Een goede tweede

Om het Hollands ijsfestijn helemaal af te maken, heb ik vandaag snert gekookt. Het lijkt er immers op dat het de laatste schaatsdag is. Vandaag gingen E. en onze zoon naar het Schildmeer. Gisteren deden ze het Zuidlaardermeer aan. De oudste viel er op haar buik en knieën, dus die haakte vandaag geblesseerd af. Maar ze had dan ook vrijdagmiddag al de hele middag geschaatst. Dus er is uitgesleept wat erin zat. Op het Schildmeer was het aanmerkelijk rustiger dan op het Zuidlaardermeer. Het ijs was dan ook van mindere kwaliteit. Maar toch: twee rondjes waren voor cracks als mijn mannen geen probleem. Een rondje rond het meer is zo'n tien kilometer. "Als Sven Kramer het in 13 minuten kan, dan moeten wij het toch in een half uurtje kunnen doen.", aldus onze zoon.

Vanavond schuiven we dus aan voor de snert. We zijn vroeg, want ik had de snert overdag al gekookt. Net als mijn schoonvader gebruik ik krabbetjes en verse worst voor het trekken van de bouillon voor de snert. De snert wordt goedgekeurd, alhoewel die van opa iets dikker is. En dus beter. Maar dat hoef ik me helemaal niet aan te trekken, aldus onze zoon. Opa is nou eenmaal de chef. Dus daar mag ik het als goedbedoelende amateur rustig tegen afleggen. "Opa is ook heel precies", aldus de kinderen. "Heel anders dan oma Moeke. Die gooit er als ze kookt uit de losse hand van alles in." En dat is eerlijk gezegd ook meer mijn stijl. Van opa's snert gaat het geruisloos over op de kippenpoten van opa. "Die zou jij ook heel lekker vinden", zegt de oudste. "Die kippenpoten van opa, die zijn zo lekker. Precies goed gekruid. Daar zou een vegetariër nog vlees van gaan eten.", aldus onze zoon. Praten over het eten onder het eten. Heerlijk.

Gezond

Het is gezond weer. Tenminste dat dacht ik. Sinds vandaag ben ik weer een illusie armer. Dit weer is namelijk helemaal niet gezond, lees ik in de krant. Het is fris, maar dat is wat anders. Wat blijkt namelijk? Uitlaatgassen en andere uitstootgassen vermengen zich als het minder koud is met hogere luchtlagen. Maar als het zo koud is, gebeurt dat niet. Gevolg: de gassen blijven laag hangen en er ontstaat smog. Wat is gezond en wat niet? Ik weet het niet meer. Sommige berichten druisen in tegen mijn intuïtie van wat gezond is.

Zo sla ik vandaag ook een blaadje open dat ik bij de apotheek scoorde. Ik lees een interview met kunstenares Ans Markus. Zij is haar hele leven al op dieet, vertelt ze. Ze is zestig jaar en weegt 62 kilo. Ze eet 's morgens gesneden fruit met sojavla en yoghurt. Tussen de middag eet ze een bruine boterham met tofupesto en 's avonds eet ze gepocheerde vis met groente. En iedere avond kijkt ze verlangend uit naar het ontbijt van de volgende ochtend. Het stond niet in het interview, maar ik denk dat ze ook op tijd naar bed gaat. Is dat gezond?

Het interview is afgenomen in het kader van gezond leven. Dus het antwoord moet zijn: ja. Maar terwijl ik het lees, vraag ik me af: is dit dan gezond? Is dit leven? Het lijkt mij namelijk niet gezond. Ik vind het dwangmatig. Als je 's avonds verlangend uitkijkt naar het ontbijt van de volgende ochtend, dan heb je niet genoeg gegeten, lijkt me. En als ze eet wat ze zegt, dan klopt dat volgens mij ook. Dat is te weinig voor een volwassen vrouw. Toch wordt het gepresenteerd in een blad dat een gezonde leefstijl promoot. Het citaat "'s Avonds kijk ik verlangend uit naar het ontbijt", is zelfs groot afgedrukt. Ik vind het bedenkelijk.

Vandaag zit ik er dus al twee keer naast. Toch denk ik dat het maar het verstandigst is als ik op mijn eigen gevoel van wat gezond is afga. Ik ben nooit ziek, dus zover zal ik er toch niet naast zitten. En al teveel nadenken over je gezondheid dat is volgens mij ook weer niet gezond.

Alles moet anders

Mijn baas zegt het regelmatig: alles moet anders. Meestal valt dat wel mee. Maar zo af en toe moet er inderdaad iets veranderen. Zo moeten we als staf nu aan de urenregistratie. Ik vertel er thuis over. "Het is een schijnzekerheid zo'n urenregistratie. Je kunt het net zo buigen als je wilt.", vertel ik. "Stel: ik schrijf een stukje in een kwartier. Dat is voor mij niet ongewoon. Maar je zult geen communicatiebureau treffen dat voor het schrijven van een stukje een kwartier rekent. Het is heel legitiem om daar minstens een uur voor te rekenen. En als je wel een kwartier in je registratie schrijft, dan krijg je er misschien niet meer voor dan een kwartier in het vervolg. Dan wordt dat de norm." Ik denk niet dat er iemand beter van wordt. Des te meer er wordt geknepen en gesneden, des te meer je als medewerker ook op je strepen gaat staan. Zo werkt dat. Tijdens het eerste gesprek dat ik had bij mijn huidige werkgever werd me verteld: "Wie goed werk doet, wordt hier ook goed betaald." Wie goed doet, goed ontmoet. En het omgekeerde geldt natuurlijk ook. Ben je als werkgever afgemeten, dan smeek je om afgemeten medewerkers. Ooit zei iemand tegen mij: "Je werkt hier alsof het je eigen bedrijf is." En ik zei toen: "Dat is ook zo. Zo wil ik ook graag werken." Maar dat is allemaal een beetje veranderd. Ik werk nog met veel plezier en bedrijfstrots, maar het is niet meer mijn eigen bedrijf. Dan zou ik het toch anders doen.

Onze zoon ziet het wel zitten, zo'n urenregistratie. Hij heeft er zijn heel eigen beeld van. "Half negen, stukje geschreven. Half tien, telefoontje. Half elf, kopje koffie gedronken. Half een, me letterlijk uit de naad gewerkt. Duur: een tel." Hij vindt het zelf nogal vermakelijk. Vooral het uit de naad werken gedurende een tel spreekt hem zeer aan. Maar zo zal het wel niet gaan. Hoe dan wel, dat weet ik niet. Maar ach; misschien is het ook zo gek nog niet. Misschien creeërt het wel ruimte die ik nog nooit heb gehad. Ik schrijf een stukje in een kwartier, schrijf een uur. En die overgebleven drie kwartier is dan gewonnen tijd. Misschien kan ik mijn cursus Spaans weer oppakken. Kom ik toch nog vooruit in de wereld. 

Praten over seks

"Ik vind dat die televisie teveel aanstaat", zegt E. Het is laat in de middag en onze zoon kijkt naar een motorprogramma. En je ziet inderdaad heel wat voorbij komen. Zo zagen we deze week ook al een fragment van Dr. Phil. Het thema van de uitzending was praten over seks. Dat moet je met opgroeiende en puberende kinderen doen, vertelt Dr. Phil. En niet een keer, je moet het blijven doen. In de studio is een vrouw aanwezig die het moeilijk vindt om het woord 'seks' te zeggen. Kijk, en dan wordt het natuurlijk een beetje lastig. We zien een filmpje waar de vrouw met haar hand voor de mond of de ogen 'seks' zegt.

Maar Dr. Phil zou Dr. Phil niet zijn als hij hier geen antwoord op had. Hij schakelt een therapeut in die de vrouw middels een oortje door de gesprekken met haar dochters loodst. De vrouw zit in haar keuken en haar elfjarige dochter komt binnen. Je ziet steeds een inzetje van de therapeut. Die zegt: "Say it - zeg het tegen haar." Aarzelend begint ze: "Je weet toch welk woord mamma heel moeilijk vindt om te zeggen?" Het meisje knikt. Die denkt er niet over om het woord zelf in de mond te nemen natuurlijk. De therapeut moedigt haar aan: "Toe maar, zeg het woord. Zeg het tegen haar." Ze vervolgt haar praatje. "Toch wil mamma proberen om met je over ....seks te praten." De therapeut is in extase: "Fantastisch, je doet het ge-wel-dig. Zeg het nog een keer." En dat doet ze. Na de elfjarige dochter komt haar vijftienjarige dochter. "Zeg dat je haar tekort hebt gedaan door niet met haar over seks te praten.", zegt de therapeut. Ze begint: "Mamma heeft je tekort gedaan. Je weet waar mamma heel moeilijk over praat." "Zeg het woord", knalt de therapeut in het oortje. "Ik ga het nu tegen je zeggen: seks." "Zeg dat zij het ook moet zeggen.", bedenkt de therapeut. "Zeg jij het ook maar", zegt de moeder. Het meisje is duidelijk verbaasd. Vijftien jaar lang is het woord nooit gevallen en nu ineens in een gesprek twee keer. Ze vindt het maar een vreemde zaak. "Moedig haar aan.", interrumpeert de therapeut. Hij hangt tegen een persoonlijk hoogtepunt aan. Dat is wel duidelijk. "Nou, okee", zegt het meisje "seks". En zo komt er ook aan dit gesprek over seks weer een einde. We zien vervolgens beelden van de verhitte moeder die zichzelf na deze zware gesprekken met de hand wat frisse lucht toe zit te wuiven.

Onze zoon hangt onderuit en ziet het allemaal aan. "Nou mam, daar heb jij geen oortje voor nodig", zegt hij. En zo is het. De aflevering van Dr. Phil bereikt ondertussen een climax als de vrouw ook in de studio van Dr. Phil voor al dat publiek nog eens 'seks' moet zeggen. "Moet dat hier? Voor al die mensen?", vraagt ze. Ze zit te slikken of ze een haarbal moet uitspugen, om er dan heel terloops 'seks' uit te gooien. Het publiek is uitzinnig. Iedereen klapt en joelt. Het is geweldig. Er is er weer eentje genezen.

Op koffierantsoen

Ik sta nu ruim een maand op koffierantsoen. Tot voor kort sloeg ik dagelijks met gemak en genoegen acht bekers koffie achterover. En daar deed ik het prima op. Tot mijn hart wat al te enthousiast ging kloppen. "Hoeveel koffie drinkt u?", vroeg de dokter. "Ongeveer zes", schat ik enigszins conservatief in. "Mokken of kopjes?", vraagt ze genadeloos door. "Mokken", geef ik toe. "Dat zijn twaalf kopjes", zegt ze streng. "Dat is echt veel te veel. U moet drastisch minderen." Minderen is niet een van mijn favoriete woorden.

Maar goed, toch maar minderen dan. Ik zit nu op een beker koffie 's morgens op het werk. En 's avonds nam ik thuis nog twee kopjes. En dat heeft resultaat. Mijn hart slaat nu zo rustig dat het net lijkt of ik er geen heb. Na twee weken informeert de dokter hoe het gaat. "Prima", zeg ik. Ik vertel haar dat ik de koffie eigenlijk altijd achteloos achterover sloeg. "Zo kunt u echt genieten van een kopje koffie. Als u af en toe een kopje koffie neemt, proeft u het ook weer beter", zegt ze. Ik laat het er maar bij. Haar opvatting van genieten en die van mij lopen duidelijk uiteen. Ik geniet juist van overdaad, van mateloosheid.

E. is steeds koffie uit bekers blijven drinken. Na een week of drie, gaan de kleine kopjes me ineens tegenstaan. "Geef me mijn mok maar weer.", zeg ik tegen E. die me 's avonds een kopje wil inschenken. "Ik heb liever een grote mok dan twee van die kleintjes." En zo doe ik het nu. 's Morgens een beker en 's avonds een beker. En nog wat decaf tussendoor. En dat bevalt: supersize ligt me nou eenmaal beter.

Baas in eigen tijd

In hoeverre mag je baas binnendringen in je persoonlijke levenssfeer? We hadden het er vanmorgen over op het werk. Aanleiding was een uitspraak van een van onze bazen over aanspreken op gezond leefgedrag. Als iemand rookt of veel te zwaar is, kun je dan als baas zeggen: "Zeg laat jij dat kroketje nou maar even staan?" Of mogen ze zeggen: "Zeg, jij hebt toch altijd last van de rug, zou je niet eens andere schoenen aan gaan doen?" Voor mij gaat dat een brug te ver. Het brengt het slechtste in mij boven. Ik heb nog nooit een sigaret gerookt, maar na die uitspraak had ik bijna een sigaretje opgestoken. Het had maar een haartje gescheeld of ik was naar de dichtstbijzijnde snackbar gereden voor een overdosis bitterballen met patat.

Mijn leven

Of stel ik me aan en is het mijn autoriteitsconflict dat opspeelt? Ik denk het niet. Ik denk dat het echt te ver gaat. Mag je een dikke sollicitant afwijzen bij een gezondheidscentrum? Maar wie zegt dan dat die dunne die je aanneemt niet snuivend en spuitend door het leven gaat? Wordt zo'n oordeel niet al te gemakkelijk geveld? In het nog niet eens zo verre verleden van onze instelling, bepaalde de werkgever alles. Die bepaalde dat je werk je leven was. Wonen en werken liepen in elkaar over. Er werd je verteld hoe vaak je naar de kerk moest en wat je wel en vooral niet hoorde te doen. 
Maar die tijd is voorbij. Mijn werk maakt een belangrijk onderdeel uit van mijn leven, maar het is niet mijn leven. Mijn werkgever mag me aanspreken op mijn functioneren. Maar wat ik in mijn vrije tijd doe gaat mijn werkgever geen donder aan. Dat is een zwaar bevochten recht en daar ben ik zeer op gesteld.

De muziek in jezelf

De eerste film die ik ooit in de bioscoop zag was The sound of music. Ik geef het eerlijk toe. Dat had ik natuurlijk niet hoeven doen. Want in iedere kerstvakantie wordt The sound of music wel weer een keer herhaald. Dat is traditie, maar dat wist ik toen nog niet. Net als Sissi. Dat is ook iedere kerstvakantie raak. Deze keer zagen we een deel van The sound of music. Sissi hebben we helemaal gemist dit jaar. Toch was die eerste keer heel anders dan de keren daarna. Natuurlijk; het was in de bioscoop en een film maakt toch meer indruk als je het zo groot vertoond ziet. En ik wist natuurlijk nog niet hoe het af ging lopen. Al die keren daarna wist ik precies wat er gezegd zou worden.
Vandaag had ik af en toe het idee dat ik in The sound of music terecht was gekomen. Al was het wel de Rocky Horrorversie van The sound of music. Want in deze familie Von Trapp geen suikerzoete teksten. Onze jongste doet de hele vakantie al haar best om de spitsvondige opmerkingen van haar broer te negeren. Tot nu toe nog niet met heel veel succes. Maar tussen de middag zong zij hem toe: "Ik ne-gee-heer jou gewoon". En daar kan hij niet erg goed tegen. En ook vanavond zong ze hem bijtend toe, toen hij weer eens in de vaderrol wilde schieten. "Jij bent mijn va-ha-ha-der niet", direct gevolgd door een variant op vader Jacob. "Vader L., vader L. hou je stil, hou je mond." Maar goed, ik denk dat het iets eenmaligs is. Ik verwacht niet dat ze morgen nog steeds van alles een liedje zullen maken.

Overigens: een film die ik dit weekend op de televisie zag en die ik erg mooi vond. Op zoek naar de muziek in jezelf in As it is in heaven.