En delen maar!

De jongste zit dijenkletsend achter haar laptop. Ze surft op het internet en vindt daar altijd van alles waar ze dikke pret om heeft. "Ha, ha, ha, ha, ha, wat een ontzettend goeie", lacht ze. Direct gevolgd door "En delen maar!" Met een vloeiende beweging wordt de dijenklets een klikbeweging. Ze plaatst het op facebook, waar anderen kunnen meegenieten van deze enorme leuke grap.

Zo gaat dat dus. Een van mijn favoriete bezigheden is dikke pret hebben met mezelf. Maar dat komt in haar niet op. Alles wordt gedeeld in de cyberspace. Ik verwonder me daarover, maar zij vindt het heel gewoon. Dat doet zij niet alleen, legt ze me geduldig uit: "Anderen vinden het ook leuk hoor en daarom delen zij het ook. Dat is de bedoeling van facebook mam." Gauw dit stukje dan maar even delen op facebook.

Op keukenjacht

We waren niet van plan om ooit weer op keukenjacht te gaan. De keuken die we hadden beviel ons uitstekend. Hij was van een goede kwaliteit en neutraal genoeg om er nooit weer flauw van te worden. Natuurlijk had het wel enigszins te lijden gehad van mijn robuuste hantering van dagelijkse dingen. Zo was het draaiplateau voor de pannen enigszins verzakt. Die bleek toch niet bestand te zijn tegen de hoeveelheid pannen die ik er op kwijt wou. Maar goed: een nieuw draaiplateau en klaar ben je weer!

Nu ligt alles even anders. Hetzelfde hoef je niet weer te kiezen: het huis is niet gelijk. Het heeft dus ook geen zin om net te doen alsof dat wel zo is. Toch hou je natuurlijk vast aan de dingen die je goed zijn bevallen. Dat weten we nu in ieder geval. Maar hoe plaatsen we in de nieuwe -toch wel royale- ruimte een keuken? Ik wil vanuit de kamer niet tegen de keuken aankijken, vanuit de hal niet tegen een afzuigkap, ik wil alles het liefst op ooghoogte en zo heb ik nog wel een aantal wensen en eisen. En daardoor ben je dan toch wel beperkt. E. denkt over sommige dingen geheel anders: hij vindt het helemaal geen probleem om vanuit de hal tegen een afzuigkap aan te kijken. En vanmorgen kreeg hij bijval voor dit standpunt van de keukenspecialist.

Na twee weken zelfstudie kwam het er vanmorgen namelijk van: op jacht naar echte keukens. Gisteravond werd ik al gebeld door de eerste keukenspecialist die eens wilde vragen of ze een afspraak voor ons konden boeken in het dichtstbijzijnde filiaal. "Nee, zover hebben we het nog niet", zeg ik. En zover krijgen we het ook niet, want ik wil de regie 100% in eigen handen houden. "Kan ik u dan over twee weken terugbellen?", vraagt ze. "Dat mag u gerust doen, maar daar wordt het helemaal niet anders van", zeg ik. Ze drong niet aan en dat pleitte voor haar. Dus vraag ik: "Waar zit het dichtstbijzijnde filiaal, dan kijken we zelf wel even wanneer we het zover hebben." En zo heeft ze toch nog niet voor niets gebeld, want vanmorgen keken we ook daar even naar een keuken. Een keuken hebben we nog niet, maar wel een richting. Toen we thuiskwamen heb ik eerst gekeken naar de tekening van ons huis: volgens mij moeten we met de muren schuiven.

Touchskype

Sinds onze oudste vorig jaar op kamers ging, skype ik. En dat is ideaal. Je kunt niet alleen met elkaar praten, maar je kunt elkaar nog eens zien ook. Zo kunnen we elkaar direct onze nieuwe aanwinsten laten zien. Vorige week liet ik de oudste ons nieuwe kastje via skype zien.

Meestal skypen we laat op de avond. Geïnspireerd door de ipad ontdekte ik vorige week nog een nieuwe toepassing toen de oudste en ik in gesprek waren. Want wat is er natuurlijker dan te 'touchen' op een 'touchscreen'? Dus ik voeg de daad bij het woord. "Ik aai je nu over je wang", zeg ik tegen de oudste. "Ik kietel onder je kin", zeg ik. "en nu peuter ik in je oor." "Mam, wat ranzig. Hou daarmee op.", zegt ze. Niet dat ze er iets van merkt, maar ik stop toch maar. Wel jammer.

Vierkant achter jou

Ik sta altijd achter mijn zus, wat er ook gebeurt. Dat ventileer ik ruimhartig, zodat daar geen misverstand over bestaat. Als er maar de geringste aanleiding voor is, dan zeg ik: "Ïk sta achter D." Dat is altijd al zo geweest, dus hier in huis is dat helemaal niet raar. Sterker nog, het wordt op grote schaal overgenomen. Ook onze kinderen hebben zo hun loyaliteit. Zo staat onze zoon altijd vierkant achter zijn neef- en achter zijn nicht. Het wordt alleen lastig als er iets is waarbij gekozen moet worden tussen neef en nicht. Maar vooralsnog lijkt het niet veel problemen op te leveren.

Vanavond gaat onze zoon snel languit op de bank liggen als zijn vader de kamer even verlaat. Als hij terugkomt spreekt E. hem aan. En dan ziet de jongste haar kans schoon om haar loyaliteit te ventileren: "Zet hem op pap, ik sta vierkant, rond, ovaal en in iedere denkbare vorm achter jou."

Tomtom is ook wel eens de weg kwijt

Gisteren trouwde collega. Ze deed dat in Friesland, waar ze woont. Met een aantal andere collega's was ik ook van de partij. Boezemvriendin en ik gingen voordat we afreisden eerst samen met andere collega's eten. Boezemvriendin zat achter het stuur. De heenreis bleef de tomtom in de tas, omdat collega haar tomtom had ingesteld. Het was immers nog licht en wij konden zo in de achtervolging. Dat ging prima, een onverwachte afslag buiten beschouwing gelaten.

De locatie van het trouwfeest is behoorlijk afgelegen. Dat heeft natuurlijk voordelen: geluidsoverlast zul je dan niet snel hebben. Maar als je er niet bekend bent, dan is het toch wel even zoeken. Eerst naar de locatie en toen naar de ingang (we hadden de verkeerde). Maar goed: eenmaal binnen kon het niet meer stuk. Voor de gelegenheid hadden we een lied ingestudeerd en dat ging zeer goed. Als een volleerd shantykoor zongen we onze tekst met een geraffineerde melodiecombinatie van "Toen wij uit Rotterdam vertrokken" en 'Lili Marleen'. Daarna gingen de voetjes nog even flink van de vloer.

Aan het eind van de avond stappen boezemvriendin en ik door en door gemarineerd weer in de auto. Boezemvriendin stelt de Tomtom in en dan zijn we klaar voor de reis van ongeveer een uur. Boezemvriendin volgt de aanwijzingen van de vriendelijke meneer van de Tomtom. "Zijn we hier vanavond ook langs gekomen?", vraag ik op een gegeven moment. "Dit lijkt me toch niet goed". De weg gaat over in een pad.Ik krijg een flashback van die keer dat mijn zusjes en ik met mijn moeder naar Spijk zouden gaan om daar in de zee te zwemmen. We eindigden midden in een weiland. Maar goed, dat was natuurlijk ver voor Tomtom. "Hij zegt het", zegt boezemvriendin. Zij twijfelt niet. "we zullen straks wel rechtsaf moeten." Het pad zit vol met kuilen, nu gevuld met grote plassen water; misschien een Romeinse ventweg? Boezemvriendin rijdt vol zelfvertrouwen door. "Volgens mij snijden we een flink stuk af", zegt ze. Dat denk ik ook wel. En inderdaad: even later komen we weer op een verharde weg. En daar zien we twee auto's met collega's voorbij rijden voor we de weg opdraaien. En ja, dan zitten we op de goede weg. Voor de rest van de rit had Tomtom geen Romeinse ventwegen meer op het programma: asfalt met vier banen. Wel zo lekker.

In de prijzen

"Daar ga ik aan meedoen", zeg ik tegen E. Er worden twee gratis kaarten met de reis en een overnachting vergeven voor het concert van Van Morrison in East Belfast. Ik zie het berichtje voorbij komen, omdat ik op Facebook fan ben van Van. Van werd in Oost-Belfast geboren, dus voor hem is het concert een thuiswedstrijd. "Dan gaan we naar Oost-Belfast!", zeg ik tegen E. Daar zijn we nog niet geweest. "Er staat wel bij dat het alleen voor mensen uit Groot-Brittannië en Ierland is, maar dat vind ik onzin. Ik ga gewoon meedoen. Dan kopen we zelf wel een kaartje naar een bestemming in Engeland." Ik vul het in en het wordt geslikt. Ik krijg een bevestigingsmail dat mijn inzending succesvol was. Okee, de kans dat ik eruit gekozen word is klein, maar het gevoel dat ik in de prijzen zou kunnen vallen is fijn. 

Datzelfde gevoel heb ik als ik vanavond in mijn mailbox een mailtje ontvang van Ivomar. Dat is het bedrijf waarvoor ik producten beoordeel. Vandaag moet ik een productverpakking van een nieuwe maaltijdrijst beoordelen. Ik moet daar natuurlijk enigszins gesloten over blijven, want het product is nog niet op de markt. Nadat ik 101 vragen heb beantwoord, komt de vraag waar ik natuurlijk op wacht: "Hebt u in de komende twee weken tijd om dit product te testen?" Ik kan kiezen tussen 'ja' en 'nee'. Ik vink 'ja' aan, maar als het een open vraag was geweest had ik geschreven: TUURLIJK! Heerlijk.

Vergelijkend warenonderzoek: dropfruitgum

Ik kom er maar eerlijk voor uit: ik ben dol op dropfruitgum. Als ik zou moeten kiezen tussen de fruitgum en de drop, dan ga ik voor de drop, winegums zijn me vaak te zoet. De combinatie van drop en winegum is echter perfect.

Onder de dropfruitgumduo's heb ik een favoriet: het huismerk van de Jumbo. Hoogstwaarschijnlijk zijn de dropfruitgumduo's van de Jumbo een kopie van de autodropvariant van Redband waar drop met winegum wordt gecombineerd. Dan heb je in de Jumbo ook nog de dropfruitgumduo's van Klene. Die heb ik een keer per ongeluk meegenomen, omdat de verpakkingen sprekend op elkaar lijken. Natuurlijk hebben we die ook opgegeten, maar toch: het was niet te vergelijken met de dropfruitgumduo's van de Jumbo. De dropfruitgumduo's van Klene zijn namelijk gommiger en vetter. Bovendien is de drop in de duo te zoet. Bij de Jumbo dropfruitgumduo's is de combinatie en de substantie precies goed: het is zachter en de drop is iets zouter, waardoor de combinatie pittiger is. Een absolute aanrader dus.


Nog twee tips:

• Heb je een loszittende tand of kroon? De zuigkracht van de dropfruitgumduo's van de Jumbo is onovertroffen. Het loszittende onderdeel wordt zo losgezogen  met een dropfruitgumduo. Ik spreek uit ervaring.
• Eet geen dropfruitgumduo's als je je niet helemaal lekker voelt. Als je je een beetje flauwtjes voelt is de verleiding groot: even iets pittigs innemen. En dan komen de dropfruitgumduo's al snel in beeld: ze glijden gemakkelijk naar binnen en geven net die bite waar je misschien op zit te wachten. Doe het echter niet: zo gemakkelijk als ze zich laten innemen, zo moeilijk laten ze zich er weer uitwerken. En ook hier spreek ik uit ervaring.