WAT!?

 "Ik zag dat je weer een karakteristieke foto hebt gedeeld in de groep." Mijn zoon zegt het, ik was me er niet van bewust. Maar als ik nog eens kijk, dan zie ik het inderdaad ook. Het is mijn meest natuurlijke gezichtsuitdrukking. Ik omschrijf 'm even als WAT!?

Click Clack 

Ik had 'm al toen ik nog in de wandelwagen zat. Mijn moeder vertelt er nog wel eens over. Meestal is het dan het verhaal dat ze samen met mijn tante en haar kind in het dorp liep. Kermis zal het geweest zijn. Echt een moment om even met je kind te pronken. Mijn tante had eer van haar werk: haar kind zat te stralen in de wandelwagen. Lachend naar voorbijgangers. Mijn moeder kwam er bekaaid vanaf. Ik lachte niet, ik keek WAT!? Schattige babylachjes waren voorbehouden aan intimi. De foto's waarop ik lach zijn dan ook genomen door mijn moeder met haar Click Clack camera. 

WAT!? is duidelijk mijn oerblik. Hij wordt hier in huis regelmatig gesignaleerd. Ik word er regelmatig op gewezen. En door de jaren heen is hij dus ook zo nu en dan gevangen door een camera.  

Hier rechts op de bewuste foto

Een krachtig geurprofiel

 De dochters en ik zijn aan de verantwoorde deo. Geïnspireerd door boezemvriendin. Zij gaf me ooit een kennismakingspotje op mijn verjaardag. Eerder gebruikte ik een roller en de dochters spoten er flink op los. Dat was natuurlijk heel onverantwoord. Nu smeren we. Ja inderdaad, smeren - een likje is genoeg. Bijkomend voordeel is dat je even fijn contact hebt met de materie. Daar ben ik ook dol op. 

Lekker smeren

Ik ga een bestelling plaatsen, dus ik informeer even of de dochters misschien ook nog iets willen. Mijn deo heet Sexy Sadie. En ook de jongste heeft Sexy Sadie. Sexy Sadie ruikt naar patchouli, ylang ylang, zoete sinaasappel, vanille en Champa. Lekker geurtje vind ik. "Ik heb A girl named Sue",  appt de oudste. Dat is zoet en een tikkeltje kruidig, lees ik. Het ruikt naar salie en framboos. Een veel eenvoudiger geurprofiel dus dan mijn Sexy Sadie. 

Paraderen en dingen voor elkaar krijgen

Ondertussen bekijk ik de rest van het assortiment. Dirty Hipster lijkt me ook wel wat. Dat ruikt naar aarde en patchouli. Sommige omschrijvingen zijn wel heel creatief. Zo ruikt Sweet Jane naar de zoete geur van peren en vanille en fietsritjes met je beste vriendin. En Bonita Applebom ruikt naar appel, warme kruiden en met je boombox door de straten paraderen. Like a boss ruikt naar geranium, rozemarijn en dingen voor elkaar krijgen. 

Ik besluit ook nog een doosje mini's The greatest hits te kopen. Like a boss zit er ook in - die zet ik gericht in.

Wil je ook ruiken naar dingen voor elkaar krijgen, of naar een fietsritje met je beste vriendin - zonder een fiets aan te raken? Ik kan het aanbevelen: je koopt dit lekkere spul online of in de winkel in stad (Groningen natuurlijk) bij Diezijner. 

Een brilletje voor het shoppen

"En? Hoe gaat het met je bril?", vraagt collega. De vraag stellen is 'm beantwoorden. Ik loop zonder bril rond. Vorig jaar rond deze tijd kreeg ik mijn alles-in-1-bril. Ideaal leek dat me: geen rondslingerende brillen meer in verschillende sterktes, maar 1 bril voor alles. Het idee was dat ik er zowel veraf, als op het scherm als dichtbij mee zou kunnen zien. Ik zat middenin het gewenningsproces toen de mondkapjes hun intrede deden. In plaats van altijd goed zicht, was het toen constant mistig. Dus ging de bril af. En de bril bleef af.

Jammer

"Het is geen succes", zegt ik tegen collega. "Veraf zie ik beter zonder bril. Voor mijn schermwerk heb ik net iets meer of minder nodig, afhankelijk van mijn werkplek. Dan moet er net een half plusje of een plusje bij. En voor het lezen draag ik liever een leesbril - dan heb je het hele blad scherp. Het is meer een brilletje voor het shoppen: dan zie je alles goed en kun je de prijzen nog lezen ook. " En dat verklaart dan ook direct waarom ik de bril het afgelopen jaar amper gedragen heb. Ik heb niet geshopt. "Jammer", zegt collega. Ja, jammer.  

Benno en Bob in de pasta

"Weet je wat ik vandaag zag?" De jongste begint een verhaal bij voorkeur met een vraag. Het verhaal komt dan pas als je een doorvraag stelt. Op ongeduldige dagen zeg ik Vertel het maar gewoon. Vandaag stel ik geduldig de Groningse doorvraag: "Nou?" (En? kan ook). Ze vertelt dat op een van de huisjes waar ze werkt iemand een broodje met bebogeen at. "Dat hadden wij vroeger ook wel eens", zegt ze. 

Benno en Bob

"Wat een bijzondere naam eigenlijk voor broodbeleg", zeg ik. "Waar zou het voor staan?" De jongste zoekt het onmiddellijk op in Wikipedia en komt met een geweldig verhaal. 

Allereerst leren we dat de roots van bebogeen in het noorden liggen: Bebogeen is mede ontwikkeld omdat er in het noorden van Nederland tijdens en vlak na de Tweede Wereldoorlog weinig tot geen boter beschikbaar was.

Suikerbieten waren er echter wel en die werden dan verwerkt tot karamelpasta. 

En verder: Er bestaan twee verklaringen voor de naam. Bebogeen zou ontstaan zijn door de samenvoeging en omkering van Geen boter beschikbaar. De zoon van de laatste particuliere eigenaar vertelde echter in 2009 aan een verslaggever van de Telegraaf, dat de naam Beter dan boter betekent én een samenvoeging is van de namen van de zoon en neef van de oorspronkelijke producent Benno Benninga: Benno en Bob.

Keihard

Ik vind het een geweldige toevoeging aan mijn algemene kennis. Voor de jongste geeft het ook nieuwe inzichten. "Kun je nagaan", zegt ze. "Vlak na de Tweede Wereldoorlog was het heel gewoon, in plaats van boter. En voor ons was het een echte traktatie." Onze kinderen hebben echt een keiharde opvoeding gehad. 

 

Ga weg!

Sinds corona zijn we aan de wandel. Iedere avond een rondje. En als het kan een iets langer rondje. Inmiddels is de sportschool weer open. Dus E. is daar weer twee avonden in de weer. Voor mijn aquasporten moet ik nog tot na de vakantie wachten. 

In cadans

Gisteravond wandel ik een rondje in mijn eentje. Ook fijn. Door de cadans vallen malende gedachten op hun plek. Ik loop mijn favoriete rondje - vooral het stukje fietspad langs het kerkhof vind ik fijn. In mei en juni kwaken de kikkers er daar in de sloten langs het pad lustig op los. 

Duikvlucht

Ik loop diep in gedachten tot ik opeens word aangevallen door een stern. Het hoge piepen wordt een ratelend geluid en de stern duikt in volle vaart op me. Vlak boven mijn hoofd vliegt hij weer omhoog. En zo gaat het maar door. De boodschap is duidelijk: ga weg! Geen idee hoe je dan moet reageren. Dus ik reageer niet en loop gewoon door. Na een aantal duikvluchten ben ik blijkbaar uit het bedreigde gebied. 

Birds

En zo heb ik zomaar mijn eigen mini-Birds-ervaring. Vandaag toch maar even een ander rondje kiezen.

Over de drempel

Ik ben 60 geworden in mei. Dat is eigenlijk helemaal niet echt anders dan 59. Toch ben ik ongemerkt een drempel overgegaan. Het is een drempel waar ik niet op zat te wachten. En dat is voor het eerst. Als je jong bent, dan kun je niet wachten tot je volwassen bent. Maar ik heb nog nooit iemand gehoord die niet kon wachten tot 'ie senior werd. En daar ben ik nu terecht gekomen. Ik kom er gaandeweg achter.  

Een uitdaging

In gepersonaliseerde advertenties merk ik het. Zo krijg ik op instagram een advertentie van Samengezond.nl.  Jouw gezonde steuntje in de rug. Samen gezond heeft een nieuwe app waarin je jezelf uitdagingen kunt stellen. Ik ben op zich gek op een uitdaging. Tot ik de uitdaging van deze week zie. Zet zes dagen 2000 stappen. En beweeg deze week 60 minuten. Dat zijn denk ik uitdagingen voor collega-senioren die nog net iets verder gevorderd senior zijn. Ik realiseer me nu eigenlijk pas dat uitdagingen leeftijdsgebonden zijn. 

Triple-city

Deze week zoek ik meer informatie over de nachttrein naar Wenen. Nu de coronacrisis over het hoogtepunt is, is daar ruimte voor. "We kunnen in het najaar wel een triple-citytrip maken", zeg ik tegen E. "Dan gaan we met de nachttrein naar Wenen. Daar blijven we een paar dagen en dan reizen we door naar Boedapest, terug naar Bratislava en dan weer met de nachttrein terug vanuit Wenen." E. vindt het ook een goed idee. Als ik even kijk wat zo'n reisje zou kosten, moet ik mijn leeftijd invullen. Ik ben er al aan gewend dat mijn geboortejaar 1961 een heel eind terug scrollen betekent. Nu zie ik dat ik kan kiezen uit drie categorieën. De categorie waarin ik het grootste deel van mijn leven heb doorgebracht - die van volwassene van 18 tot 59 jaar, heb ik achter me gelaten. Ik zit nu in de categorie senior - vanaf 60 jaar. Dat levert verder overigens geen enkel voordeel op, behalve het herhaalde besef dat ik een drempel ben gepasseerd. Ik deel mijn ervaring met E. -zelf al een jaar eerder senior dan ik. Die heeft het laatste woord. "We zullen wel ingedeeld worden in het laatste wagonnetje", zegt hij.

De digitale dictator

Vorige week kreeg ik een fitbit voor mijn verjaardag. Meten is tenslotte weten. Mijn hartslag, mijn calorieverbruik, mijn passen, mijn slaapritme - alles wordt geregistreerd. Het levert me heel veel inzichten op. Sommige inzichten zijn niet nieuw. Zo weet ik dat ik een lage hartslag heb. Zaterdagnacht zakte dat zelfs terug tot 39 bpm. "Dat is wel heel laag", zeg ik tegen E. "Om mij van kant te maken heb je niet eens een kussen nodig, een zakdoek over mijn hoofd is al voldoende." Ook weet ik nu dat het voor mij op een thuiswerkdag in coronatijd best pittig is om 10.000 stappen te zetten, zelfs als ik iedere avond een fikse wandeling maak. In het weekend of op een vrije dag is het daarentegen een eitje.

SLECHT 

En ik krijg ook feedback en commentaar van mijn fitbit."Even kijken hoe ik geslapen heb", zeg ik tegen E. als ik wakker word. Ik kijk in de app en net als alle voorgaande dagen krijg ik daar ook vandaag het genadeloze commentaar: SLECHT. En dat terwijl ik zelf nog wel vond dat ik lekker geslapen had. 90% effectief bovendien. Het heeft hoogstwaarschijnlijk te maken met mijn korte nachten: 5,5 uur tot 6 uur. En dan wordt er vaak nog een half uur vanaf gehaald, omdat ik dan te onrustig ben. In de app blijf ik ver achter bij vrouwen van mijn leeftijd die hetzelfde apparaat gebruiken: die tikken met gemak de 8 uur aan. Dat is inderdaad voor mij niet weggelegd. En dat is prima. Het werkt voor mij.  

Coach

Behalve dit soort keiharde commentaren, krijg ik ook korte opdrachten van mijn digitale coach. Op een werkdag zit ik veel. Ik ben gefocust. Na ieder uur zoemt mijn fitbit: je bent al een uur inactief. En direct een suggestie: beweeg je romp. En als ik dat doe, dan krijg ik een complimentje: Geweldig! Ook als ik mijn eigen doelen haal krijg ik een complimentje. Op zich is dat prima voor mij: ik ben niet competitief, maar ik verbeter mezelf wel graag. En dat leidt soms tot bizarre situaties. Zo lag ik vanmiddag met mijn elastiek beenoefeningen te doen, terwijl ik aan de telefoon was. Gelukkig was het geen beeldbellen. Dat zou de werkrelatie wel erg onder druk zetten. 

Een machtsgreep 

Maar af en toe vind ik mijn fitbit toch wel erg aanwezig: dan lijkt mijn digitale coach teveel op een digitale dictator. Gisteravond heb ik een kleine machtsgreep gepleegd: 's nachts geen fitbit meer voor mij.