Gewassen eitje?

Zolang ik me kan herinneren is het al zo: ik heb veel vragen. Vanavond overvalt het me terwijl ik een ei bak. Worden eieren wel gewassen voor ze worden verpakt? Ik denk het eigenlijk niet. Ik kom op de gedachte omdat er een stukje van de dop in de pan valt. Ik graai met mijn vinger in het eiwit, ik probeer het zelfs nog met een lepeltje, maar het stukje dop heeft zich al vastgezet in het gestolde eiwit. Als die eieren namelijk niet gewassen worden, dan eet ik iets wat in direct contact is geweest met de ongewassen kippenkont, of eigenlijk de kippenanus. En dat is niet echt een beeld dat de eetlust opwekt.

"Heb je weer lekker contact met de materie?", vraagt E. Ik ben net bezig om de dooier van de tweede portie gebakken eieren met mijn vingers stuk te maken. Weke dooiers zijn aan ons niet besteed, dus prik ik ze met mijn vingers door.  Anders dan E. werk ik namelijk graag met mijn handen. Ooit heb ik hem verteld dat dat is omdat ik graag contact heb met de materie. En dat is hier in huis een gevleugelde uitspraak geworden.

"Hoe doe jij het dan?", vraag ik hem. "Ik doe het met de dop", zegt hij. "Weet je wat ik net sta te denken?", zeg ik. En ik vertel hem mijn gedachtegang over het ei, het al dan niet wassen van het ei en de aan- of afwezigheid van contactsporen met de kippenanus. "Nou ik denk dat ze wel gewassen worden", zegt hij. Ik zoek het even op op internet. Daar lees ik dat gewassen en geoliede eieren minder snel verouderen. Bij broedeieren moet je dat beslist niet doen, want dan tast je de cuticula, de ingedroogde slijmlaag, aan. Het al dan niet wassen van een ei is daarom omstreden, lees ik in de online versie van De Boerderij. Maar de balans lijkt door te slaan naar wel wassen; dat is namelijk beter voor de volksgezondheid. Dus...

Hoe ik me voel? Prima!

Kind van de sixties

Op woensdagavond kan heel Nederland genieten van Heel Nederland bakt. Het is een programma van Max en het is slow tv optima forma. De amateurbakkers krijgen iedere week twee nieuwe opdrachten. En dan wordt er schaamteloos langdurig ingezoomd op de keukenmachine. De machine klopt en kneedt en kneedt en klopt. Alhoewel het een wedstrijd is, is het bijzonder kalme televisie. Heerlijk vind ik het.

Vandaag krijg ik een tip van een van mijn facebookvrienden. Haar man vond bij de Groninger Archieven een filmpje over mijn geboortedorp Woltersum uit het jaar 1966. 20 minuten van mijn jeugd in beeld. Mijn opa en oma met zijn aap Bavvi komen vanaf 6.04 in fragment 22, 23 en 24 voorbij. Hij wordt ten onrechte neergezet als speelman- dat zal ik nog even rechtzetten bij de GAVA. Okee, het is natuurlijk ongebruikelijk om een baviaan als huisdier te hebben, maar mijn opa was geen speelman. Hij was slager en hij trad niet op met zijn aap Bavvi.
Zelf kwam ik ook nog even in beeld als een van de kleuters en het hysterisch dansende meisje in fragment 48 op 14.42, dat ben ik. 

De film duurt maar 20 minuten, maar het lijkt veel langer. Er gebeurt namelijk amper iets, maar het had nog veel langer mogen duren. Het is in het tempo van Heel Nederland bakt. Geen wonder dat ik daar dol op ben. Ik ben een kind van de sixties!

Als je op de foto klikt, kom je op het filmpje.

Daar komt niets van in

"De dag is nog niet begonnen of hij is alweer voorbij." E. verwoordt het goed. De dagen vliegen voorbij. Vandaag had ik een vrije dag, maar ook deze dag was weer overvol. Dus stond er vandaag weer patat op het menu. Dat gebeurt aanzienlijk vaker dan voorheen. We zijn dan ook vaste klanten bij de patatboer. We kennen er de ins en outs. Verbaasd zijn we dan ook niet als we zien dat er een nieuwe medewerkster wordt gevraagd. De baas van de cafetaria gelooft namelijk niet in vriendschap met zijn werknemers. Ook het motiverende leiderschap is aan hem voorbijgegaan. Hij loopt eigenlijk altijd op zijn personeel te mopperen met maar één doel: het moet sneller. En met resultaat, want je wordt er altijd snel geholpen. Een van onze favoriete medewerksters kon sneller een bestelling van € 20,- opzeggen dan ik met mijn ogen kon knipperen. Maar er is dus een keerzijde: er is sprake van personeelsverloop. Nou ik er goed over nadenk heb ik haar al een tijdje niet gezien. Dus misschien is de vacature wel ontstaan door haar vertrek.

Met een geurend tasje patat schuiven we aan de al gedekte tafel. "Er is een ding wat ik wel leuk vind aan hier wonen", zegt de jongste. Ze knikt naar haar bord. "Dat is binnenkort weer afgelopen", zeg ik.  "Toen we nog in ons eigen huis woonden gebeurde het bijna nooit", zegt ze. Dan zei papa altijd als we patat wilden eten: "Da's een goeie. Ik heb in tijden niet zo gelachen, daar komt niks van in."

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

'Als uw echtgenoot de paring oppert' en andere adviezen

Ik ben totaal ongeschikt voor ondergeschiktheid. Dat is mij allang duidelijk. Het is dan ook maar goed dat ik in deze tijd en in dit land leef. Er zijn nog zat landen in de wereld waar de vrouw niet echt in tel is. En nog maar zo'n vijftig jaar geleden was het ook hier heel anders. Als vrouw was ik dan ondergeschikt aan mijn man geweest: bij een huwelijk moest een vrouw dit nog bevestigen. Dat lijkt nu onvoorstelbaar. Natuurlijk: voor een goede relatie moet je een beetje met elkaar meebewegen, zo nu en dan iets toegeven. Maar dat is geen eenrichtingsverkeer. En dat was toen wel anders. Destijds waren er zelfs richtlijnen voor hoe je als vrouw alles in het werk moest stellen om je man te plezieren.Van C. kreeg ik een aantal bladzijden uit een leerboek voor de huishoudschool uit de jaren '60 toegestuurd. Ik lees E. een aantal adviezen ten aanzien van intieme betrekkingen voor. Ik kan er nu er smakelijk om lachen, maar als ik ermee had moeten leven zou het lachen me wel zijn vergaan. Voor E. ligt dat natuurlijk anders. "Dat waren nog eens tijden", verzucht hij.

Ik heb de bewuste fragmenten even uitgeknipt: lees en huiver.

En onder het kopje Als uw echtgenoot de paring oppert worden de volgende verstandige adviezen gegeven.

En wat te doen bij ongebruikelijke verzoeken op intiem gebied?

Van echt ponyhaar

Als je alles weer opnieuw aan moet schaffen, kun je allemaal nieuwe keuzes maken. Keuzes waarin je alle ervaring die je in je leven hebt opgedaan kunt gebruiken. Een levenswijsheid die ik inmiddels heb opgedaan is: goedkoop is duurkoop. Toen ik dan ook voor de keuze stond om een goedkope of een dure poederkwast aan te schaffen, koos ik voor een dure. Bij de schoonheidsspecialiste schafte ik me een kwast van echt ponyhaar aan. Van welk deel van de pony het haar afkomstig was, weet ik jammer genoeg niet. Was het de staart, de pony, de flank, de rug? En maakt dat eigenlijk nog verschil voor de kwaliteit of de prijs van de kwast? Zijn kwasten gemaakt uit flankharen goedkoper dan die uit staartharen? Of juist niet? En zijn die van staartharen beter of juist minder goed dan die uit rugharen? Die doorvragen had ik natuurlijk moeten stellen. Maar dat heb ik  niet gedaan. Ik heb lichtzinnig een kwast gekocht.  En dat wordt dus meteen afgestraft.

Voor de brand had ik een goedkope poederkwast - al jaren. Dat was een synthetische kwast, maar poederen dat 'ie kon! Je houdt het niet voor mogelijk. Gebaseerd op die ervaring had ik eigenlijk weer een goedkope kwast aan moeten schaffen. Maar op de een of andere manier had ik het idee dat ik een kwast van echt ponyhaar verdiende.

Dus schafte ik me zo'n dure kwast aan. Ik dacht: het kost een paar centen, maar dan heb je ook wat. Zo'n kwast, zo verzekerde de schoonheidsspecialiste me, gaat een leven lang mee. Dat leek me wat. Na alle aanschaffen die ik nu moet doen, leek het me heerlijk om nooit weer een poederkwast aan te hoeven schaffen.

Maar eerlijk gezegd denk ik niet dat deze kwast een leven lang meegaat. Jammer genoeg laat de kwast namelijk niet alleen poeder achter. Na een flinke poederbeurt is mijn gezicht ook bedekt met pikzwart ponyhaar. En die zitten dus niet meer in de kwast. Dus op den duur zal mijn mooie volle poederkwast een poederpenseel worden. En vervolgens zal ik dan weer een nieuwe aan moeten schaffen. Dat wordt dan denk ik weer een goedkope synthetische kwast.

Klouk, Bert en de Beesterkoele

De meest populaire kennisquiz hier in huis is KLOUK. Zoals de naam al doet vermoeden is het een Groningse kennisquiz uitgezonden door RTV Noord. Iedere avond kan een Grunneger een gooi doen naar de eretitel 'de kloukste Grunneger'. Vier vragen worden er gesteld en bij vier goede antwoorden, zien we de deelnemer de volgende avond weer terug. De formule is simpel, maar daarom ook zo leuk. Vier vragen, drie meerkeuze-antwoorden en daar tussenin het magische tik-tok-tik-tok-tik-tok. "Van sommige deelnemers zie je van tevoren al wel dat zij niet de kloukste Grunneger zijn", zegt onze zoon. Zelf was hij groot fan van Bertus Huzeling, die nu nog in de top 3 staat. Maar jammer genoeg maakte Bertus een enorme uitglijder. Hij wist namelijk niet dat De Nozems de begeleidingsband van Bert Hadders is. Daar ging hij voor het kansloze "De Harries". Tja en wie zo'n uitglijder maakt, verdient het natuurlijk ook niet om de kloukste Grunneger te zijn.

Voor het echte KLOUK-gevoul hier even een fragment. Hier in huis wisten wij het antwoord uiteraard. We laten ons er niet op voorstaan dat we bij de kloukste Grunnegers horen, maar we kennen onze klassiekers.

Streep na streep na streep

Mijn vader is weerman bij het KNMI. Niet zoals Erwin Krol of Gerrit Hiemstra, maar meer een soort correspondent. Hij meet iedere dag hoeveel streep neerslag er is gevallen en dat belt hij dan om 10.00 uur door. En mijn vader doet dat niet alleen: er zijn overal mannen en vrouwen die dit ook doen voor het KNMI. Soms belt mijn vader dagen achtereen om te melden dat er geen millimeter regen valt. Morgen is dat wel even anders, want vanmiddag is er een flinke plens gevallen. Dat is nog eens dankbaar werk! Het is zelfs de vraag of de regenmeter van mijn vader deze waterhoos aankon. Een ding is zeker: de regenmeters in Enschede hebben nog spectaculairder nieuws te melden. Daar viel streep na streep na streep aan water. Dit filmpje stuurde de oudste me vanmiddag.