Hebben is houden

Daar lijkt het wel op

"Jannie, bistoe dat dij aal zit te soezen over n BH?" Ik heb net gevraagd of mijn BH inmiddels gevonden is. Mijn aquasportlerares vindt het maar vermakelijk. Mijn verdwenen BH zorgt voor veel hilariteit onder het personeel. "Hest nait maarkt dat de boudel meer wiebelde?", vraagt ze. Geloof me, dat was me niet ontgaan. "Hou hest dat din had?" Ik doe het verhaal nog maar eens uit de doeken: ik ben met BH om het zwembad binnengekomen en zonder weer vertrokken. Ergens onderweg ben ik 'm kwijtgeraakt. Dus het zwembad is absoluut de crimescene. En als het geen crime is, dan moet ie toch ook daar weer opduiken. Dus vraag ik het nog maar een keertje. Maar tot nu toe zonder resultaat. De BH blijft spoorloos.

Fatalisme en doorvragen

Op het werk komt het verhaal me op de nodige doorvragen te staan. Collega sprak er met haar man over, die ook in een zwembad werkt. Volgens hem hoef ik er niet op te rekenen dat ik mijn BH nog weer terugzie. En ook hier in het zwembad zijn ze niet optimistisch. Met Oost-Groningse fataliteit klinkt hier: "Dij zugst nait weer." Zo werkt dat blijkbaar. De baas heeft een aantal specifieke doorvragen. Hij wil graag weten of ik de BH in een gemengde zone of in de speciale vrouwensectie ben kwijtgeraakt. Dat is natuurlijk van belang voor het daderprofiel. Ik weet eigenlijk helemaal niet of er wel strikt gescheiden zones zijn in het zwembad. Het pad langs de kluisjes is in ieder geval gemengd. Dat is namelijk de toegang tot het zwembad. Dus ik denk dat je kunt zeggen dat ik 'm in de gemengde zone ben kwijtgeraakt. De baas heeft er met een oud-collega over gesproken met wie hij vorige week een hapje at. Die dicht hij expertise toe op het gebied van lingerie. Volgens de baas was zijn tekst: "Hebben is houden". En daar lijkt het wel op. Het is een flinke schadepost, ook gezien de emotionele schade. Misschien dekt de verzekering het wel.

GEZOCHT: zwarte Primadonna - voorgevormd

Het is een raadsel.

Maandagavond stort ik me zoals iedere maandag weer in het water voor een aquarobicles. Zoals gebruikelijk ben ik precies op tijd. Niet te vroeg, maar ook niet te laat. De zwemmers staan al voor de poortjes te wachten. Die mogen er pas na ons in. Als zij er al staan, kan er van relaxed omkleden geen sprake zijn. Dus ik verwissel mijn kleren snel voor mijn badpak. Binnen een mum van tijd sta ik met de dumbells te springen in het water. Ik kan het iedereen aanraden.

Klamvochtige zoektocht

Mijn minst favoriete moment komt na de les. Dan moet de natte boel uit en moeten de droge kleren over het klamvochtige lichaam. Ik vis mijn kleren eerst uit het kluisje en dan uit de tas. Bij het uitpakken blijkt dat mijn BH ontbreekt. "Vast uit de tas in het kluisje gegleden ", denk ik nog. Maar nee, geen BH in het kluisje. Misschien in het pashokje waar ik me heb aangekleed? Ook niet. Dan moet ik 'm dus tussen het pashokje en het kluisje hebben verloren. Ik loop nog even rond, maar ik zie geen BH. En het is geen exemplaar waar je gemakkelijk overheen kijkt: van redelijk formaat, zwart en voorgevormd. Geen hobbel(s) die je zomaar neemt. Dus er is vast iemand die 'm gevonden heeft.

Gevonden voorwerpen 

Ik meld me dan ook bij de vriendelijke jongeman aan de balie. "Is hier misschien een BH binnengebracht?", vraag ik. "Ik ben die van mij kwijt." Ik zie aan hem dat het geen vraag is die dagelijks gesteld wordt. Hij lijkt enigszins in verlegenheid gebracht. Hij verzekert me dat er geen BH is ingeleverd.

Thuis vertel ik dit vreemde voorval. Ik zie drie mogelijke scenario's:

1. Iemand denkt dat haar eigen BH uit de tas is gevallen en neemt 'm mee. In dat geval komt zij er thuis achter en dan zal de BH er de volgende week weer zijn.
2. Iemand met precies mijn maat BH vindt 'm net zo mooi als ik en neemt 'm mee. Dan zie ik de BH niet terug.
3. Er loopt een BH-snuiver -een neef of nicht van de lustkapper- rond in het zwembad en die had maandag zijn of haar geluksdag. Ook in dit geval zie ik de BH niet weer terug.

Het was een mooi exemplaar, dus ik hoop natuurlijk op scenario 1. 

Foodbaby

om te koesteren.

Internet is een bron van informatie. Op bijna iedere vraag is er wel een antwoord. Voor ieder probleem is er een oplossing binnen handbereik. Gisteren weigerde de wasmachine van mijn ouders. Even googelen wees uit dat mijn moeder de wasmachine onbewust op het kinderslot had gezet. Het probleem was gemakkelijk te verhelpen. Vorige week gaf mijn droger een E60-storing aan. Probleem met het warmte-element. En vanmorgen zit ik luidruchtig spijs te verteren op de bank.Wat zou dat toch kunnen zijn?

Teveel of te weinig

Zoals altijd als het over voeding gaat is het niet zo duidelijk.  Je kunt te veel zuivelproducten eten, maar ook te weinig. Te veel of te weinig vezels. Te veel koolsoorten (mijn korte samenvatting van de uitgebreide uiteenzetting). En het is natuurlijk nooit goed om veel suikers of koolhydraten te eten. Dus die kunnen altijd de boosdoener zijn.

Om te koesteren

Hier schiet ik dus niet veel mee op. Het buikconcert houdt onverminderd aan. Maar in mijn zoektocht naar maag- en darmgerommel heb ik wel weer een fantastische nieuwe term geleerd: foodbaby. Ik neem 'm acuut op in mijn vocabulaire. Een foodbaby is niet meer of minder dan een opgeblazen gevoel. Maar het klinkt veel beter vind ik. En het geeft een volstrekt andere lichaamsbeleving. Een opgeblazen buik, een dikke pens? Dat is niet iets waar je blij mee bent. Maar een foodbaby? Die koester je. Heerlijk. 

Een ondankbare taak

Zo gaat het. 

Gisteren werd bij ons een nieuwe droger afgeleverd. Door Cool Blue. Met een glimlach dus. En wij ontvingen 'm ook met een glimlach. Onze oude droger heeft namelijk na zeven jaar te zijn afgebeuld de geest gegeven. Opgebruikt, afgeserveerd en versleten. Het verwarmingselement raakte steeds oververhit. En dat kunnen we natuurlijk niet hebben.

Gebruiksaanwijzing

Vanmorgen lees ik de gebruiksaanwijzing van de nieuwe droger voor ik 'm in gebruik neem. Zo lees ik dat ik voor gebruik eerst een vochtig doekje door de trommel moet halen. Dus dat doe ik. Niet dat het helpt, want het stinkt nu nog als de moord, maar ik heb de instructies tenminste gevolgd.

LOL

Het schijnt dat niet heel veel mensen de gebruiksaanwijzing lezen. Het schrijven van zo'n instructie lijkt me dan ook maar een ondankbare taak. Maar deze schrijver had er voor zichzelf een leuke dag van gemaakt. Een van de aanwijzingen voor gebruik is namelijk: Ga niet op de open deur zitten of staan. Zo kan ik er nog wel een paar bedenken: Sla niet op de droger met een voorhamer. Gooi het apparaat niet tegen de muur. Gooi geen nat servies in de droger. De mogelijkheden zijn eindeloos. En natuurlijk veel leuker dan een zin als: Dit apparaat is uitsluitend bestemd voor huishoudelijk gebruik.

Bladvalindicatie: lichte bladval

Hou de bladblazers nog even binnen.

E. en ik lopen het winkelcentrum in Hoogezand uit. Ik noem het nog steeds Gorecht, maar het heet al sinds mensenheugenis De Hooge Meeren. We hebben ons wekelijkse bieb-kaas-momentje. Geen voor de hand liggende combinatie misschien, maar voor ons werkt het. Voor het eerst is het echt donker tijdens onze vrijdagroutine. En het waait flink. Grote lichtbruine bladeren dwarrelen in het rond. Tegen de rand van het winkelcentrum hopen ze zich op. Ik loop erdoorheen. Het ritselt. Zo droog zijn ze.

Waarom zou ie dat doen?

"Het is eigenlijk helemaal niet koud", zeg ik tegen E. "Waarom zouden die bladeren dan nu al vallen?" Het is een retorische vraag. Ik weet waarom bladeren vallen in de winter. Anders zou een boom namelijk niet overleven. Ze kunnen uit koude of bevroren grond geen vocht meer opnemen. Ze zouden verdrogen omdat ze zoveel vocht door de bladeren verdampen. En als de herfststormen losbarsten maakt het blad de boom kwetsbaar. Het is dus een overlevingsstrategie.

Niet eenvoudig

Ik ben toch wel nieuwsgierig geworden bij welke temperatuur het blad valt. Want voor mijn gevoel is het nog helemaal niet koud geweest. Dus als we thuiskomen google ik het. Het is niet eenvoudig: niet alleen de temperatuur, maar ook de wind en de neerslag spelen een rol. Ik had het kunnen weten: een eenduidig antwoord is er dus niet.

Bladvalindicator

Waar ik wel op stuit en wat echt helemaal te gek is: de bladvalindicator. De bladvalindicator is de weersverwachting voor bladval. Vandaag kunnen we hier in het noorden lichte bladval verwachten. Woon je in het midden van het land? Dan heb je morgen een dag zonder bladval. In de verwachting is er nog geen zeer zware bladval in het vooruitzicht. Ik vind het geweldig  en ik maak er dan ook graag reclame voor. Nog even een tip voor de fanatieke bladblazers: wachten met blazen tot we een aantal dagen zeer zware bladval hebben gehad.

Zware gebruikers

Zware gebruikers - dat zijn we.

We zijn zware gebruikers. Iedere week breken we records in de plaatselijke kaashandel. Ons spaarpuntentegoed rijst de pan uit. Zelfs de kaasboeren verbazen zich over onze kaasconsumptie. Om al die kaas weg te werken hebben we goed materiaal nodig. Dus hebben we eersteklas schaven aangeschaft. Inderdaad schaven, want we zijn niet van die mensen die op elkaar gaan zitten wachten als er geschaafd wordt. Er wordt hier simultaan geschaafd. Als de een bezig is met de pikant belegen, kan de ander met een gerust hart losgaan op de komijnekaas of de Kees kaas*.

Ontzorgen

Een aantal weken geleden merkten we het voor het eerst: een van de eersteklas schaven heeft een wiebelend handvat. E. kaart het bij onze eerstvolgende sessie aan bij de kaasboer. De kaasboer is verontwaardigd: "Dat mag eigenlijk niet gebeuren bij zo'n eersteklas product.Die moet toch zeker vijftien tot twintig jaar meegaan. Neem 'm volgende week maar mee, dan krijg je een nieuwe van mij mee. Ik regel het wel met de fabrikant." Wij zijn dol op onze kaasboer. Dat lijkt me duidelijk. Niet alleen levert hij eersteklas kaas, maar hij ontzorgt ons ook nog eens. Voor ons geen stress over een kapotte kaasschaaf.

"Goeie service", zeg ik later tegen E. "Gebruiken wij die schaven nou zo zwaar?" E. denkt het wel. "Misschien moeten we dan ook maar niet vertellen dat ik ooit een autodeur uit de auto heb getrokken?"

*Aanrader!

Focus aan/uit

voor optimale focus

Ik luister vaak naar de radio als ik in de auto rij. Dat doe ik vooral omdat ik dan onderweg lekker mee kan zingen. De reclame neem ik op de koop toe - of ik schakel even snel over naar de cd.

Focus aan 

Sinds kort weet ik dat ik heel goed bezig ben met dat zingen in de auto. De baas heeft ons namelijk onlangs college gegeven over een boek dat hij heeft gelezen. Het heet Focus aan/uit. Volgens de baas wil je prefrontale cortex graag 100% bezig zijn. Gebruik je maar 80%, dan heb je geen optimale focus. Als je daarbij echter een routinematige handeling verricht, dan gebruik je de 100% weer. Omdat de routinematige klus geen focus vraagt, is er dus sprake van optimale focus op de klus die dat wel vraagt. Om optimaal te presteren focus je serieel. Het spreekt voor zich dat de baas om die reden een sterke voorkeur heeft voor serieel focussen. Tot zover het college van de baas. Dankzij het zingen is tijdens het autorijden bij mij de focus dus aan.

..en uit

Tot de reclame voorbij komt. Dan is de focus weer uit. Of aan voor wat betreft de reclame natuurlijk. Deze hoor ik als ik bijna bij mijn werk ben. Ik rij door Zuidlaren, voorbij de fietsenwinkel. En misschien blijft de fietsenreclame daarom wel hangen. De zin die blijft haken is: Uw fiets wordt rijklaar afgeleverd. Bizar. Dat lijkt me vanzelfsprekend. Is dat niet de hele essentie van de fiets? Dat je erop kunt rijden. Daarom koop je 'm. En je verwacht niet minder dat dat ie rijklaar afgeleverd wordt. Als je uit eten gaat, verwacht je dat je eten hapklaar is, van het vliegtuig verwacht je dat het vliegklaar is. Als het dat niet is, dan is het namelijk onklaar. Het is maar goed dat ik vlak bij mijn eindbestemming ben, want de focus is compleet uit als het aankomt op het autorijden.

Als ik even later mijn auto parkeer, zet ik het weer van me af. Klaar voor de werkdag en voor een sessie van 9 uur serieel focussen.