Orde op zaken

Buiten de paasfestiviteiten om ben ik de afgelopen dagen bezig geweest in de schuur. Het opruimen van de schuur is een terugkerende klus, maar ik vind het fijn om orde op zaken te stellen. Het punt is alleen dat ik voortdurend orde op zaken moet stellen en dan gaat de lol er toch vanaf. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik zelf ook een flinke vinger in de pap heb bij het creëren van de wanorde: ik gooi te weinig weg. Deze keer heb ik echter goede hoop dat er een permanente oplossing is. Boezemvriendin is onlangs namelijk verhuisd naar de stad. Uit haar overcomplete boedel kregen wij een opbergsysteem van robuuste stellingen. Die staan er nu deels en ik voorzie dat dit een enorme verbetering gaat geven. En ik ben nog maar pas begonnen! Ik ben namelijk van plan om allemaal kratten met een deksel te kopen die dan -voorzien van een sticker- op de robuuste stellingen gaan. Omdat de stellingen zo robuust zijn, kunnen de kratten ook robuust zijn. En dat betekent dat er ontzettend veel in kan. En dat is dan weer precies wat we nodig hebben.

Het stickeren van de kratten is ook geïnspireerd op een ingenieus kastensysteem in het nieuwe huis van boezemvriendin. De vorige eigenares had daar namelijk de sokkenladen met een lettertang voorzien van de teksten blauw, bruin en zwart, zodat de sokken goed op kleur gesorteerd werden. Ik ga de verfblikken niet op kleur sorteren, maar ik ga alles per bewerkingssoort sorteren: voorbewerking (schuurpapier, schuurgel, plamuur, kit, et cetera) en dan de lak- en latexverven apart. Het gaat geweldig worden!

Het perfecte perfecte horloge

Ik ben dol op horloges. Altijd ben ik op zoek naar het perfecte horloge, tot ik er dan eentje vind. En dan gaat dat horloge niet meer af, tenzij onze oudste het ook een perfect horloge vindt. Als dat namelijk het geval is, kan ik opnieuw gaan zoeken.

Dit is 'm: het perfecte perfecte horloge.

Vorig jaar vond ik weer een perfect horloge: niet duur, hoog draagcomfort (geen sluiting, maar een elastische schakelband) en een perfecte tijdweergave. En dat voor €7,50 met een gratis batterij erbij. Omdat het zo'n perfect horloge is, draag ik het altijd: als ik op stap ga, maar ook als ik aan het klussen sla. Dat was bijvoorbeeld vrijdag het geval. Ik was samen met de jongste in de schuur bezig om de muren te ontdoen van losdwarrelend stucwerk. De bewoners voor ons verfden en stucten een buitenmuur meer dan twintig jaar geleden aan de binnenkant mokkabruin met  materiaal dat hoogstwaarschijnlijk alleen geschikt was voor een binnenmuur. Het gevolg: kruimelend, dwarrelend stucwerk, waar we nou al twintig jaar 'plezier' van hebben. Vorig jaar krabde ik een hoekje schoon en dat ziet er nu prima uit. Nu dus de andere hoek. De jongste en ik gaan flink tekeer op de muur en het fijne stof dwarrelt dan ook samen met brokstukken stuc in het rond. Het gaat echt van dik hout. Op een gegeven moment ontdek ik dat ik mijn horloge nog draag. Dat gaat een beetje ver en ik stop 'm dan ook in de broekzak van mijn spijkerbroek.

Na het klussen stop ik alles in de wasmachine. Op een gegeven moment hoor ik getik tegen het wasmachineruitje. En wat zie ik voorbij komen? Precies: het perfecte horloge. Balen! Hij is namelijk niet waterproof. Als ik de was uitlaad, zie ik dat het horloge nog loopt. Zou het dan ook nog waterproof zijn? Dat maakt het tot het perfecte perfecte horloge! Maar daar lijkt het niet op, want op een gegeven moment beslaat het glaasje en kan ik niet meer zien hoe laat het is.

Vandaag komt de jongste binnenwandelen als ik in bad lig. "Ik heb op internet uitgezocht hoe je dat water weg kunt krijgen", zegt ze. "Je kunt het op een dikke laag zout leggen en daar bovenop dan weer een dikke laag zout." "Zou dat niet slecht zijn voor het metaal?", vraag ik haar.  Ze haalt haar schouders op. "Föhnen kan trouwens ook", zegt ze. "Dan doen we dat eerst", zeg ik. Ze neemt de föhn mee en even later hoor ik het vertrouwde geloei van onze föhn uit de kamer. Weer even later komt ze opgetogen binnenlopen met mijn horloge in haar hand. "Nou je mag me wel bedanken", zegt ze. En dat heb ik gedaan, want het horloge loopt weer en ik draag 'm alweer!

Keiharde magie

In de auto luister ik nu naar Wilco. Het is moeilijk om Wilco te typeren: een beetje een mix van country en keiharde gitaarmuziek. Ik kende Wilco eigenlijk niet, tot E. en ik een tijdje geleden naar een concert in de Oosterpoort gingen. Daar waren we omringd door keiharde fans. Dat wil zeggen: bijna omringd door keiharde fans. Ik zat namelijk naast een man die me -zodra E. een drankje voor ons ging scoren- vroeg: "Ken jij Wilco eigenlijk?". "Niet echt", zeg ik. Wij hadden van tevoren nog even muziek geluisterd, maar voor deze man was het een echte blind date. "Een beetje bluegrass hoop ik", zegt hij. Nou, bluegrass was het niet en na een aantal gierende gitaarsolo's kneep mijn buurman er dan ook tussenuit.

Voor ons zitten keiharde fans. Vier daarvan komen niet uit deze regio. De vrouw die vlak voor ons zit, ziet er redelijk fataal uit. Ze was wat je vroeger 'een stoot' noemde. Nog steeds is ze een knappe vrouw, alleen jammer dat ze nog steeds een stoot wil zijn. Haar jurkje is net iets te kort en te bloot - op zich geen probleem, maar later blijkt dat ze buiten zichzelf raakt als Wilco begint te spelen. Iedere gitaarsolo wordt fluitend en schreeuwend met de armen en benen in de lucht verwelkomd. Ik kan op gezette tijden ook best enthousiast zijn, maar op dat moment voel ik me een bijzonder nuchtere Groninger. Het leidt me bovendien af. Het enthousiasme blijft onverminderd, maar na verloop van tijd wordt de smartphone tevoorschijn gehaald om de wereld te informeren over dit fantastische concert. Anderhalf uur onafgebroken alleen maar kijken en luisteren is blijkbaar teveel gevraagd voor deze keiharde fan.

De volgende dag lezen E. en ik dat we getuige zijn geweest van een magisch concert. Misschien zijn we verwend, maar E. en ik hebben echt al magischer momenten meegemaakt. We vonden het een aardig concert, maar een van de -ongetwijfeld virtuoze- gitaristen, leefde zich wel erg dominant uit. "Ik kan me best voorstellen dat het leuk is om een eindeloze gitaarsolo te spelen", zeg ik tegen E. "Maar dat betekent nog niet dat het ook altijd leuk is om naar te luisteren." We zijn het eens, maar E. beluisterde de cd al eens en adviseert me om de cd eens te beluisteren.  E. heeft gelijk, het is beter in balans -ik heb er alleen steeds beelden bij van een hysterische fan met de armen en benen in de lucht.

Een seconde contact

Gisteravond ging ik met de jongste aan de slag voor de fancy fair die ze vandaag op school houden. Ze willen schoolmeubilair naar Gambia verschepen en daarvoor hebben ze € 2000,- nodig. Van de kinderen wordt gevraagd hun creativiteit te gebruiken. Wij maken worstenbroodjes en leuke schaaltjes.

Met de schaaltjes gaan we alvast aan de slag. Het is de bedoeling om kleine beeldjes op witte schoteltjes te lijmen. En op die schoteltjes gooien we dan smarties of m&m's. Lekker kitsch! Dat lijmen moet gebeuren met secondelijm. Speciaal daarvoor heb ik weer een tubetje aangeschaft. De jongste prikt 'm door, maar krijgt geen lijm uit het tubetje. Ik neem de tube over en knijp flink in de achterkant met mijn dikke vingers. En met resultaat: het beeldje, mijn vingers, mijn nagels, het aanrecht, de gootsteen, alles zit onder de secondelijm. Snel dompel ik mijn handen in het water. Maar secondelijm heet niet voor niets secondelijm. Voor ik aan dompelen toekom is het al gedroogd. In witte korsten zit het vast op mijn vingers. Mijn nagels zien eruit of ik een french manicure heb gehad van een dolgedraaide nagelstyliste. Nu weet ik ook weer waarom ik die secondelijm altijd weggooi. Ik heb dit namelijk eerder meegemaakt. Sterker nog, iedere keer als ik secondelijm gebruik kom ik er zelf niet ongeschonden vanaf. Zo heb ik al eens eerder een tijdlang zonder fatsoenlijke vingerafdruk rondgelopen - alle groeven in mijn duim en wijsvinger waren toen namelijk geëgaliseerd door secondelijm. Ideaal als je in het criminele circuit circuleert, maar als je -zoals ik-een liefhebber bent van contact met de materie, is het verdraaid vervelend als er een laagje lijm tussen jou en de materie zit.

Een kneep in de secondelijm maakte voor mij dus een eind aan deze knutselsessie. De jongste gaat alleen verder, terwijl ik google op 'secondelijm verwijderen van huid'. Eerst word ik afgeleid door de volgende noodkreet van 'Zwaffel' (ik verzin het echt niet!): Godsamme :( Mn vriend dacht "grappig" te zijn,door ff een munt met seconden lijm op mn gezicht te plakken :( Nu zit er een laag seconden lijm op.Iemand enig idee hoe ik dat eraf krijg? Niet met wasbenzine,en ook niet met tonic :( Het doet echt serieus enorm veel pijn :S  Eerst de vriendschap maar eens opzeggen, denk ik dan.

Maar goed, op Huishoudplaza lees ik dat ik er met aceton, terpentine of wasbenzine op los moet gaan. Zwaffel heeft geen goede ervaringen met wasbenzine, dus dat kan ik alvast achterwege laten. Een andere aanbeveling is dat je je handen goed moet invetten met een vette creme voor je met secondelijm begint. Maar daar is het nu natuurlijk alweer te laat voor. Dan wordt mijn oog getrokken door de gerelateerde artikelen: chemisch afval, lijst met stoffen die erin horen, nagellak verwijderen, applecrumble met crème fraiche?!? Wat is daar nou chemisch aan, vraag ik me af.

Ver voor ik klaar ben met googelen of lijm verwijderen is de jongste klaar met haar klusje: "Mam het zit echt heel snel vast!" Inderdaad: in één seconde!

Ook lief!

Op dinsdagmorgen ben ik alweer vroeg diep in gedachten verzonken. Ik ben op het werk met iets bezig waar ik me volledig op focus. Als collega A. binnenkomt en demonstratief een kuipje op mijn tafel zet, dringt het dan ook eerst niet tot mij door. Het is een Lättadoosje. En zelfs dan dringt het nog niet echt tot me door. Dat komt door mijn moeder: die bewaart boterdoosjes en stopt daar werkelijk alles in. Ze worden ingevroren, meegegeven, noem maar op. Maar als je van mijn moeder een boterdoosje krijgt, zit daar meestal iets anders in dan boter.

Dus als ik dat Lättakuipje op tafel zie staan, denk ik niet direct aan boter. Ook leg ik niet direct een link naar mijn blogbericht over de nieuwe luchtige Lätta. Ik kijk haar dan ook enigszins verdwaasd aan. Met een brede lach zegt ze: "Dat wou je toch graag?" En wat blijkt? Ze is speciaal even naar de Albert Heijn gegaan om voor mij een kuipje luchtige Lätta op te halen. Ook lief! Zouden er ook t-shirts met die tekst erop zijn voor volwassenen?

Lief

Toen ze geboren werd waren ze er nog niet: de t-shirts met de tekst Lief. En eerlijk gezegd was ik daar vroeger toen onze kinderen een baby waren ook bijzonder allergisch voor. Dat kwam door de crèche. Als ik de kinderen 's middags ging halen, hoorde ik veel moeders komen en gaan die dan vroegen: "En, is ze ook lief geweest?" Die vraag stelde ik nooit. Belangrijker vond ik het of ze het leuk hadden gehad. Ik vind en vond het namelijk helemaal niet nodig dat mijn kinderen altijd lief zijn of lief gevonden worden. Maar ze zijn het natuurlijk doorgaans wel.

Vanmiddag pruttel ik nog even na van het werk. Ondertussen luister ik op youtube naar een liedje van Frans Halsema, vertolkt door Claudia de Breij. Voor haar heet het en het is van een ongeëvenaarde schoonheid. De versie van Frans vind ik ietwat gedragen, maar Claudia brengt het prachtig. De tekst staat misschien wel op gelijke hoogte met het legendarische One. Ik beluister er een bestendige liefde in, voorbij de hitte van het moment. De jongste luistert met me mee en blijkbaar hoort zij dat ook, maar ze vult het anders in. "Hoor je dat mam?", zegt ze. "Dat gaat over ons." Zo af en toe kan ze puberaal venijnig zijn en zo hoort dat ook. Maar lief is ze ook.

Lekkerder met lucht erin

Het zijn prachtige momenten, de momenten dat je tot een nieuw inzicht komt. Dat hoeven geen hemelbestormende inzichten te zijn. Integendeel, ik kan juist erg genieten van hele alledaagse inzichten. Deze week overviel me ineens de gedachte dat dingen waar lucht in zit lekker zijn. Dat viel me in na het bekijken van de reclame van de nieuwe luchtige Lätta. De nieuwe Lätta ziet er ronduit heerlijk uit. De reclame riep direct het gewenste effect bij me op: ik wilde onmiddellijk die nieuwe Lätta gaan kopen en het ontzettend dik op een verse -liefst zelfgesneden- boterham smeren.

Welke dingen waar lucht in zit nog meer lekker zijn? Een Bros natuurlijk, zo'n chocoladereep met luchtbelletjes erin, chocolade- of vruchtenmousse, Haagse bluf (geklopte eiwit met suiker en bessensap), cake, kruidcake, een omelet, bronwater, cider, noem maar op. Het is bijna altijd lekkerder als er een beetje lucht in zit.

Ik heb de nieuwe Lätta nog niet gehaald. Het blijkt namelijk dat Albert Heijn de exclusieve dealer van de nieuwe Lätta is. Dus als ik het wil, zal ik het daar moeten gaan halen. En dat idee staat me totaal niet aan: als het me niet zo lekker leek, zou het voor mij zelfs een reden kunnen zijn om het product volledig te boycotten.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.