Relax & Chill

Ik ben goed bezig. Ik maak massa's Spotify-minuten en ik maak heerlijke playlists aan. Ik ben zeer te spreken over mijn eigen smaak. Dat ventileer ik ook regelmatig. Al vindt Spotify het allemaal een beetje somber. Ze raden me voortdurend droevige mixen aan. En ik moet eerlijk zeggen: ik ben inderdaad niet vies van een droevige mix. Dat kan ik met mijn van nature opgewekte inborst best hebben.

Buitencategorie 

Mijn relax & chill lijst speelt als E. en ik een broodje eten. Ik zie E. scherp luisteren naar een nummer. Hij is de onbetwiste muziekkenner in huis. "Weet je wat dit is?" "Reason to believe van Tim Hardin" antwoordt E. zonder met de ogen te knipperen. "Dat is te gemakkelijk", zeg ik. Ik aarzel niet en doe een Leo Blokhuisje: "Ik wil het nummer en de uitvoerende horen." Het nummer klopt. E. denkt even. "Karen Dalton", zegt hij dan. "Het was een gokje." geeft hij toe als blijkt dat het goed is. "Zij was bevriend met Tim Hardin." Ik zou het zo onderhand moeten weten, maar ik ben weer onder de indruk. Hij is echt buitencategorie. En ik heb hem aan de haak geslagen. Ik ben altijd al goed bezig geweest.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Oogsten uit het pennenba(n)kje

Deze week kregen we nieuwe banken. E. en ik zijn dit jaar 46 jaar bij elkaar en het is voor het eerst dat we er ook op uit zijn geweest om banken te kopen. De banken die we nu hebben afgedankt kocht ik na de brand online. Met de beperkte levensduur van 10 jaar waren ze echt op. De lichaamsafdrukken van ons hele gezin zaten erin en ze gingen er ook niet weer uit. Bij een van beide banken sprong een veer, waardoor de zitholte nog dieper werd. 

Vintage + duurzaam

Toen we gingen samenwonen kregen we een bank van mijn zwager en schoonzus. Zij hadden 'm weer gekregen van haar zus en zwager. De bank was opnieuw overtrokken met zwarte ribstof. Het was een jaren 60 bank met skaileren leuningen. Het was een fijne bank waar we met z'n tweeën op konden liggen. Die bank hadden we eeuwig kunnen houden, maar we hebben 'm echt opgebruikt. Daarna kregen we een compleet ameublement van de oom en tante van mijn zwager: een bank en twee stoelen. Ook een jaren 60 setje maar nu met ronde skaileren leuningen. We gaven het een nieuw stofje en klaar. Met die bank zijn onze kinderen opgegroeid. Hij kreeg nog een keer een nieuwe bekleding, maar uiteindelijk scheurden de leuningen kapot. Ik verlengde de levensduur nog door er kleden over te gooien. Dat was met opgroeiende kinderen praktisch bovendien. Ik hoorde de oudste een keer tegen een klasgenootje zeggen: "Je hoeft niet bang zijn dat je knoeit hoor. Mijn moeder gooit er zo weer een nieuw kleed over." En zo was het. In die tijd was praktisch alles in ons huis tweedehands of zelfgemaakt. Mijn vader zei altijd dat de hele inboedel met 25 gulden wel betaald was. Of een variant: dat een blind paard nog geen schade aan zou kunnen richten.  

Indrukwekkend

Vorige week kwam de oudste langs. "Als jullie nieuwe banken krijgen, dan moet ik nog wel even bij het pennenba(n)kje.", zegt ze. Zo noemt ze de bank waarin ze een aantal pennen en een ring is kwijtgeraakt. "Snij 'm maar open", zeg ik. Zo gezegd, zo gedaan. Ze zet de bank samen met de jongste op zijn kant en masseert er van alles uit. Ze weet precies bij welke leuning ze moet zijn. De jongste vangt het op. Het is een indrukwekkende oogst van 10 jaar: pecannoten, pinda's, bibliotheekbriefjes, een haarspeldje, pennen, waaronder een Parkerpen, en dus inderdaad een ring.

 De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Siciliaanse dropstaafjes zijn mijn pinda's

Een oud-collega verstopte pinda's voor zijn vrouw. Dat deed hij op afspraak. Zij kon namelijk niet van de pinda's afblijven. De pindajacht werd onmiddellijk geopend zodra hij ze had gehaald. De rust keerde pas weer terug in huis als de pinda's soldaat waren gemaakt.

Emotionele waarde 

Bij mij is dat zo met drop. Het is dus zaak om geen drop in huis te halen. Maar drop is mijn ultieme troostvoer. De jongste verklapte laatst dat ze een voorraadje Siciliaanse dropstaafjes had aangelegd voor moeilijke momenten. Siciliaanse dropstaafjes zijn mijn pinda's. Ik jaag er niet op, want ik ben te discreet om in haar kamer te gaan zoeken (echt waar!). Dus zeg ik gewoon: "Heb jij nog van die Siciliaanse dropstaafjes?" "Wat is de emotionele waarde?", vraagt ze. Ze vindt namelijk dat ik een goede reden moet hebben om mijn ultieme troostvoer te eten. Ik denk even na. "Ik ben nog steeds benauwd", zeg ik. Ik had in de kerstvakantie een virale luchtweginfectie. Het hoesten is al erger geweest, maar zo nu en dan klink ik nog als een zware roker. En vanavond ben ik weer benauwd. Ik neem een slok Fluimicil, ik stoom en ik bedel dus om Siciliaanse dropstaafjes.

Voldaan

Blijkbaar heeft mijn benauwdheid voldoende emotionele waarde, want ze komt even later binnen met een zak Siciliaanse dropstaafjes. En nu zit ik hier voldaan op de bank. Geen Siciliaans dropstaafje meer te bekennen.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Gloria ... wie?

Het is de tijd van de Top 2000 en de muziekkwissen op tv. Naarmate de jaren verstrijken komen er meer nummers voorbij die ik niet ken. Ik luister nog wel veel muziek, maar geen top 40 meer. Dan krijg je dat. In een van de afgelopen kwissen wist een team niet wie The Kinks waren. "Hoe kun je dat nou niet weten? zeg ik tegen E. Het laat duidelijk zien waar de generaties zich scheiden. 

Disco fever

Ik ben van de tijd van de disco. Ik had het niet willen missen. The Trammps, The Temptations, The Beegees, Abba, Tavares, Gloria Gaynor. Zoveel positieve energie, zelfs als het over ellendige toestanden gaat. Nog steeds brengt deze muziek me eigenlijk als vanzelf in beweging, weerloos overgeleverd aan de disco fever. Dus als ik in de gelegenheid ben om een verzoeknummer in te dienen, dan weet ik het wel.  

Verzoeknummer

Zo´n twintig jaar geleden gingen boezemvriendin en ik naar een feestje. Het feestje viel een beetje tegen. Dus gingen we op zoek naar ons eigen feestje in een gelegenheid waar gedanst kon worden. Om de stemming er in te brengen, diende ik direct een verzoeknummer in bij de dj. "I WILL SURVIVE VAN GLORIA GAYNOR", schreeuw ik over de muziek heen. De dj kijkt me blanco aan. "Gloria... wie?"

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

We bellen!

We hebben nog een vaste telefoon. Fijn, vind ik - ook al kun je er alleen maar mee bellen. Een mobiele telefoon is onmisbaar. Het is mijn reisgids, mijn routeplanner, mijn fototoestel, mijn filmcamera, mijn encyclopedie en noem maar op. Ik zou er niet meer zonder kunnen. Hoe het me gelukt is om zo´n vijftig jaar te overleven zonder mobiele telefoon is me een raadsel. 

Ergonomisch onverantwoord 

Maar hoe ideaal ook, voor lange telefoongesprekken vind ik het niet fijn. Het platte oppervlak van de mobiele telefoon is duidelijk niet gemaakt om lekker tegen het oor te liggen. Ergonomisch onverantwoord. Dus ben je aangewezen op handsfree of oortjes. Maar op de een of andere manier doet dat voor mij afbreuk aan de intimiteit van het bellen. De combinatie van vasthouden en luisteren werkt voor mij. Ik realiseer me dat dit hoogstwaarschijnlijk van voorbijgaande aard is. Geef me nog een paar jaar en ik loop ook in publieke ruimtes of in het openbaar vervoer handsfree te bellen zonder oortjes. 

Ring ring

Maar lange gesprekken voer ik nu dus nog liever met de vaste telefoon. Onze vaste telefoon heeft een standaard beltoon. Voor mijn mobiele telefoon heb ik nou al een tijd Imuhar van Bombino als algemene ringtone.  Soms laat ik 'm extra lang overgaan, gewoon omdat het zo'n lekker muziekje is. Voordeel van zo´n gepersonaliseerde ringtone is dat ik in een ruimte altijd weet dat het mijn telefoon is. Tegelijk is dat natuurlijk ongemakkelijk als het eigenlijk de bedoeling is dat je telefoon op stil staat. Je kunt je niet verschuilen.

Jukebox

De oudste heeft een complete jukebox gemaakt van haar telefoon. Iedereen heeft zijn eigen jingle. Zo heeft ze voor mij Weather Patterns van Frazey Ford als ringtone. En voor E. Telephone van Captain Beefheart. En dat voor al haar contacten.  

Blaffen

Een tijdje geleden loop ik in de bibliotheek. Ineens word ik opgeschrikt door het geblaf van een hond. Wie neemt hier zijn hond mee naar de bibliotheek?, vraag ik me af. Ik krijg de hond niet in het vizier. Opnieuw begint de hond te blaffen. Kan die hond zijn kop houden, denk ik geërgerd, direct gevolgd door: Mag die hier eigenlijk wel binnenkomen?* Tot ik me opeens realiseer dat het wel van heel dichtbij komt. Sterker nog, het komt uit mijn eigen tas. Het blijkt de ringtone te zijn die de jongste voor zichzelf had geprogrammeerd in mijn iphone. Daar heb ik toch maar even een stokje voor gestoken - ik hou het bij eentje. 

*Ik realiseer me dat de indruk kan ontstaan dat ik niet dol ben op honden. Dat is niet het geval. Ik ben dol op goed afgerichte honden.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Karaktertaal

Je mouten joe waiten te redden. E. en ik brengen het in de praktijk. De fineerranden van de deurtjes van onze (in onze ogen nog bijna nieuwe) keuken van 10 jaar oud laten één voor één los. Gewapend met dubbelzijdig plakband, een strijkijzer en bakpapier repareren we ze weer. Omdat je joe nou ainmoal mouten waiten te redden. Voluit is het eigenlijk Je mouten joe waiten te redden aans bin je t nait weerd dat je aarmou lieden. Ik kende dit gezegde niet, maar bij E. thuis was het een lijfspreuk. 

Verdraagzaam en eigenzinnig

Zo lang ik bij E. thuis over de vloer kwam hingen er in de kamer twee bordjes met spreuken. Aander lu binnen ook lu en Elk het wel ais n gat in hoos. Spreuken van verdraagzaamheid. Bij ons thuis waren we niet van de tegeltjes, bordjes of spreuken aan de muur. En als er al spreuken werden doorgegeven, dan draaide dat eerder om eigenzinnigheid. Mijn opa schreef deze graag in onze poesiealbums: Luister niet naar andermans gefluit, want dan kom je bedrogen uit*.

De beer 

Hij stond niet op een tegeltje, maar ook E's oma tekende voor een eigenzinnige klassieker. Het is er eentje die we nog graag gebruiken. E's oma werd bijna een eeuw geleden jong weduwe. Met drie jonge jongens had ze het in die tijd niet breed. Op een dag kwam de dominee aan de deur met een mooi aanbod. De kerk zou haar steunen als zij en de jongens trouw naar de kerk zouden komen. Ze wees het af met de historische woorden: Ik heb nog laiver dat de beer mie opvret. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

*Omdat ik me afvraag of dit een officieel Nederlands spreekwoord is of een familiegezegde, voer ik het even in op Bing (de door Microsoft opgedrongen zoekmachine). Tegenwoordig is er ook een chat gpt met kunstmatige intelligentie aan Bing gekoppeld. Omdat het gezegde niet gevonden wordt, reageert de chat met: Bedankt voor je bericht. Ik begrijp dat je een Nederlands spreekwoord hebt gedeeld. Het betekent dat je niet moet luisteren naar de meningen van anderen, omdat je dan bedrogen uit kunt komen. Het is een goede herinnering om je eigen pad te volgen en je eigen beslissingen te nemen. Als je nog vragen hebt of als ik je ergens anders mee kan helpen, laat het me dan gerust weten!😂

Akkervarkentjes zijn vet

Bij ons op het werk hebben we tegenwoordig akkervarkentjes. Ze zijn er nog maar net, maar ze hebben een verbazingwekkend effect. Iedereen vindt ze schattig. De vier biggetjes wroeten en eten de emelten en engerlingen uit het aangetaste grasveld voor het gebouw waar ik werk. Onkruid wordt met wortel en al opgegeten. 

Wroeten in plaats van ploegen

Door de akkervarkentjes in te zetten ploegen we onze aangetaste grasvelden op een duurzame en biologische manier. En dat past bij ons streven naar duurzaamheid. Als ze voor ons gebouw zijn uitgewroet, worden ze op andere plekken op het terrein ingezet. En zijn ze bij ons helemaal klaar, dan gaat hun reis verder. Ze zijn 'in dienst' bij A. de Boer, lees ik op ons intranet. Ze werken tegen kost en inwoning denk ik.

Conversatiestarter

Het inzetten van akkervarkentjes is een gouden greep. Ze zijn een echte conversatiestarter. Ze brengen collega's die elkaar nooit spreken samen. We maken een praatje terwijl we vertederd naar de varkentjes kijken. We kunnen er eenvoudig niet aan voorbij lopen. Ouders komen met hun kinderen kijken. En ze komen weer terug. We zijn allemaal verbaasd over de snelheid waarmee ze het grasveld hebben omgewoeld. De varkentjes zijn zich niet bewust van al die aandacht. Ze wroeten ijverig door. 

Opties

Bij ons thuis ligt het gras er ook belabberd bij. Mos neemt het gazon steeds meer over. En allerlei bloemetjes steken de kop op. Volgens E. moeten we genieten van de biodiversiteit. Maar ik zie ook nog een andere optie: even bellen met A. de Boer.  

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.