Poetste iedereen maar zo goed als Jannie ;-)

Gisteren werd mijn nieuwe kroon geplaatst. Als ik aankom staat de tandarts er al klaar voor. Met een kleine haal wordt de tijdelijke kroon van zijn plek gewipt. Dan begint de voorbereiding voor het plaatsen van de nieuwe kroon: polijsten, schuren, lijmen en plamuren. Het is echt kluswerk, maar dan wel in een kleine werkruimte. Het is een mooie schone werkruimte, begrijp ik als de tandarts verzucht: "Poetste iedereen maar zo goed." En dat resultaat behaal ik dan ook nog zonder mijn supersonische waterflosser, die jammerlijk verloren ging in de brand, nog maar twee weken oud. Die is nog niet weer aangeschaft en zo te horen hoeft dat ook niet. Blijkbaar is het resultaat met handwerk ook al voorbeeldig. Nou ja, handwerk; ik gebruik natuurlijk wel een elektrische tandenborstel voor het poetsen.

Als ik weer naar huis ga, krijg ik de afdruk van mijn gebit mee. Die staat nu te pronken in onze pronkkast. Grappig om te zien; ik dacht dat mijn tanden veel groter waren. Jammer alleen van de zalmroze kleur. "Ik denk dat ik 'm nog even zilver ga spuiten", zeg ik tegen E. "Dit is toch geen gezicht?"

Most perbaaiern, collectaaiern

Gisteravond wordt er hier aan de deur gebeld. De man aan de deur komt niet collecteren, maar werft collectanten voor verschillende goede doelen voor de wijk. "We wonen hier nog maar een paar maanden", zeg ik. "En binnenkort vertrekken we ook weer naar ons eigen huis." Hij is niet uit het veld geslagen. "In november is de collecte voor de Alzheimer Stichting", zegt hij. "Oh, daar ben ik al jaren donateur van", zeg ik enthousiast. Ik zie dat als een diepte-investering. Laten ze maar veel onderzoek doen, zodat ik later als ik oud ben, of mijn kinderen als zij oud zijn, een pilletje tegen Alzheimer kunnen krijgen. Het lijkt me namelijk verschrikkelijk om jezelf bij leven al te verliezen. De werver raakt dus duidelijk een gevoelige snaar. "Oh, waarom ook niet?", zeg ik. "Ik heb tenslotte jarenlang in november langs de deuren gelopen voor Sint Maarten, dan kan ik ook wel eens een keer voor Alzheimer lopen." De man kijkt me verbaasd aan. Zo te zien vindt hij mijn motivatie wel heel erg dun. Maar goed, hij is natuurlijk blij met iedere vrijwilliger en noteert mijn naam opgetogen. Zo gemakkelijk gaat het vast niet vaak. "Noteer me dan maar als eenmalige collectant.", zeg ik. En zo is het gebeurd.

In november ga ik hier dus langs de deuren. Ik ga het meemaken en me van mijn innemendste kant laten zien om het mensen zo moeilijk mogelijk te maken om nee tegen mij te zeggen. Zo leer ik dan misschien ook mijn buurtgenoten nog eens kennen. Ik verheug me er nu al op.

Wordt vervolgd.

Voor iedereen bij wie ik niet persoonlijk langs de deuren kan komen voor Alzheimer, overmaken kan ook op de site van Alzheimer Nederland.
Lijkt het je ook te gek om te collecteren? Dan kun je je hier aanmelden als collectant voor Alzheimer.

Lekker jeuzelen is er niet bij

De zondag is toch een prima dag om vreemd te moede te zijn. Het is mijn minst favoriete dag van de week. Vrijdag, dat is pas een topdag: het begin van het weekend. Twee vrije dagen voor de boeg. Heerlijk. Maar goed, hij komt iedere keer weer, die zondag.

Vandaag overvalt het me ineens dat de kinderen zo snel groot zijn geworden. Over het algemeen vind ik dat meer dan prima. Het betekent immers ook dat ik meer tijd voor mezelf heb en dat E. en ik meer tijd voor ons samen hebben. Maar goed, vandaag weegt vooral wat voorbij is. Aan het eind van de middag vertrekt de oudste naar Enschede. Onze zoon torent hoog boven me uit en zelfs de jongste is al net zo groot als ik ben. Voor mij dus geen eindeloze knuffelpartijen meer met lekker ruikende kinderen die niets liever willen dan hun moeder onder snotteren of kwijlen. Ik zou er gemakkelijk in kunnen zwelgen, maar daar krijg ik hier bar weinig ruimte voor. "We worden oud E.", jeuzel ik. "Nou zijn de kinderen alweer groot en wonen we hier in een vreemd huis." E. doet niet echt lekker mee. "Wat wil jij dan?", zegt hij. "Een graf bestellen? Een plek reserveren in het Sint Jozef?" Er zit niks anders op: ik pak mezelf maar weer bij elkaar. Lekker jeuzelen is er hier toch niet bij.

Hier geen kaalslag

Vanmiddag fiets ik nog even naar het winkelcentrum. Ik bracht gisteren een slof van E. weg, omdat ik ook toen al naar het winkelcentrum ging. "Neem mijn slof dan even mee", zegt E. Het zijn de sloffen waar hij op naar buiten is gekomen na de brand. Van tijd tot tijd laat het stiksel los. Volgens de schoenmaker als gevolg van gebrekkig onderhoud. Het stiksel moet namelijk vet gehouden worden. We konden ze gisteravond al ophalen, toen we naar de bieb gingen. Maar helaas: mijn tasje met het bonnetje lag thuis en de man die 's avonds de schoenen lapte was weer een andere dan de schoenlapper van die ochtend.

Vandaar dat ik me vanmiddag nog in ons overdekte winkelcentrum waag. Normaal gesproken mijd ik winkelcentra op een zaterdagmiddag. Vanmiddag wist ik weer precies waarom. Stapvoets lopen rijen mensen door het winkelcentrum. Af en toe is er een oponthoud, omdat er een treffen is tussen vrienden en bekenden of familieleden. Ik manoeuvreer er snel tussendoor. Ik weet tenslotte waar ik voor kom. Terwijl ik me zo door de rijen worstel bedenk ik dat het toch best nog meevalt met die kaalslag als gevolg van internetshoppen. Deze mensen komen lekker ouderwets live shoppen. Toegegeven: ze shoppen niet allemaal, maar ik zie toch veel mensen met aankopen voorbij komen. Dus hier lijkt het nog mee te vallen met die kaalslag, alhoewel de doorloop van winkels wel hoog is. Ze zijn er nog maar goed en wel, of ze zijn ook alweer verdwenen. Het winkelcentrum heeft zo te zien nu nog zeker bestaansrecht. En wat zouden al die mensen anders moeten doen op hun vrije zaterdagmiddag?

Lakrok? Toch maar niet!

In mijn zoektocht naar herstel van mijn garderobe is internet mijn rechterhand. Op dit moment heb ik twee dezelfde zwarte broeken, een rok en een spijkerbroek. Als ik naar het werk ga, wissel ik beide zwarte broeken af, maar het lijkt dus alsof ik steeds in dezelfde broek loop. Zo nu en dan draag ik mijn zwarte rok. Een extra broek of een extra rok lijkt me dus best handig. Omdat ik onderhand de bekende sites al ken en daar niets heb gevonden dat en naar mijn zin en in mijn maat is, zoek ik op google. En tot mijn stomme verbazing krijg ik dan de volgende hit: Lak mini rok -Kunstvagina kopen? Wat heeft het een in vredesnaam met het ander te maken, vraag ik me dan af. Dus uit nieuwsgierigheid toch maar even klikken. Een pagina vol schaars geklede vrouwen verschijnt.  Sommigen met topje, maar veel meer met een ontbloot bovenlijf met strak naar voren gerichte borsten. Dan weten we genoeg of niet? Een kunstvagina is nergens te bekennen. Het betreffende lakrokje met topje is voor de vriendenprijs van €42,75 al voor mij. Toch nog maar even verder kijken denk ik.

Schuren en raspen

Vanavond ga ik naar mijn wekelijkse aquajogles. Voor deze keer heeft onze trainer een deel van de bodem van het zwembad omhoog gezet. In het ondiepe deel moest er gerend worden. Dus wij rennen. "Wat is die bodem ruw", zegt een van mijn sjokgenootjes. Pas als ze het zegt, realiseer ik me dat ik de bodem inderdaad ook steeds meer voel. We zijn dan al tig keer heen en weer gerend en de les is nog niet voorbij. De bodem schuurt en raspt. Als we aan het eind van de les de cooling down doen, zie ik het: lappen vel die zachtjes meedobberen in het water, los- of weggeschuurd door de ruwe bodem. Gelukkig hoef ik niet lopend naar huis.

E - broek - pashokje

Nu er een enorm gat in onze fotocollectie is geslagen, moeten we beeld missen bij een aantal belangwekkende zaken. Ik heb zes albums gered uit de brand, maar die van de ontluikende en zich ontwikkelende romance tussen E. en mij zaten daar niet bij. Gelukkig kan ik erover vertellen- en dat probeer ik dan zo beeldend mogelijk te doen. Ik doe het bovendien bijzonder graag - ook voor de brand al. Ik hou van het vertellen van een mooi verhaal. Dus grijp ik iedere gelegenheid aan.

"Van wie heeft F. dat eigenlijk, dat ze zo tenger is?", vraagt onze zoon als we aan tafel zitten dit weekend. Dat heeft ze van E. "Toen jullie vader en ik bij elkaar kwamen had hij broekmaat 28", vertel ik. Toegegeven, het is bizar dat ik dat wist en nu nog weet. Maar ik weet het. "Toch was hij niet iel, hij was en is bijzonder goed gebouwd", vervolg ik."Ik weet nog dat we een keer broeken gingen kopen, toen we nog in de stad woonden." Ik zie het nog zo voor me. De enorme binnenpret die zich opbouwt zal zo naar buiten komen. Daar is geen houden aan. Ik voel het aankomen. "En toen kwam jullie vader uit de paskamer en toen zei die verkoopster: Meneer vult hem mooi op..." En dan klinkt het in koor: "Ook van voren!" Okee, dat verhaal had ik dus al eerder verteld.

Als ik het voorval gisteravond na onze aquarobicles aan mijn zus en haar dochter vertel, schieten ze in de lach. "Nou", zegt nicht "als je gezegd had E. - broek - pashokje, dan had ik het ook geweten. Ik heb dit verhaal al zeker vijftig keer gehoord en ik woon niet eens bij jou in huis."

Nou ja, een goed verhaal kun je nooit te vaak vertellen.