In de kalme modus

Zes minuten luisteren naar vogelgeluiden kan je stressniveau drastisch verminderen. Er zijn breinfoto's gemaakt om dit wetenschappelijk te bewijzen. Deze week lig ik op de bank naar vogelmuziek te luisteren op spotify. Ik luister naar Spring Birds in the forest, Sunny field with birds en Morning Bird symphony. Ik zet de timer voor de zekerheid op zeven minuten. Als zes minuten al werken, dan helpen zeven minuten zeker.

Oplontjen

Ik kan wel even een stressreducerende interventie gebruiken. Ik kan mezelf namelijk behoorlijk 'oplontjen'. Oplontjen is een door mijn zoon bedacht Gronings woord voor explosief ergeren. Daar hebben we echt een apart woord voor nodig, omdat het bij hem -net als bij mij- regelmatig voorkomt.  

Heerlijke vogelgeluiden

De vogelgeluiden zijn heerlijk. Ik heb nog een kleine kink in de kabel als spotify na twee nummers vogelgeluiden Deep space lullaby er tussendoor gooit. Dat klinkt meer als walvisgeluiden die in psychedelische muziek zijn gemixt. Daar moet ik natuurlijk op ingrijpen. Vogelgeluiden zijn vogelgeluiden. De kleine ingreep haalt me wel even uit mijn kalme modus, maar ik herpak me al snel weer.

Stressreducerende snuif 

Na zeven minuten gaat de timer af. "En heeft het gewerkt?", vraagt E. "Nog niet genoeg", zeg ik. "Laat me ook nog maar even aan je oksel ruiken." De lucht van je partner werkt namelijk ook stressreducerend. Dat leerde ik al een tijd geleden. Ook wetenschappelijk bewezen.

Ik ben dol op de wetenschap. Geef me er meer van.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is van de geweldige Frazey Ford: 

Een gevoelige snaar

E. en ik luisteren op dit moment graag naar Kurt Vile. Er is na al die jaren samen een behoorlijke overlap ontstaan in onze muzieksmaak. Maar er is ook een behoorlijk niet-overlappend deel. E. bestempelt een deel van de nummers die ik op playlists verzamel als 'gejeuzel'. Ik noem een deel van de muziek waar E. naar luistert kutmuziek*. Spotify is echter lyrisch over zijn muzieksmaak. In hun jaarlijkse evaluatie noemen ze hem een muzikale avonturier. Maar ik zit daar niet op te wachten. Ik heb graag dat hij die muzikale avonturen beleeft in zijn studio aan huis. En dat doet hij dan ook. 

Een van de nummers die ik onlangs heb toegevoegd op mijn Relax & chill playlist is Beneath the Rose van Micah P. Hinson. Dat is er eentje waar ik wel warm voor loop, maar E. niet.  

In het stukje over zichzelf schrijft Micah P. Hinson op spotify het volgende:

Micah P. Hinson writes songs.

Micah P. Hinson plays instruments.

Micah P. Hinson has no interest in entertaining.

Jannie H. Strijk vindt dit te gek. 

*Sorry moeke.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is natuurlijk:

Niet verder vertellen

Ik heb een identiteitscrisis. Ik zag mezelf altijd als een sportieve rijder. Pittig, met het gas er graag op. Maar de feiten weerspreken dat. Dat weet ik omdat we nu een luxe wagen hebben. Hij rijdt hybride en geeft je allerlei informatie over je rijgedrag en verbruik. Het is vanmiddag rustig op de weg. Dat geeft me de gelegenheid om wat dashboardjes door te nemen. 

Drie smaken

Een ervan geeft aan welke rijstijl je hebt. Er zijn drie smaken: economisch, normaal en sportief. Economisch scoort 91%. Dat is natuurlijk gunstig en dat merken we ook aan het benzineverbruik. Bovendien rijden we voornamelijk in gebieden waar je niet harder dan 60 kilometer mag rijden. Met de cruise control erop zit je dan al snel in de ecostand. Normaal scoort 9%. Dat is helemaal niks. Wie streeft er nou naar normaal? Ik in ieder geval niet. En tot mijn schrik scoort sportief 0%. Dus ik moet mijn zelfbeeld bijstellen. Ik ben een economische rijder en dat is misschien wel kostenefficiënter, maar het is natuurlijk lang niet zo sexy als een sportieve rijder. 

Misschien moet ik het maar niet verder vertellen.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is (alweer van):

Kut of mazzel?

Als ik met de auto naar mijn moeder rijd zie ik het. Op de auto voor me is een sticker met de Nederlandse vlag geplakt. In het wit staat geschreven Kutland. Wie doet zoiets, vraag ik me af? Ik kan me voorstellen dat je in sommige situaties niet echt blij bent met de overheid. Als je het slachtoffer bent van de toeslagenaffaire bijvoorbeeld. Of als je jarenlang wacht op het herstel van je aardbevingsschade. Daar gaat veel mis en dat is schandalig. En zo is er nog wel meer. 

Ik snap het niet

Maar een sticker met Kutland op je auto plakken? Dat snap ik niet. Er gaat namelijk ook heel veel goed in dit land. Als je hier ziek wordt, hoef je niet bang te zijn dat je dakloos eindigt, omdat je de ziektekosten niet kunt betalen. Hetzelfde geldt wanneer je geen werk hebt. Dat is een groot goed. Onze bestaanszekerheid is niet in het geding. En voor de man die voor me rijdt geldt dat al helemaal. Hij heeft immers een auto waar hij die sticker op kan plakken. 

Geluk hebben

E. en ik hadden het er laatst nog over. We reden terug naar huis vanuit het ziekenhuis. We kregen tegenvallend, maar geen verontrustend nieuws. Wel was duidelijk dat ik veel medicatie moet gaan slikken. Daar ben ik geen fan van. Maar het moet om goed te blijven functioneren. "Wat een geluk dat we in Nederland wonen, zeg ik tegen E.  Als we in Amerika woonden zouden we failliet gaan. En in Afrika zou ik deze zorg en medicijnen misschien niet kunnen krijgen. Dan zou ik doodgaan." "Dus we hebben weer mazzel", zegt E. 

En ja, zo zie ik het: ik heb mazzel dat ik hier geboren ben. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

De bende van Bekster

De rust in onze tuin is ver te zoeken. Er is  een felle territoriumstrijd gaande tussen eksters en houtduiven. Of eigenlijk is het niet echt een strijd. Zodra de eksters op het toneel verschijnen, verjagen ze de houtduiven. Die hebben geen schijn van kans. 

Op jacht

Als de eksters even ergens anders foerageren, scharrelen de houtduiven gemoedelijk rond. Ze gaan af en toe zelfs even in het gras liggen en pikken in ons -niet zo Engelse- gazon. Het is een vredig gezicht.  Tot de eksters komen. Die jagen ze op tot buiten onze erfgrens en gaan dan op jacht naar iets eetbaars. Wormen en emelten zat. 

Jeugdbende

De eksters komen elk jaar terug. Inmiddels zijn de eksters met z'n zessen. Het paar heeft vier jongen gekregen. Best veel vind ik. Maar het kan, vertelt de site van de vogelbescherming. En ze blijven drie jaar bij hun ouders. Met z'n allen vormen ze dan een jeugdbende. In de jeugdbendes doen ze de ervaring op die ze nodig hebben om zelf jongen groot te kunnen brengen. 

Powerplay

En het lijkt inderdaad wel op een bende. Ze spelen echt powerplay. Dus nu noemen we ze De bende van Bekster. Ik geniet ervan. 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Hart op hol

Zevenenveertig jaar geleden sloeg mijn hart op hol - figuurlijk. Toen kreeg ik E. in het vizier. Ruim een jaar geleden sloeg mijn hart letterlijk op hol. Ik had het niet in de gaten. Wel merkte ik dat ik meer moeite had met traplopen, in de wind oplopen en praten en lopen tegelijk. Ik weet het aan de naweeën van een longontsteking na corona. Dat bleek het niet te zijn. Een aantal incidenten begin dit jaar maakte duidelijk dat het het hart was. "Je loopt voortdurend een marathon", vertelt de huisarts me. "Waarom heb ik dan niet het lichaam van een marathonloper?", vraag ik haar. Ze vindt het een goede, maar ook  vermakelijke vraag. Ze heeft er geen antwoord op.

Kloppend hart

Achteraf had ik het kunnen weten. Ik meet regelmatig mijn bloeddruk en maak daar dan een foto van. Sinds ik die gewoonte oppakte stond er bovenin ook een bibberend hartje - het teken van een ritmestoornis. Maar ik was gefocust op de bloeddruk en had dat gewoon gezien als een kloppend hart (net als de emoji 💓). En in de sportschool registreerden de fietsen mijn hartslag niet. Die herkenden dat gerommel dat voor mijn hartslag door moest gaan natuurlijk niet.

Marathonvrouw

Het hart is er niet op gemaakt om voortdurend een marathon te lopen. Dus daar moest iets aan gedaan worden. Ik kreeg een klap op het hart om het ritme te herstellen. Dat lukte drie weken lang. Daarna sloeg het weer op hol. Tot het zich op een dinsdagmiddag om kwart over vier spontaan weer herstelde. 

Met een zakdoek

De cardioloog schrijft medicatie voor om het hart aan te moedigen dit ritme vast te houden. Daarvoor brengen ze de hartslag rigoureus omlaag. Zo laag dat het ook weer niet fijn is. "Als je me om zeep wilt helpen, hoef je geen kussen op mijn hoofd te drukken", zeg ik tegen E. "Een zakdoek volstaat." Vooralsnog ziet hij daar vanaf. 

Medische lingo

Ik had al een redelijke medische woordenschat dankzij mijn voorkeur voor ziekenhuisseries, maar die is de afgelopen tijd nog behoorlijk uitgebreid. Mijn lage hartslag heet bradycardy, Mijn rommelige hoge hartslag heet atriumfibrilleren. De schade die het hart heeft opgelopen heet Tachycardiomyopathie. Het meest verrast was ik nog door het gebruik van het niet-medische marineren. "We marineren het hart met medicatie", zegt mijn hartfalenverpleegkundige. Het is inmiddels goed gemarineerd en het goede nieuws is dat de schade aan het hart (deels) omkeerbaar is als mijn hart maar in een gewoon ritme blijft kloppen. 

Dat E. mijn hart nog steeds sneller doet kloppen, bleek toen ik aan een hartmonitor lag en mijn oog op hem viel. Officieel geregistreerd en wetenschappelijk bewezen. Het is een groot geluk.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is:

Klein maar fijn

 

"Als je veel verkleinwoorden gebruikt, ben je een trut." Mijn docent Taalkunde aan de universiteit zei het zonder met zijn ogen te knipperen. En verder knipperde ook niemand met haar of zijn ogen. Dat soort dingen kon je destijds gewoon zeggen. Het heeft wel indruk gemaakt, want ik ben het nooit vergeten. Volgens die maatstaf is enige truttigheid mij niet vreemd. Als ik het over een bloes heb, praat ik graag over een bloesje. Terwijl het feitelijk geen bloesje is: om mijn bovenlichaam netjes te bedekken heb ik echt de volwassen versie van een bloes nodig. Maar ik ben de enige niet. In het uitgaansleven wordt het veel gebruikt: je bestelt een biertje of neemt een wijntje, pakt een terrasje of een bioscoopje. Verkleinwoorden zijn bedoeld om iets wat kleiner is aan te duiden, maar worden ook gebruikt om dingen kleiner te laten lijken (vandaar het bloesje). 

Helemaal los

De afgelopen week waren we in Vlaanderen. Daar viert het verkleinwoord pas echt hoogtij. Ze gaan er helemaal op los: in het dagelijkse taalgebruik, maar ook op schrift en bij officiële instanties. Op een menukaart: Een hongertje? Daarvoor hebben ze dan een kleine kaart. Op een officiële website om even te checken of het kraanwater in België zo gedronken kan worden: kraantjewater. (Je kunt het gewoon drinken, maar ze voegen chloor toe om te zuiveren). En in het gewone taalgebruik: Koffietje?, of als je een gesprek beëindigt: Nou saluutjes! En ook bij de naamgeving van bedrijven wordt het vaak gebruikt. Frituur 't Zeetje, café 't Zeekotje en de uitgever van een krant: 't Gazetje. 

Naar de maatstaven van mijn docent zou Vlaanderen dus bol staan van de truttigheid. Maar voor wie daar niet tegenop ziet: Vlaanderen, van harte aanbevolen! 

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

De soundtrack bij de blog is: