Aan/uit

In de Viva hadden of hebben ze de rubriek Anybody. Ik lees de Viva tegenwoordig niet meer, dus ik weet niet of ze de rubriek nog steeds hebben. In deze rubriek zag je het naakte lichaam van een vrouw, zonder hoofd. Dat hoofd zat er natuurlijk wel op, maar die werd van de foto afgesneden. De vrouw die naakt poseerde vertelde op welk deel van haar lichaam ze trots was en welk deel haar niet beviel.

In de Linda is een soortgelijke rubriek. Dat wil zeggen: er wordt ook bloot geposeerd, met dit verschil dat je op de ene pagina iemand aangekleed ziet staan en op de andere pagina naakt. Van enige vorm van anonimiteit is geen sprake meer. In een Linda die ik vorige week meenam poseerde een man, begin vijftig. Zijn naam, zijn burgerlijke staat, alles werd erbij vermeld. Op de 'aangeklede' pagina zag de man er prima uit – bij lange na geen Gijsbert, maar hij kon ermee door. De 'ontklede' pagina roept bij mij één vraag op: waarom? Waarom zou je dit willen? Op een zeker moment ben je -hoe goed geconserveerd ook – naakt gebaat bij gedempt licht en soft focus camera's. Deze man was op dat punt aangeland. In de bijbehorende informatie lees ik dat hij twee kinderen in de puberteit heeft. Mijn ervaring met drie pubers maakt dat ik een ding zeker weet: dit leidt tot diepe schaamte natuurlijk.

Zonder het carillon

"Eerst moest ik er erg aan wennen", zegt de buurvrouw, "maar nu vind ik het ook wel prettig." We praten over het carillon. We wonen vlak naast de monumentale HBS. In het torentje zit een klok met een carillon. De klok en het carillon staan nu stil. Het gebouw is namelijk al een aantal jaren in renovatie. En omdat de klok en het carillon niet tegen bouwstof bestand zijn, zijn ze uitgeschakeld. Ik ben er nog steeds niet aan gewend: de klok en het carillon zijn een perfecte aanvulling op mijn biologische klok. Ik ben 's morgens namelijk meestal vroeg wakker, zo rond een uur of zes. Maar soms ook eerder. Aan de torenklok hoorde ik dan hoe laat het was, dan wist ik of ik me nog een keer om kon draaien of dat het de moeite niet meer was.

Ik ben zolang ik me kan herinneren een lichte slaper. En dat was ik ook voor ik het me kon herinneren. Mijn moeder vertelt vaak dat ik als baby al snel wakker was. Ik sliep als baby in ons kleine huisje destijds bij mijn ouders op de slaapkamer. Die slopen dan in tijgersluipgang naar hun bed, want bij het minste kraakje van de vloer, was ik wakker. Ik herinner me dat ik -nog heel jong- met mijn vader, die kolenboer was, midden in de nacht opstond om met hem mee te gaan als hij wagons ging lossen. Vroeg opstaan is nooit een probleem voor me geweest. En ook 's nachts opstaan was geen probleem voor me toen de kinderen werden geboren. En dat was maar goed ook, want de oudste was de eerste twee jaar van haar leven iedere nacht wakker.

Vorige week ging de oudste in het weekend naar Amsterdam. Ze moest om half zes al opstaan. "Je had toch niet voor me hoeven opstaan', zegt ze als ze beneden komt. "Ik word toch wakker als er iemand opstaat", zeg ik. En zo is het. Zo heb ik het ook graag. Ik zou er niet aan moeten denken om met oordoppen in te slapen; ook in mijn slaap krijg ik graag omgevingsgeluiden mee. En als het nodig is, ben ik dan zo wakker. De klok en het carillon zijn geruststellende omgevingsgeluiden. In tegenstelling tot de buurvrouw mis ik het wel. Ik hoop dat het snel weer zover is dat ze in werking worden gezet.

De prijs van domheid

Mijn opa zei het vroeger al: beter een slimme luie werker dan een domme harde werker. Mijn opa was geen manager, maar hij was wel verstandig. De uitspraak is van alle tijden of mijn opa was zijn tijd ver vooruit. Vandaag lees ik namelijk soortgelijke uitspraken in de nieuwe Sprout. Alexander Rinnooy Kan komt nog het dichtst bij de uitspraak van mijn opa: Mensen die denken dat kennis duur is, weten niet wat domheid kost. Een andere aardige quote van Edward de Bono: "the biggest problem of the world is not climate change or overpopulation, the biggest problem is poor thinking." Het zijn allemaal citaten uit de column van Arko van Brakel. Hij ontzenuwt in zijn column verder de fabel dat moderne denkers altijd jonge mensen zijn. Ik werd aangetrokken door de titel Baasjes zijn geen leiders en vervolgens het artikel ingezogen door de eerste alinea: Moderne leiders spelen nooit de baas, maar verdienen het respect. Zij geven richting vanuit visie en vertrouwen, vanuit hun eigen krachtige denkvermogen, hun eigen doelen. Kortom vanuit authenticiteit. Maar is dat wel zo modern? Arko neemt de proef op de som op Big Improvement Day, waar vier generaties ondernemers centraal stonden, en hij komt tot de conclusie dat het antwoord op de vraag die hij zichzelf stelt 'nee' is. Leiders geven altijd al op die manier leiding. En moderne denkers zijn niet altijd jongeren, modern denken heeft niets te maken met leeftijd, maar alles met levenshouding. En waarom baasjes geen leiders zijn? Ego geeft anderen namelijk nauwelijks richting.

Mijn opa is al lang geleden overleden. Als hij vandaag terug zou komen, zou hij de wereld niet meer herkennen. Hij zou zich verbaasd afvragen waar ik toch mee bezig ben met dat apparaat op mijn schoot. Hij zou zich afvragen hoe dat toch werkt met al die mobiele telefoons. Hij zou zich over heel veel dingen hebben verbaasd, maar over dit stukje zou hij zich niet hebben verbaasd. Waarom niet? Omdat verhoudingen tussen mensen onderling niet wezenlijk veranderen. Leiderschap is van alle tijden, baasjes ook.

Oprekken en in beweging blijven

Deze week is een volle week met deadlines en een onverwachte invalbeurt. Doorgaans overdenk ik de dag alvast In de auto. 's Middags laat ik de dag van me afglijden. 's Maandags overdenk ik de drukte van de week. Het lijkt op het werk steeds drukker te worden. We werken voor steeds meer mensen met steeds minder mensen. Op zich hou ik van druk en deadlines. Ik heb niet voor niets al jaren een baan waarin ik met deadlines werk. Druk en deadlines dwingen je tot presteren. Je moet iets afleveren, je moet beslissingen nemen. Op zich levert dat me geen 'foute' stress op. Ik weet inmiddels dat ik dat kan en vaak krijg ik er ook energie van. Doordat het aantal klussen op mijn bureau groeit, merk ik dat ik de klussen met een deadline steeds verder naar achteren schuif, zodat ik er steeds minder tijd voor heb. Op die manier leg ik meer druk op mezelf om meer te kunnen doen. Wat ook erg belangrijk is als je veel klussen hebt, is dat je ze allemaal in beweging houdt. Het kost namelijk oneindig veel meer energie om klussen die stil komen te liggen weer op gang te krijgen. En dan natuurlijk direct afhandelen wat je direct kunt afhandelen. Maar hoe ver kun je gaan met drukte en deadlines? Die vraag stel ik mezelf maandagmorgen. Een antwoord heb ik niet, maar ik ben tevreden met mijn strategie tot nu toe: oprekken en in beweging blijven.

Politie- Stop!

Ik ben een groot voorstander van een vlotte verkeerscirculatie. Als ik mijn bijdrage daaraan kan leveren, zal ik dat niet nalaten. Zoals vanmiddag. Op weg naar huis drukte ik het gaspedaal flink in. Niet onverantwoord, gewoon lekker pittig. Muziekje aan, luisteren naar mijn favoriete nummer en dan met de juiste snelheid door het vlakke land. Heerlijk.

Wat me even ontging was de politieauto die achter me reed met daarop zo'n sprekende regel met Politie en Stop. Pas kilometers verderop in de bebouwde valt de politieauto me op. Eerst voel ik me niet aangesproken, maar uiteindelijk zet ik de auto toch maar langs de weg. Een politie-agent(je) doet de deur aan mijn passagierskant open. "Ik had u helemaal niet gezien", zeg ik. "Nee, dat had ik in de gaten. Ik volg u al vanaf De Groeve", zegt hij. Dat is dus al eventjes, een kilometer of zeven, schat ik. "U trok 'm direct goed los." Ik had 'm natuurlijk kunnen vertellen van mijn voorkeur voor een vlotte verkeerscirculatie, zeker daar waar het kan. "U reed 110 kilometer op sommige stukken." Ik vind het feit dat ik een pittige rijder ben eigenlijk alleen maar voor mij pleiten. Maar ik heb niet het idee dat ik met die theorie veel punten ga scoren, want de agent denkt daar duidelijk niet zo over. "Als u al zo lang achter me reed, laten we dan wel even vaststellen dat er op geen enkel moment sprake is geweest van een gevaarlijke verkeerssituatie", zeg ik. Hij kan niet anders dan het bevestigen, maar dat doet niets af aan het feit dat ik te hard reed.

Uiteindelijk krijg ik na de toegepaste correcties een boete voor 10 kilometer te hard rijden. Voor mij reden nog twee auto's die net zo hard reden. "Ik realiseer me dat die net zo hard reden als u, maar dat is niet anders. U reed ook te hard." Ik ga het niet ontkennen en incasseer de bon van € 51,-. Het gaat mijn dag hoe dan ook niet bederven: mijn moeder is vandaag 75 jaar geworden en mijn schoonmoeder is weer thuis na een aantal dagen ziekenhuis.

Goede keuze

Ik ben geen fan van real life tv. Behalve als het om Boer zoekt vrouw gaat. Spannend ook, want als je naar je favoriete serie kijkt, dan weet je dat het vanzelf goed komt. Dan hoef je je niet echt druk maken over de goede afloop. De scenarioschrijvers zijn er namelijk op uit om de kijkers aan zich te binden en het kan dan ook even duren, maar uiteindelijk krijg je wat je wilt. Maar bij real life is dat anders. Je weet niet of Gijsbert de juiste keuze maakt en Femke kiest. Maar gelukkig is dat wel gebeurd. Goed van Gijsbert. Waarom? Dat kan ik echt niet beter zeggen dan Gijsbert zelf. Kijk zelf, zo vaak je wilt: http://boerzoektvrouw.kro.nl/video/2010/2010-10/index.aspx

Misschien word je wel zo gevoelig van de directe omgang met koeien. Vorige week zag ik bij Metropolis hoe goed ze daar voor hun Hollandse koeien zorgden.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Gemaskerd de nacht in

Vorige week wekte ik onze jongste. Meestal sta ik als eerste op, ik doe mijn grondoefeningen en als E. dan nog niet is opgestaan, roep ik haar. Ze heeft net iets meer tijd nodig dan de rest. Meestal ga ik niet staan wachten tot ze opstaat. Ik heb namelijk 's morgens mijn eigen programma puntje pv (persoonlijke verzorging). Dat vraagt ook zo zijn tijd. Als ze eenmaal beneden haar nachtpon uittrekt, valt er een zwart dingetje op de grond. Het is een oogmasker. "Oh, die heb ik per ongeluk meegenomen", zegt ze. Ik vat het niet direct. Ze heeft 's nachts een klein lichtje aan in haar kamer. Het zal toch niet zo zijn dat ze dan met een oogmasker op in haar stemmig verlichte kamer ligt? Ik dacht sowieso dat het dragen van een oogmasker alleen was voorbehouden aan Joan Collins in Dynasty. Maar nee hoor, ook onze eigen kleine diva draagt 's nachts een oogmasker van zwart satijn."Reuze handig nou juist", zegt ze. "Ik kan er heerlijk mee slapen."

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.