid onbenut om 'splash of' te zeggen. Dat is ronduit heerlijk. "Adding nuts for a nice bite" en dan is het alweer klaar, ik schat dat ik zo'n twintig minuten bezig ben geweest. Een van mijn favoriete gerechten, dat mag duidelijk zijn. Beautiful.

Een lekkere staycation

Het is altijd fijn om rondom de vakantie een tijdje thuis te zijn. Vooraf ben ik meestal druk, niet rustig te krijgen, tot we in de auto stappen en vertrekken. Dan weg en dat doet het dan meestal wel: de ontspanning sluipt er dan toch in. Het is de enige periode in het jaar dat het me echt lukt om helemaal niets te doen. Doorgaans ben ik graag bezig en als ik niet bezig ben, dan ben ik aan het plannen om bezig te gaan.

Dit jaar pakte het allemaal iets anders uit dan verwacht. We waren eerder thuis, omdat we letterlijk uit de tent spoelden. Dus in plaats van een week, zijn we nu twee weken thuis. Dat mag je toch bijna een staycation noemen. Dat schijnt zelfs helemaal in te zijn. En dat heeft toch ook wel iets: de vakantie lijkt hier thuis wel schier eindeloos. Dat is het voordeel van niets doen: dan lijken de dagen langer. En het weer werkt ook nog eens mooi mee: alle dagen grijs, dus ook dat lijkt op elkaar. Nog een paar dagen en de dagen zullen weer meer gevuld zijn met activiteit. Maar eerst nog een klein rukje staycation.

Huwelijksadvies

In het kader van het absolute vakantieniksen in combinatie met het belabberde weer, zag ik vanmiddag een klein stukje van het programma van Dr. Phil. En Dr. Phil zou Dr. Phil niet zijn, als hij niet zou zorgen voor een eye opener. Deze keer ging zijn programma over mensen die bang zijn om te gaan trouwen. Vaak wonen ze al jarenlang samen, maar die laatste stap durven ze niet te nemen. "Wat is het probleem?", zou je zeggen. Het probleem is dat hun partners wel graag willen trouwen. En wie kan dat probleem beter aanpakken dan dr. Phil met zijn modelhuwelijk? Dr. Phil vraagt door tot hij de weigerachtige Kelly heel bedreven in de hoek heeft gedreven. Het huwelijk gaat erom, zegt Phil, dat je elkaars leven iedere dag een beetje beter maakt. "Als dat zo is, dan doe ik het", zegt Kelly. Phil vraagt het aan zijn vrouw Robin, die altijd trouw in de zaal zit. "Doe ik dat?", vraagt hij aan haar. En Robin kan niet anders dan zeggen dat Phil iedere dag een beetje beter maakt en dat ze 's avonds in slaap valt in het warme besef dat Phil van haar houdt, dag na dag na dag na dag na dag. Is dat nou niet mooi?

Dat lijkt me ook een mooie doelstelling voor E. en mij. Of het voor iedere dag opgaat weet ik niet, maar we komen een eind in de richting. Voor de dagen dat dat niet opgaat, zijn er dan weer de dagen dat het stukken beter is omdat hij er is. En nu we dit weten, kunnen we er ook nog eens gericht aan gaan werken, te beginnen bij vandaag. Dus ook al heb ik helemaal geen zin in koken, ik doe het toch. En in plaats van me er met twintig minuten vanaf te maken, investeer ik een uur om het extra lekker te maken. Het resultaat is er dan ook naar: E. verzekert me dat ik met deze maaltijd zijn dag weer een beetje beter heb gemaakt. En op zijn beurt zet hij een puike pot koffie, waarmee hij ook mijn dag weer een beetje beter maakt. We zijn goed bezig in ons huwelijk!

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Van zekere leeftijd

"Kijk, er is ook post voor jou", zegt de jongste. Een enkele envelop ligt in de vensterbank. Het is er eentje van De Zonnebloem, zie ik. Wat moet zo'n envelop van De Zonnebloem nu bij mij? Ik associeer dat onmiddellijk met bejaarden- en invalidenreizen. Het moet niet gekker worden. Op mijn facebookpagina word ik ook al voortdurend bestookt met advertenties over gladtrekkende cremes en schaamlipcorrecties (!). Ik heb zelf geen klachten, zou er werkelijk niet op gekomen zijn, maar als vijftiger pas ik blijkbaar in de doelgroep. En nu dan die Zonnebloem. Zo word je met je neus op de werkelijkheid gedrukt.

Als ik de envelop van de Zonnebloem open, is het geen uitnodiging om vrijwilliger te worden. Het is ook geen uitnodiging om mee te gaan; het is enkel een oproep om geld over te maken voor De Zonnebloem. Dat valt dan nog weer mee.

Babygeluk

Mijn jongste neef is vorige week vader geworden. Hij is een flink stuk jonger dan ik en ik herinner me nog goed dat mijn moeder hem eindeloos De zeehond met de rode neus voorlas. Zo lang lijkt dat nog helemaal niet geleden. Het blijft bijzonder om de foto's te zien waarop hij als stralende jonge vader poseert- vol van babygeluk.

Inmiddels staat mijn oudste op het punt om uit huis te gaan, maar ik herinner me natuurlijk nog als de dag van gister het moment van haar geboorte. Ze was een baby van formaat, zowel in lengte als in omvang. De schattige sokjes die mijn schoonmoeder voor haar breide, hebben haar -net als onze andere kinderen- nooit gepast. Ook de draagzak die ik in een romantische bui had aangeschaft bleef grotendeels ongebruikt. Voor de geboorte had ik daar allerlei fantasieën over. Ik zag mezelf al achteloos wandelen in het winkelcentrum, terwijl de bekenden die ik tegenkwam mijn mooie baby prezen.

Hoe anders was de realiteit. Toen mijn hechtingen zover waren geheeld dat ik met een draagzak kon lopen, was ze zo zwaar dat rondlopen meer leek op rondzeulen. Zwetend als een otter kwam ik uit het winkelcentrum met pijn tussen de schouders en in de onderrug. Nee, ik verkoos al snel de kinderwagen of -niet veel later- de buggy. Nog niet zo'n sportieve stoere buggy, maar een paraplubuggy -wel superpraktisch. En al rap -ze liep ver voor ze een jaar was- was ze er niet meer van gediend om in die buggy te zitten en liep ze zelf.

Voor mijn neef en zijn vrouw komen al dit soort ervaringen nog. Mooi hoor.

Had ik nu maar

"Had ik nu maar beter Duits geleerd." Die gedachte bekruipt me tijdens onze vakantie in Duitsland. Engels spreek ik niet foutloos, maar wel moeiteloos. Ik kan zeggen wat ik wil. Toen ik van de middelbare school kwam, sprak ik ook een aardig woordje Frans. De Franse lerares was mijn favoriet. Zij was streng maar rechtvaardig en ze sprak altijd Frans. Na zes jaar pik je dan altijd wel iets op en ik kon me in het Frans dan ook aardig redden. Inmiddels is mijn Frans een beetje sleets, maar de basiskennis is goed en met een beetje moeite poets ik dat zo weer op. Hoe anders is dat bij het Duits. Het uurtje Duits was voor mij altijd een uurtje uitblazen en keten. De leraar Duits die ik mijn hele schoolloopbaan heb gehad, maakte nooit oogcontact met de klas. Dat zou denk ik te pijnlijk zijn geweest. Niemand had namelijk aandacht voor hem; iedereen was met zijn eigen zaken bezig. Hij draaide zijn lessen inspiratieloos af en ondertussen hadden wij de tijd van ons leven. Hij legde ons geen strobreed in de weg. Voorin de klas ging je zeker niet zitten, want hij ademde werkelijk een niet te harden lijkenlucht uit. Nu ik het opschrijf, ruik ik het weer. Ik had genoeg taalgevoel om altijd een voldoende te scoren, maar ik heb niets blijvends opgestoken. Onze jongste krijgt nu tweetalig onderwijs in het Duits en zij is nu al verder dan ik en dan haar broer en zus. Alleen E. moet ze nog voor zich dulden. Die beheerst de Duitse taal goed.

Nadat ik van school kwam, hoorde ik dat mijn Duitse leraar heel goed was in het repareren van klokken. Het zou een zegen zijn geweest voor ons en voor hem als hij dat vak had gekozen.