Ga weg!

Sinds corona zijn we aan de wandel. Iedere avond een rondje. En als het kan een iets langer rondje. Inmiddels is de sportschool weer open. Dus E. is daar weer twee avonden in de weer. Voor mijn aquasporten moet ik nog tot na de vakantie wachten. 

In cadans

Gisteravond wandel ik een rondje in mijn eentje. Ook fijn. Door de cadans vallen malende gedachten op hun plek. Ik loop mijn favoriete rondje - vooral het stukje fietspad langs het kerkhof vind ik fijn. In mei en juni kwaken de kikkers er daar in de sloten langs het pad lustig op los. 

Duikvlucht

Ik loop diep in gedachten tot ik opeens word aangevallen door een stern. Het hoge piepen wordt een ratelend geluid en de stern duikt in volle vaart op me. Vlak boven mijn hoofd vliegt hij weer omhoog. En zo gaat het maar door. De boodschap is duidelijk: ga weg! Geen idee hoe je dan moet reageren. Dus ik reageer niet en loop gewoon door. Na een aantal duikvluchten ben ik blijkbaar uit het bedreigde gebied. 

Birds

En zo heb ik zomaar mijn eigen mini-Birds-ervaring. Vandaag toch maar even een ander rondje kiezen.

Over de drempel

Ik ben 60 geworden in mei. Dat is eigenlijk helemaal niet echt anders dan 59. Toch ben ik ongemerkt een drempel overgegaan. Het is een drempel waar ik niet op zat te wachten. En dat is voor het eerst. Als je jong bent, dan kun je niet wachten tot je volwassen bent. Maar ik heb nog nooit iemand gehoord die niet kon wachten tot 'ie senior werd. En daar ben ik nu terecht gekomen. Ik kom er gaandeweg achter.  

Een uitdaging

In gepersonaliseerde advertenties merk ik het. Zo krijg ik op instagram een advertentie van Samengezond.nl.  Jouw gezonde steuntje in de rug. Samen gezond heeft een nieuwe app waarin je jezelf uitdagingen kunt stellen. Ik ben op zich gek op een uitdaging. Tot ik de uitdaging van deze week zie. Zet zes dagen 2000 stappen. En beweeg deze week 60 minuten. Dat zijn denk ik uitdagingen voor collega-senioren die nog net iets verder gevorderd senior zijn. Ik realiseer me nu eigenlijk pas dat uitdagingen leeftijdsgebonden zijn. 

Triple-city

Deze week zoek ik meer informatie over de nachttrein naar Wenen. Nu de coronacrisis over het hoogtepunt is, is daar ruimte voor. "We kunnen in het najaar wel een triple-citytrip maken", zeg ik tegen E. "Dan gaan we met de nachttrein naar Wenen. Daar blijven we een paar dagen en dan reizen we door naar Boedapest, terug naar Bratislava en dan weer met de nachttrein terug vanuit Wenen." E. vindt het ook een goed idee. Als ik even kijk wat zo'n reisje zou kosten, moet ik mijn leeftijd invullen. Ik ben er al aan gewend dat mijn geboortejaar 1961 een heel eind terug scrollen betekent. Nu zie ik dat ik kan kiezen uit drie categorieën. De categorie waarin ik het grootste deel van mijn leven heb doorgebracht - die van volwassene van 18 tot 59 jaar, heb ik achter me gelaten. Ik zit nu in de categorie senior - vanaf 60 jaar. Dat levert verder overigens geen enkel voordeel op, behalve het herhaalde besef dat ik een drempel ben gepasseerd. Ik deel mijn ervaring met E. -zelf al een jaar eerder senior dan ik. Die heeft het laatste woord. "We zullen wel ingedeeld worden in het laatste wagonnetje", zegt hij.

De digitale dictator

Vorige week kreeg ik een fitbit voor mijn verjaardag. Meten is tenslotte weten. Mijn hartslag, mijn calorieverbruik, mijn passen, mijn slaapritme - alles wordt geregistreerd. Het levert me heel veel inzichten op. Sommige inzichten zijn niet nieuw. Zo weet ik dat ik een lage hartslag heb. Zaterdagnacht zakte dat zelfs terug tot 39 bpm. "Dat is wel heel laag", zeg ik tegen E. "Om mij van kant te maken heb je niet eens een kussen nodig, een zakdoek over mijn hoofd is al voldoende." Ook weet ik nu dat het voor mij op een thuiswerkdag in coronatijd best pittig is om 10.000 stappen te zetten, zelfs als ik iedere avond een fikse wandeling maak. In het weekend of op een vrije dag is het daarentegen een eitje.

SLECHT 

En ik krijg ook feedback en commentaar van mijn fitbit."Even kijken hoe ik geslapen heb", zeg ik tegen E. als ik wakker word. Ik kijk in de app en net als alle voorgaande dagen krijg ik daar ook vandaag het genadeloze commentaar: SLECHT. En dat terwijl ik zelf nog wel vond dat ik lekker geslapen had. 90% effectief bovendien. Het heeft hoogstwaarschijnlijk te maken met mijn korte nachten: 5,5 uur tot 6 uur. En dan wordt er vaak nog een half uur vanaf gehaald, omdat ik dan te onrustig ben. In de app blijf ik ver achter bij vrouwen van mijn leeftijd die hetzelfde apparaat gebruiken: die tikken met gemak de 8 uur aan. Dat is inderdaad voor mij niet weggelegd. En dat is prima. Het werkt voor mij.  

Coach

Behalve dit soort keiharde commentaren, krijg ik ook korte opdrachten van mijn digitale coach. Op een werkdag zit ik veel. Ik ben gefocust. Na ieder uur zoemt mijn fitbit: je bent al een uur inactief. En direct een suggestie: beweeg je romp. En als ik dat doe, dan krijg ik een complimentje: Geweldig! Ook als ik mijn eigen doelen haal krijg ik een complimentje. Op zich is dat prima voor mij: ik ben niet competitief, maar ik verbeter mezelf wel graag. En dat leidt soms tot bizarre situaties. Zo lag ik vanmiddag met mijn elastiek beenoefeningen te doen, terwijl ik aan de telefoon was. Gelukkig was het geen beeldbellen. Dat zou de werkrelatie wel erg onder druk zetten. 

Een machtsgreep 

Maar af en toe vind ik mijn fitbit toch wel erg aanwezig: dan lijkt mijn digitale coach teveel op een digitale dictator. Gisteravond heb ik een kleine machtsgreep gepleegd: 's nachts geen fitbit meer voor mij. 

Even in andere sferen

Muziek heeft alles te maken met je thuis voelen.  Toen ons huis afbrandde, was ook onze muziekcollectie verloren: lp's, cd's en zelfs nog cassettes. Dat droeg zeker bij aan het ontheemde gevoel dat we toen toch al hadden. Gelukkig kun je tegenwoordig streamen. Dus is alles binnen handbereik. 

Van DC naar BA 

E. is de dj thuis. Hij heeft veel muziekkennis en weet precies wat iedereen leuk vindt. Naar de oudste stuurde hij deze week muziek van Dry Cleaning. Ze houdt van poëzie en de zangeres van Dry Cleaning draagt meer voor dan dat ze zingt- leuk voor haar om even te horen. Ze is er niet kapot van. Dat is ook niet zo verwonderlijk. Het is niet haar muzieksmaak en dat had E. al aan zien komen. "Laat eens horen", zeg ik. Ik vind het niet verkeerd. "Waar doet me dit aan denken?", zeg ik. "Aan wave muziek, de Blue Aeroplanes", zegt E. "Ja inderdaad. Dat vond ik lekkere muziek." E. zoekt het even op. "Nog steeds lekkere muziek", zeg ik. Ik associeer het direct met de tijd dat we nog in de stad (Groningen natuurlijk) woonden.

Tijdcapsule 

Zo brengt muziek je direct terug in de tijd, naar plekken waar je ooit was of bij mensen met wie je ooit was. Blondie en Denis brengen me terug naar de bus waarmee we als 5 V naar Londen gingen. The sound of silence van Simon and Garfunkel naar het huis van mijn schoonouders, die in februari kort na elkaar overleden en het album This one's for him- a tribute to Guy Clark brengt me direct in een weekendstemming. Het is magisch.

The Blue Aeroplanes - Jacket hangs; nog steeds te gek. 

Scherpe actie

Ik ben thuis aan het werk. Het is een prikkelarme omgeving vergeleken met mijn gebruikelijke werkomgeving. Het werken bestaat uit continu schermwerk. Soms praat je met anderen via het scherm om vervolgens weer verder te gaan met je taken - ook op het scherm. 

Bestaan die eigenlijk nog? 

Waar het vandaan komt, weet ik niet, maar ineens denk ik: pennywafels - bestaan die eigenlijk nog? Blijkbaar is de focus op het werk even geen 100%. Thuis hadden we bij wijze van traktatie pennywafels. Net zo lang tot die wafels echt geen traktatie meer waren. Maar nu wil ik er ineens wel eentje. Maar bestaan ze eigenlijk nog wel? 

Alledaags koekje 

Even snel googelen. En ja hoor: Helwa, alledaagse en trommelbiscuit, lees ik. Te koop bij de Jumbo. Zo zie je maar, wat eens een traktatie was, is nu een alledaags trommelbiscuitje. Ook blijkt dat de pennywafel zichzelf - zonder dat ik er erg in had- al verschillende keren opnieuw heeft uitgevonden. Boven de afbeelding van de pennywafel staan trefwoorden: 

• pennywafel yoghurt - die zijn er dus ook! 
• disco partymingo - een pennywafel in een kindvriendelijk wikkeltje
• pennywafel met - van alles: van proteïnes tot vanille 
• dieet  - de zogenaamde win-win-pennywafels.
• pennywafel kaas - nee

Oplichter

En ik leer nog meer. In 2016 was er in Alphen een pennywafel-oplichter actief. De man smeerde vooral bewoners van een verzorgingshuis pakken pennywafels voor 5 euro aan (zo'n pakje kost bij de Jumbo 0.69 eurocent, dus tel uit je winst). Hij vertelde de bewoners dat het geld voor een goed doel bestemd was. Het signalement van de man is ook vrijgegeven: ongeveer 1.80 m rond de dertig, kort haar met een blauw vest of colbert. 

Waar blijft zo'n oplichter als je 'm nodig hebt? Hij zou mij vandaag een pakje mogen aansmeren.  

Leuf-ie-dat-momentje

 

Leuf ie dat? Dat van dat half om half gehakt? Die vraag werd ooit aan boezemvriendin gesteld op een feestje. De man in kwestie geloofde niet dat de helft van half om half gehakt bestaat uit rundergehakt. Wij vonden het hilarisch. Het stond ver van ons af. We hadden ons die vraag nog nooit gesteld en het interesseerde ons absoluut niet. Misschien waren we wel goedgelovig.

Minder goedgelovig

Naarmate ik ouder word, krijg ik zelf namelijk ook steeds meer van die leuf-ie-dat-momentjes. Mijn eerste bewuste leuf-ie-dat-momentje was bij de invoering van de euro. Bij hoog en bij laag werd volgehouden dat de wisseling van de munt niet met een kostenstijging gepaard ging. Ik was toen inmiddels 41 jaar en ik leufde er geen bal van. En met mij vele anderen. Daar hadden we geen rekenmodellen voor nodig. We voelden het in onze portemonnee. Ik had daarna een hele serie leuf-ie-dat-momenten rondom de aardgaswinning. Alle verhalen die werden opgelepeld over dat de schade toch echt niet toe te schrijven viel aan de aardgaswinning...

Jumbo en Rutte

De laatste tijd buitelen de leuf-ie-dat-momentjes over elkaar heen. Soms is het een leuf-ie-dat/ik-aarger-mie-dood-momentje. Bij de Jumbo-reclame bijvoorbeeld. Jumbo zegt namelijk goedkoper te zijn dan Lidl en Aldi. Ik leuf hier geen bal van. Ik ben ervaringsdeskundige. Eerder kocht ik al mijn boodschappen bij de Jumbo - voorheen mijn favoriete Super de Boer. Nu doe ik dat bij de Lidl. En dat scheelt. Behoorlijk ook. Tot zover het leuf-ie-dat (nait)-deel. Het ik-aarger-mie-dood-deel heeft te maken met de manier waarop Jumbo zich meent te moeten onderscheiden. Door zich af te zetten tegen Lidl en Aldi. Dat vind ik toch een beetje sneu. Als de Jumbo een jongen was geweest, zou je zeggen 'Dat heeft zo'n jongen toch niet nodig'. Hoe dan ook: daar wil je niet bij horen. Ik tenminste niet. 

En Rutte natuurlijk. Van wat hij zegt, leuf je natuurlijk sowieso geen bal. Maar laat ik daar maar verder geen woord aan vuil maken.

Bierzonder

"Dat is wel heel bierzonder", denk ik. Ik lig in de tandartsstoel. De tandarts is met zijn assistente bezig om twee aan slijtage onderhevige kronen te repareren. Hij gebruikt een lapje spandex, een kiesklem en een mondklem. Het klinkt allemaal een beetje sm, maar het is slechts bedoeld om de vulling droog in de kies te krijgen. Het is een nieuwe methode voor mij en dus best bierzonder. De tandarts propt het lapje spandex in de kiesklem, die wordt vastgezet en dan komt de mondklem erop. Dat zal me leren. 

Creatief bezig met taal

Ondertussen laat ik mijn gedachten maar een beetje afdwalen. Het woord bierzonder is terloops in onze vocabulaire geslopen. Ooit werd het geïntroduceerd door de jongste. Ze was toen nog een kleuter met veel taalgevoel. En ook nu ze volwassen is, is ze nog zeer creatief in haar taalgebruik. Ze had toen de neiging om een r toe te voegen aan allerlei woorden. Zo werd bijzonder bierzonder en patat werd partat. Het beviel ons: die r gaf er net iets meer pit aan. Dus bierzonder en partat zijn gebleven. 

De tandarts is ondertussen klaar. De klem kan eraf, nog even happen op een stukje carbonpapier, de slijptol erover en ik kan er weer tegenaan.