Geen actie

Hij baalt ervan. Zijn zus is delen van de dag vrij. Maar hij? Hij kan gewoon naar school gaan. Achterlijk gewoon. In de onderwijsmarathonstaking was vandaag het noorden aan de beurt. Maar zijn leraren deden weer net niet mee. "Ik vind het eigenlijk wel goed geregeld. Ik ben heel tevreden.", had een van zijn leraren gezegd. "Maar meer geld is toch altijd goed meneer?", had hij gevraagd. "Nou ik verdien heel weinig", had een ander gezegd. Maar dat had ook een reden: ze werkt maar heel weinig. Hoe dan ook, hij heeft zijn best gedaan, maar de actiebereidheid was nul. "Ik vind het diep triest", zegt hij. Zijn zus heeft een goede week. Ze heeft de hele week al lesuitval. Dat maakt het allemaal des te schrijnender.

Op zich vindt hij die hele staking ook maar onzin. Het is dat je er vrije uren door krijgt. Maar de staking op zich? Onzin! KLINKKLARE onzin! Teveel uren? "Ze hebben niet meer uren dan wij." En over te weinig betaald krijgen wil hij al helemaal niets meer horen. "Ze hebben niet meer uren dan wij EN ze krijgen daar nog voor betaald ook! Wij draaien al die uren en moeten alleen maar geld toeleggen op naar school gaan." Het is een ergernis en voor vandaag valt het niet meer recht te breien.

Weerblog

Mijn vader is regenmeter voor het KNMI. Het is een functie die hem op het lijf is geschreven. Iedere morgen om 10.00 uur belt hij door hoeveel regen er is gevallen. De verwerking van de gegevens gaat allemaal automatisch, hij toetst het via de telefoon in en klaar is kees. Lukt het een keer niet om 10.00 uur, dan voert hij gewoon een andere code in en dan gaat het ook.

Een paar weken geleden, kregen mijn ouders volkomen onverwacht bezoek. Een mevrouw van het KNMI kwam even langs al haar regenmeters. Omdat het tussen de middag was, schoof de dame van het KNMI bij mijn ouders aan tafel. En zo werd er over het een en ander gesproken. Mailadressen werden uitgewisseld en mevrouw vroeg of mijn ouders vaak gebruik maakten van de computer. "Iedere dag", zei mijn moeder. "Ik zou er geen dag meer zonder willen." De bezoekster was aangenaam verrast. Mijn moeder vertelde onder andere dat ze dagelijks mijn blog leest. Dat wekte haar interesse. "Waar blogt ze dan over?", vroeg de KNMI-dame. "Overal over, alledaagse dingen." "Blogt ze ook wel over het weer?", reageerde de dame geïnteresseerd. Mijn moeder herinnerde zich nog het stukje over de mooie luchten. Het stukje waarin ik mijn kijk op weerman Erwin Krol geef, was haar blijkbaar ontschoten. "Zou ik daar ook wel op mogen kijken?", vraagt de dame van het KNMI. "Ja hoor, het is een publieke blog", reageert mijn moeder. Wat is namelijk het geval? Bij het KNMI zoeken ze altijd naar mensen die over het weer bloggen. De dame is nog niet van het erf af, of mijn moeder pakt de telefoon om mij te bellen. Ze doet me het hele relaas. "Dus ...misschien kun je binnenkort eens even iets over het weer bloggen", besluit ze. 

Klassieke tieten-kont

De herfstvakantie is weer voorbij. De rust is weergekeerd. Niet dat er vorige week geen momenten van rust waren. Die hebben we zeker ook gehad. Zo luistert onze oudste tegenwoordig graag naar Classic FM. "Ik heb gewoon een hele brede smaak. Ik vind heel veel dingen leuk.", verkondigt ze. De sfeer in de woonkamer is op dit soort momenten bijzonder vredig. Maar er zijn ook andere momenten. Even daarvoor had de jongste nog een dansje staan oefenen op "I'm your Venus" van Schocking Blue. De bank was daarvoor aan de kant gezet. Van boven had ze een microfoon gehaald waarin ze het nummer playbackte. De volumeknop stond op oorverdovend. Dat ging heel leuk tot onze zoon haar op de kast joeg door zijn eigen variant op deze hit (I'm your Penis) te zingen.

Voor altijd anders

Na zo'n uitbarsting zijn de jongste twee graag even buiten. Dus blijven de oudste en ik in de kamer over. Allebei met een boek erbij. En dat combineert prima met klassieke muziek. Het is op zo'n moment bijna niet voor te stellen dat we in dezelfde kamer zitten als even daarvoor, zo compleet is de sfeer omgeslagen. We lezen zwijgend verder in onze boeken. Tot de rustige achtergrondmuziek zich steeds sterker manifesteert. Verstoord kijk ik op; het uurtje met rustige muziek is blijkbaar voorbij. Marsmuziek schalt door de kamer. E. heeft zich inmiddels bij ons gevoegd. "Dit heeft toch wel een hoog tieten-kont-gehalte", zeg ik tegen E., verwijzend naar de scène uit Turks Fruit met de Radetzky Mars. We schieten in de lach. Onze generatie zal wel nooit meer naar marsmuziek kunnen luisteren zonder aan dat fragment te denken. Daar heeft Jan Wolkers voor altijd zijn stempel op gedrukt.

Afbeelding: O. Deparis, Boomerang cards

Stollen in de tijd

Vorige week mocht Rob Kamphues aanschuiven bij De Wereld draait door. De reden daarvoor was dat zijn programma De Reünie van de KRO 2,5 miljoen bezoekers had getrokken. Ik was daar een van. Ik kijk er graag naar op de zondagavond. Ik hoor graag de verhalen van mensen en vind het interessant om te zien hoe het ze vergaan is.
Toch ben ik zelf nog nooit naar een reünie van mijn middelbare school geweest. Daar is een reden voor. Ik heb een fantastische middelbare schooltijd gehad. Ik zat in een leuke klas en maakte deel uit van een groep mensen bij wie ik me zeer op mijn gemak voelde. In die periode hadden we veel met elkaar gemeen. Ik denk met plezier terug aan de zolder- en schuurfeesten uit die periode. Je beleeft er samen veel dingen voor het eerst. Ook aan school denk ik met plezier terug. En juist daarom heb ik geen behoefte om naar een reünie te gaan.
Met geen van mijn klasgenoten van destijds heb ik nu nog contact. Toen de puberteit namelijk voorbij was, was dat wat we gemeenschappelijk hadden ook weg. Wat er overbleef was blijkbaar niet voldoende om contact te houden. Dus verwacht ik niet dat zo'n reünie me veel zal brengen. Sommige dingen zijn goed zoals ze zijn geweest. Die kun je het beste laten stollen in de tijd.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Alles te weten...

Onze oudste doet informatica. En daarvoor moest ze zelf een site maken. Het is een site geworden over diverse wetenswaardigheden. Er zijn veel dingen die we niet weten. Zoveel hebben we al wel geleerd. En ook dat alles te weten beslist niet gelukkig maakt.

Zo meldt ze ons gisteren dat ieder mens gedurende zijn leven in zijn slaap acht spinnen opeet. Dat had ik dan al wel eerder gelezen, maar ik was bijna zover dat ik het weer was vergeten. Vlak nadat ik het had gelezen, ging ik 's avonds met samengeperste lippen in bed liggen. Om onveranderd met de mond half open hangend weer wakker te worden. Dus alle gelegenheid voor een spin die zin heeft om naar binnen te wandelen. 

Ook meldt ze dat in iedere reep chocolade gemiddeld acht insectenpoten zitten. Tref je het niet dan zitten er vijftien in, heb je mazzel dan tref je er eentje met een. En zo nog veel meer: dat je tong de sterkste spier in je lichaam is, dat paarden en konijnen niet kunnen overgeven, een kakkerlak nog negen dagen kan leven nadat hij zijn hoofd heeft verloren...

We horen het spinnenverhaal onder het eten. Onze zoon vertrekt zijn gezicht. "Dat had ik nou echt niet hoeven weten", zegt hij. Wij sluiten ons erbij aan. Vanavond weer allemaal met samengeperste lippen naar bed. 

Ketje op bestelling

"Ze is nu aan het kraaltjes rijgen", zegt mijn moeder tijdens een van onze telefoonsessies. We hebben het over mijn zus. Een goede verstaander heeft maar een half woord nodig. Ik weet genoeg. Mijn zus is niet gewoon leuk kraaltjes aan het rijgen, ze is er obsessief mee bezig. Ketting na ketting komt uit haar handen. Iedere keer dat ik haar zie, draagt ze een andere ketting. Ik zie haar eerst met een ketting in punten voorbij komen. "Mooi ketje", zeg ik. Tussen neus en lippen door meldt ze dat ze er ook nog eentje heeft in een andere kleurstelling.
Ik heb een aantal foto's van haar nodig. Dus mail ik haar het afgelopen weekend Hou op met kraaltjes rijgen en stuur me foto's, anders kies ik een aantal uit mijn eigen collectie. Je zult er niet blij van worden.
Donderdag ga ik even bij haar langs. Onze zoon gaat een nachtje op de boerderij logeren. Mijn mail heeft ze nog niet gezien. Ze had het namelijk te druk met kraaltjes rijgen. We drinken eerst een kop koffie in de keuken en verhuizen later naar de voorkamer. Daar zijn de sporen van haar nieuwe hobby duidelijk aanwezig. Op een plank heeft ze een hele collectie kettingen liggen. Op tafel staan gesorteerde dozen met kralen. "Ik maak ze ook wel op bestelling", zegt ze. En dan valt haar iets in: "Jij kunt er wel even over bloggen", zegt ze. "Dan stuur ik wel wat foto's die je erbij kunt plaatsen." Nog dezelfde dag komen de foto's aan. Niet de foto's waar ik om gevraagd had, maar de foto's van de kralenkettingen natuurlijk. In de bijbehorende mail schrijft ze: Ik heb foto's en prijzen gemaakt voor mijn kettingen. Ik stuur je een aantal, dan kun je er zelf een uitzoeken voor je blog. Speciaal voor de enorme handel die dan natuurlijk ontstaat, heb ik een emailadres aangemaakt: kralenhobby@live.nl.
Dus wil je een ketting, in welke vorm dan ook: mijn zus maakt ze. Geef de kleur van je voorkeur op en kies van de foto's een type en bestel (Prijzen exclusief verzendkosten. Ze zijn nog zo klaar ook! En mocht je denken: kan ze het ook in andere kleuren dan in groen en bruin? Absoluut!

Boodschappenbijrijder

"Hebben jullie de thee klaar als ik terugkom?" Ik ga voor de wekelijkse boodschappen naar de super. "Hoe lang duurt het?", vraagt E. "Drie kwartier", is mijn antwoord. Vijftig minuten later ben ik weer thuis. Met vijf minuten vertraging dus. Die vertraging kan volledig op het conto worden geschreven van de aanwezige mannen in de super.

Ik heb het dan niet over de zelfstandig shoppende mannen, maar over de bijrijders. Dat zijn de mannen die met het karretje mogen rijden. Zeggenschap over de boodschappen hebben ze niet. Daar gaat moeder de vrouw over. Ze vraagt wel af en toe iets aan de man, maar dat is puur voor de vorm. Zodat hij niet in de gaten heeft, dat hij compleet voor lul staat. Het is me altijd een raadsel waarom die mannen meegaan. Terwijl de vrouw in de schappen graait, stellen de mannen zich ergens op met het karretje. Bij voorkeur op een plek waar anderen er zoveel mogelijk overlast van hebben. Het is niet voorbehouden aan mannen van zekere leeftijd. Vandaag was er een jongeman die me werkelijk voortdurend in de wielen reed. Zijn vriendin of vrouw circuleerde door de super om de kar te vullen. Hij liep of net te ver achter, of te ver voor, of hij blokkeerde een gangpad.

Ik haal het liefst alleen boodschappen. Mocht ik ziek, zwak of misselijk zijn, dan gaat E. naar de super. Bij hoge uitzondering gaat E. of onze oudste mee om me te assisteren als ik last van mijn rug heb. Maar liever heb ik dat mijn oudste meegaat. Samen zijn wij een goed geoliede boodschappeninkoopmachine. Met ons tempo drijven we kassières tot wanhoop - omdat ze niet zo snel kunnen scannen, vakkenvullers tot razernij - omdat ze de vakken niet zo snel gevuld krijgen.
Hoe dan ook, voorwaarde voor een beetje vlotte doorstroming in de super is het terugdringen van het aantal loze boodschappenbijrijders. Ik pleit ervoor.