Ik heb geen tatoeage nodig...

want jij zit toch al onder mijn huid

Op de donderdagavond kijken we hier naar de Britse datingshow Naked Attraction. Naked Attraction is een datingshow waarin een single kan kiezen uit 6 naakte partners. Van tevoren vertelt zo'n single wat hij of zij fysiek aantrekkelijk vindt en daar worden de partners dan op geselecteerd. Per ronde wordt een deel van hun lichaam onthuld - te beginnen bij het onderlichaam, vervolgens het middenstuk en tenslotte zien de deelnemers elkaars gezicht. Bij iedere ronde wordt de single die op dat moment als het minst aantrekkelijk wordt beoordeeld weggestuurd.

Educatief

Tussendoor krijgt de kijker educatieve feitjes voorgelegd. Zo weet ik nu dat mannen dol zijn op volle lippen, omdat dat ze doet denken aan de schaamlippen van de vrouw. Ook weet ik dat vrouwen graag een man met een lovehandle hebben. Die zou namelijk meer aandacht voor een vrouw hebben dan een spierbonk. Of dat 81% van de mannen de voorkeur geeft aan een zandloperfiguur. Het mag duidelijk zijn: dit had ik niet graag willen missen.

Biologisch

Als een lichaam zo in porties wordt opgedeeld, heb ik ook zeker zo mijn voorkeuren. Daar hoef je niet over na te denken, dat gaat vanzelf. Het is pure biologie. Voor mij geldt dat het gezicht alles kan veranderen. En daarmee blijk ik niet uniek te zijn. Volgens biologen is voor vrouwen het gezicht heel belangrijk, terwijl voor mannen het gebied tussen hals en knieën de doorslag geeft. Het is onderzocht, maar toch kan iedere kijker van het programma Naked Attraction wekelijks zien dat vrouwen ook niet onverschillig staan tegenover het gebied tussen hals en knieën.

Het vlees in de kuip

De deelnemers geven zich op voor dit programma omdat ze letterlijk willen weten wat voor vlees ze in de kuip hebben. Zodat ze niet worden teleurgesteld als iemand uit de kleren gaat. Het spreekt voor zich dat je niet veel schaamtegevoel moet hebben om mee te doen aan het programma. En dat geldt eerlijk gezegd ook als je naar het programma wilt kijken.

De schaamte voorbij

Gelukkig heb ik jarenlange ervaring in het kijken van beschamende programma's, dus ik ben de schaamte allang voorbij. Zonder gêne kijk ik dan ook naar Naked Attraction. En zo doe ik dan ook wat bodytrends op. Wat me opvalt is dat heel veel deelnemers tatoeages hebben. Het is inmiddels gewoner geworden om wel een tatoeage te hebben dan geen. Voor mij is een tatoeage geen plus. Ik snap die behoefte om je lichaam te bekladden helemaal niet. Ook het verwijderen van schaamhaar wordt als 'netjes' bestempeld. En ook dat is voor mij geen plus. Maar ik val dan ook ver buiten de doelgroep van het programma. 

Onder mijn huid 

Vandaag zijn E. en ik 40 jaar samen. Destijds waren er nog geen datingprogramma's. En al helemaal geen naakte datingprogramma's. Maar die had ik ook niet nodig. Ik wist in een oogopslag dat wat ik zag me beviel. Ik hoefde hem niet zonder kleren te zien om dat te weten. En als ik van tatoeages zou houden, zou 40 jaar samen natuurlijk een goede reden zijn om E. een plekje op mijn lichaam te geven. Maar gelukkig hoeft dat niet. E. zit mij ook zonder tatoeage onder de huid.

Nooit meer tafeldame

Wat krijgen we nou?

Bij ons op het werk hebben we een sociaal intranet. Dat betekent dat iedereen met iedereen kan communiceren via het intranet. Alles wat je op het hart hebt kun je zelf plaatsen. Dat klinkt een beetje chaotisch en dat is het ook. Daarom wordt er veel gemopperd over ons intranet. Want vind alles maar eens terug als iedereen van alles gaat delen.

Sjeu

Maar het heeft natuurlijk ook zijn mooie kanten. Is er een onderwerp dat je met anderen wilt delen? Wil je ergens samen aan werken? Dan maak je gewoon een groep aan. Zo heb ik ook een aantal groepen aangemaakt. Als je zelf zo'n groep aanmaakt, dan ben je automatisch de eigenaar van de groep - of zoals dat bij ons charmant heette: de tafeldame. En als je een man bent, dan ben je tafelheer. Aan dit soort termen merk je onmiddellijk dat ik in een bedrijf werk waar we wel sjeu hebben. Het is een van de redenen waarom ik er zo graag werk.

Functiewijziging

Gisteren kwam collega S. bij me binnenlopen. Ze wil ook graag tafeldame worden van een groep die ik beheer. We hebben het er even over. Zij wordt lid van mijn groep en ik klik op haar foto om haar tafeldame te maken. Maar wat schetst mijn verbazing? De optie tafeldame is verdwenen. In plaats daarvan kan ik kiezen voor groepsbeheerder. Dat is hetzelfde natuurlijk, maar het is toch ook een wereld van verschil. Tafeldame is een hoffelijke en eervolle functie: elegant, charmant en sfeergevoelig. Een tafeldame is betrokken, ze koestert haar groepsleden. Een groepsbeheerder daarentegen is een gewone oppasser. Iemand die de sleutel heeft - als die er al zou zijn. Een groepsbeheerder beheert en beheerst. Dat vraagt niet de betrokkenheid die je van een tafeldame verwacht. Er gaat ook weinig warmte vanuit.

Teleurstelling

Ik word acuut overvallen door bittere teleurstelling over deze ongevraagde en onaangekondigde functiewijziging. Want daar kunnen we -gelet op alle verschillen die ik zie- toch echt wel over spreken. Van een eervolle functie ben ik een oppasser geworden. Wat zit hier achter? Ik heb wel een vermoeden. Ik ben bang dat ook bij ons op het werk de genderneutraliteitsdwang heeft toegeslagen. 

Nachtbraken

Midden in de nacht gaat mijn mobiele telefoon. Ik ben direct paraat. Het is de oudste. Ze is met haar auto onderweg vanuit Maastricht via Zwolle en is bij Assen gestrand. Haar uitlaat sleept over de grond. "Wat moet ik nu doen?", vraagt ze. Ik geef E. een elleboogje. Die kreunt: "ANWB bellen".

Advies: ANWB

Ik informeer ook nog even bij onze zoon, van wie de auto eerst was. Die wordt met moeite wakker. Doorgaans doe ik direct het licht aan, maar dat laat ik in een vlaag van meegevoel achterwege. Een dergelijke subtiliteit is hij niet van mij gewend. Hij is dan ook in verwarring. "Wie praat daar?" vraagt hij. Eenmaal wakker adviseert hij ook om de ANWB te bellen. De uitlaat is volgens hem na zoveel kilometers te heet om 'm op te binden. "Oké, dan doe ik dat", klinkt onze oudste opgewekt. Ze is nog klaarwakker en ik inmiddels natuurlijk ook. Ik besluit dan ook om haar op te wachten. Als ze thuiskomt praten we nog even en zo werd het nog een hele late nacht.

Wat scheelt het? 

Vanmorgen evalueren we de situatie met het hele gezin. De ANWB kwam, zag en overwon. "Het was zo gefikst", zegt de oudste. "De man van de ANWB heeft er een pijpje tussen gezet. Eerst had 'íe de verkeerde maat. Ik bood hem nog wel mijn centimeterband aan, maar dat hoefde niet. Hij heeft ook nog zijn vinger gesneden aan het pijpje. Ik bood hem ook nog een pleister aan, maar dat hoefde dus ook niet." aldus de oudste die altijd op alles is voorbereid - behalve dan op een slepende uitlaat. "Misschien kun je zelf bij de ANWB gaan werken", aldus onze zoon. Onze oudste is veel en graag op pad, liefst bij nacht en ontij. Dus wat dat betreft zou het passen. "Dan ga je er met je pleisters en je centimeterband op af. En als er dan iets ingewikkelders moet gebeuren, dan zeg je gewoon: Oh ik haal er even een collega bij." "Nou olie verversen zou ik ook nog kunnen", zegt de oudste. Dus ja wat scheelt het?

Dat doet de deur dicht

Verschil in karakter uit zich op heel veel manieren. Bij ons in huis kun je het aflezen aan de manier waarop we de deur opendoen. Dit weekend is de oudste ook thuis, dus we zijn hier in huis in volle bezetting. Ik ben als eerste paraat. Als een echt gewoontedier was ik rond een uur of zes wakker. Soms lukt het me nog wel eens om in te slapen, maar vanmorgen sta ik op. Zo zit ik voor dag en dauw met een boek op de bank.

Geruisloos 

Rond een uur of acht hoor ik een gerommel en gestommel en komt de volgende naar beneden. Er is geen twijfel mogelijk: het is onze zoon. Hij stampt de trap af en opent de deur met een ferme zwaai. Een half uur later meen ik iets te horen. "Volgens mij komt er iemand naar beneden", zeg ik tegen onze zoon. Even later gaat de deur geruisloos en tergend langzaam open. Het is onze oudste, maar het had ook E. kunnen zijn. Om kwart voor negen herhaalt dit ritueel zich: een vermoeden van beweging en het fluisterzacht en behoedzaam openen van de deur. E. dient zich aan. De jongste is de laatste. Ik ben er niet als zij opstaat deze zaterdagmorgen, maar ik weet hoe het gaat. Zij komt iets minder geruisloos de trap af, maar opent de deur net als E. en haar zus. 

Kramer

"Niet normaal", verzucht ik als de een na de ander de deur zo langzaam opent. Hoe ik de deur open? Volgens E. en de oudste komt het dicht in de buurt van de manier waarop Kramer dat in de comedy Seinfeld doet. Nogal abrupt inderdaad. Helemaal niet raar.  

Waterdichte beveiliging

Beveiliging: het is een niet meer weg te denken fenomeen in onze samenleving. Je vindt bijna geen winkels meer zonder poortje. Nagenoeg alle producten worden zichtbaar of onzichtbaar beveiligd. En ook als je uitgaat, dan gaat dat vaak niet meer zonder beveiliging. Of je wordt persoonlijk gefouilleerd, of er staan dreigend twee kleerkasten naast de deur. 

Zwaar bewapend

Een aantal jaren geleden alweer gingen E. en ik met de kinderen naar Londen. Overal in de metro stonden zwaar bewapende mannen met kogelvrije vesten. Wij waren daar al eerder geweest, jaren daarvoor. Dat was in de tijd dat de IRA actief was. Ook toen waren er aanslagen. Toch was deze mate van beveiliging er volgens mij destijds niet. 

Onveilig

Het vreemde is dat beveiliging er niet voor zorgt dat je je ook echt veiliger voelt. Ik voel me bepaald niet veilig bij al dat machtsvertoon. Daardoor ben je je juist bewuster van de onveiligheid. Het is toch niet best als dat nodig is? Jammer genoeg denk ik dat het wel onomkeerbaar is. De beveiligingstechnieken zullen geavanceerder worden, maar ze zullen niet meer verdwijnen. 

Het alziende oog

Vandaag was ik hier in de christelijke kringloop. Daar hebben ze hun eigen -eeuwenoude- waterdichte versie van beveiliging: God is watching you! Ik ben niet gelovig en ik neem geen spullen mee zonder te betalen. 24/7 beveiliging. Dat lijkt waterdicht, maar ook wel een beetje eng. Stel je voor dat je gelooft dat je nooit ontsnapt aan het oog van God. Dodelijk voor je privacy. Blijkbaar is niet al het winkelende publiek in de kringloop godvrezend genoeg, want een waarschuwing blijft ook hier nodig. Toch niet helemaal waterdicht blijkbaar.

Een kreupele zebra

Ik ben een gelukkig mens. Volgens mijn oudste is dat het gevolg van een lichte hersenafwijking. Er worden volgens haar teveel stoffen van het een of ander in mijn hersenen aangemaakt. Ook is er hier in huis een theorie dat ik overal teveel geel in zie. Iets wat de rest van mijn familie lichtblauw vindt, bestempel ik tot mintgroen. Wat ik okergeel vind, vindt E. oranje. Ik zie alles dus te zonnig in. Afijn, het maakt niet uit. Het is een afwijking waar je heel goed mee kunt leven. Prima zelfs. Zo'n afwijking zou ik iedereen gunnen.

maar dan zonder sleuteltje

Atelierroute

Een van de dingen waar ik erg gelukkig van word is de kringloop. Ik ben dol op de ontdekkingstocht en het onverwachte van spullen die al een heel leven achter de rug hebben. Om de spullen tentoon te stellen, heb ik een aantal tentoonstellingsrekjes die samen een atelierroute door ons huis vormden. Uiteraard heb ik die rekjes ook bij de kringloop gekocht. En in hun eerste leven waren het gewoon cd-rekken. Tot vreugde van E.  concentreert de hele atelierroute zich op dit moment in de hal. 

Springende zebra

Mijn meest recente aankoop voor de atelierroute is een kreupele blikken zebra. Die kocht ik een paar weken geleden. Als ik opgetogen met de zebra de deur uitloop, komt er een oudere man naar me toe en zegt. "Die zebra kan springen". Hij zet 'm op een tafel en drukt erop. Er gebeurt niets. "Ik denk dat je een sleutel nodig hebt", zeg ik. Maar die is er niet bij natuurlijk. 

Aankoopbeleid

Er zit geen uitgekiend aankoopbeleid achter mijn aankopen: mijn oog moet erop vallen en het moet iets met me doen. Zo ben ik zeer gehecht aan mijn lelijke steigerende dikke paardje met veel te kleine oortjes. Of aan mijn drinkende Mexicaantje met een dikke buik. En nu dus een kreupel zebraatje zonder sleutel. "Ooit vind ik er nog wel eens een sleutel bij", zeg ik tegen E.

Waarde

Als het kan laat ik het prijsstickertje eronder zitten, zodat mijn nageslacht later kan genieten van de door mij verwachte waardevermeerdering. Over de waarde van mijn aankopen zijn de meningen hier in huis wel verdeeld. "Als ik doodga, wil ik niet dat jullie om mijn collectie vechten", zeg ik tegen mijn kinderen. Die denken dat het zo'n vaart niet zal lopen. Onze zoon heeft er zo zijn eigen kijk op. "Zeker om wie ze in de container mag gooien?" 

Get out of my way!

Get out of my way!

Vorige week - en eigenlijk de week ervoor ook al- werd ik gegrepen door de griep. Ik heb me er een week tegen verzet, me ervan overtuigd dat het een fikse verkoudheid was, maar uiteindelijk bleek er geen ontkomen aan. De koorts vloerde me. Het pakte stevig aan: dat betekende ruim een week niet achter de laptop. Ik moest er niet aan denken. Je bent bijna vergeten hoe het is - zo zonder social media, zonder voortdurend op internet rond te hangen. Het was rustig, heel rustig, maar ook wel bijzonder prikkelarm.

Niet blij

Ik ben geen blije zieke, ik ben prikkelbaar. Ik wil namelijk aan het werk. Vroeger wilde ik per se naar school. Iedere keer als ik ziek word, vertelt mijn moeder weer hoe ik altijd alles op alles zette om toch naar school te gaan. En hoe zij daar -stom genoeg- soms ook nog in meeging. Dat is nu wel afgelopen. Omdat mijn moeder weet hoe ik in elkaar zit, belt ze op strategische momenten. Op zondagavond bijvoorbeeld. Omdat ze weet dat ik - ziek of niet ziek- het dan toch maandag op het werk 'even wil gaan proberen'. Al hoestend sta ik haar te woord. "Als jij denkt dat je iemand een plezier doet door zo naar het werk te gaan...". Om me vervolgens te vertellen dat er mensen zijn die aan deze griep een longontsteking overhouden. "En dan ben je verder van huis..." Longontsteking moet je natuurlijk niet hebben. Dan ben je inderdaad verder van huis. 

Ziektewinst

Lang geleden dacht ik daar anders over. Ik weet er zelf niets meer van, maar ik heb het uit de overlevering. Lang geleden zat er een jongetje bij mij in de (kleuter)klas die longontsteking had. De hele klas maakte een tekening en die ging juf hoogstpersoonlijk brengen. Dat soort aandacht leek mij ook wel wat. Dat bleek toen mijn moeder me met ontbloot bovenlijf voor een open raam vond. Dat leek me de kortste weg naar een longontsteking en de bijbehorende ziektewinst. Door adequaat ingrijpen van mijn moeder is het niet zover gekomen. En ook deze keer heb ik maar gewoon naar mijn moeder geluisterd.