Links > rechts

Voordat we ons realiseerden dat al die Duitsers hier op goede vrijdag komen shoppen omdat alles daar gesloten is, wilden mijn zus en ik in Duitsland schoenen gaan kopen. We wonen hier vlakbij de grens en even over de grens is een schoenenwalhalla. Waar ik hier keus heb uit misschien drie paar geschikte schoenen in maat 42, kan ik daar te kust en te keur gaan. Is 42 net even te klein? Geen probleem, want er staan ook rekken vol met maat 43.

Mijn linkervoet is zeker een maat groter dan mijn rechtervoet. Bij zomerschoenen met een open neus is dat duidelijk zichtbaar: of je ziet één grote teen en de andere niet, of mijn ene grote teen schuurt over het asfalt en de ander ligt er keurig in. Meestal kies ik dus niet voor schoenen met open tenen. Heel bijzonder is het niet, las ik laatst: maar liefst 60 % van alle Nederlanders heeft een maat verschil tussen beide voeten. En dat is dan in 80% van die gevallen de linkervoet! Waarom kunnen we dan nog geen losse linker- en rechterschoenen kopen, vraag je je dan toch af?

Failliet door collegialiteit

Bij ons op het werk zijn we sinds een tijd bezig met interne verrekening: als de ene dienst iets afneemt van de andere, dan wordt daarvoor een rekening gepresenteerd. Het voordeel daarvan is dat je bewuster 'inkoopt' als het om je 'eigen' portemonnee gaat. In andere gevallen slaat het te ver door. Ik had laatst zo'n geval bij de hand, waarbij een collega de rekening gepresenteerd kreeg voor zijn eigen collegialiteit.

Bureaustoel cadeau

Een tijdje geleden sprak ik de bewuste collega. We hadden elkaar een tijdje niet gesproken en voorafgaand aan het overleg wisselden we even het een en ander uit. Ik vertelde onder andere dat ik last van de rug had en dat ik eigenlijk een nieuwe bureaustoel moest hebben. Collegiaal bood hij me een bureaustoel aan die hij nog had staan. Het was een mooi modern exemplaar dat hij eigenlijk alleen gebruikte als iemand eens aan wilde schuiven. Dat vond hij zelf te zot voor woorden, dus we besloten te ruilen: hij mijn oude exemplaar en ik zijn mooie nieuwe exemplaar. "Ik bel wel even voor het transport", zegt hij. Er rijdt dagelijks een busje over het terrein waar ik werk, dus al te moeilijk zou dat niet moeten zijn, leek ons. Het duurde eventjes voor het zover was: een belletje was niet genoeg, maar collega hield vol en stuurde er zelfs nog een mailtje achteraan.

Zelfredzaam

Ondertussen sprak ik de bedrijfsfysiotherapeute. "Ik heb al een andere stoel geregeld", vertel ik haar. "Mooi, ik ben er een groot voorstander van als mensen zelf iets regelen", zegt ze. "Dan hoeven we geen nieuwe aan te vragen." Na een tijdje arriveert de bewuste stoel. Inmiddels merk ik het resultaat: door de flexibele rugleuning beweeg ik meer tijdens het werk en krijg ik minder snel last van de rug.

De rekening

Een tijdje later tref ik collega nog weer eens. Ik zie hem nu eenmaal niet elke dag. "Weet je wat?", zegt hij. "Ik kreeg laatst een rekening van € 75,- voor het transport van de stoel." We lachen er een beetje om, want het is eigenlijk belachelijk. Ik ben slecht in het schatten van afstanden, maar het is in ieder geval zo kort, dat ik mezelf zittend naar mijn eigen kantoor had kunnen rollen. En dat zeg ik hem ook: "Als ik dat had geweten, had ik 'm hier zelf heen gerold", zeg ik. Ik probeer hem nog te bewegen om de rekening naar mijn baas te sturen, maar hij wimpelt het af. Het is hem eigenlijk te min om dan ook nog met zo'n rekening te gaan schuiven. Hij heeft niet meer stoelen te vergeven, ik heb genoeg aan eentje, dus het zal niet weer voorkomen. En dat is maar goed ook: hij zou anders nog wel eens failliet kunnen gaan door zijn eigen collegialiteit.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Zuchtdagen

Sinds alweer ruim een jaar deel ik het kantoor met boezemvriendin. Zoals zij altijd zegt: "Daar wordt iedereen alleen maar beter van." Ze doelt dan op onszelf, onze werkgever en de collega's in de omgeving. Ik kan niet anders dan me daar van harte bij aansluiten.

Al jaren hielden we kantoor naast elkaar. En de wand die ons van elkaar scheidde, stelde niet bijster veel voor. Boezemvriendin chargeert graag en noemt het bij voorkeur 'een bordkartonnen wandje'. Dus veel was er toen niet wat ons scheidde. Maar toch meer dan nu natuurlijk.

Als je samen een kantoor deelt, deel je werkelijk alles met elkaar. Ik krijg mee hoe boezemvriendin in gesprek is met anderen en andersom krijgt zij dat van mij. Er zijn dagen dat we veel lachen. We hebben echter ook dagen dat we veel zuchten. Dat zijn onze zuchtdagen. Grappig genoeg vallen onze eigen verzuchtingen ons niet zo op, maar van elkaar horen we het dan wel duidelijk. Veel hoeven we er niet over zeggen: het is weer een zuchtdag. Een dag, waarop we veel 'nee, nee, jammer, jammer'-boodschappen krijgen of moeten overbrengen. Het enige wat zo'n zuchtdag draaglijk maakt is dat we een kantoor delen.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze.

Kansloos concept

De jongste vindt vandaag een klein zakje tussen de bananen. In het zakje zitten drie elastiek-dierfiguur-armbandjes. Ze haalt ze uit het zakje en wurmt ze om haar pols om ze vervolgens weer af te doen. Een oranje elastiekje floept op tafel en neemt zijn vorm weer aan. Jammer genoeg staat er niet op het zakje wat erin zit. "Wat denk jij dat dit is?", vraagt ze. "Een duif?", gok ik. "Een kip? In ieder geval is het gevogelte." Dan floept het groene elastiekje op tafel. "Volgens mij is dit een paard", zegt ze. Ze kijkt er nog eens goed naar. "Of misschien is het een vleermuis." "Ja, die lijken ook sprekend op elkaar", zegt de oudste. We lachen erom. De jongste doet de elastiekjes weer om en dan lijkt het helemaal nergens meer op. Het zijn gewoon een aantal onregelmatig kronkelende elastiekjes. We kijken ernaar en E. is de eerste die er woorden bij vindt: "Wat een kansloos concept."

Gelukkig...

Sinds ik 'into twitter' ben, bekijk ik regelmatig infographics. Dat is geen toeval: ik ben volger van infographics. Leuk vind ik dat: allerlei gegevens verwerkt in een plaatje. Laatst zag ik een infographic over geluk voorbij komen. Sindsdien ben ik iets minder van de infographics. Ik geloofde namelijk niks van de gegevens in de infographics. Mensen met partner zijn gelukkiger dan zonder. (Gaat voor mij zeker op) Mensen zonder kinderen zijn gelukkiger dan mensen met kinderen. (Kan ik me niet voorstellen, maar ik heb dan ook ont-zet-tend leuke kinderen) En mensen die 8 uur slapen zijn gelukkiger dan mensen die minder dan 8 uur slapen. (Dat ziet er niet goed uit voor mij) Voor ieder uur dat je minder dan 8 uur slaapt, kun je 8% geluk aftrekken. (-16% in ieder geval). Dat kan ik dus helemaal niet geloven. Ik ben meestal om 6.00 uur 's morgens wakker. Om 8 uur slaap te pakken te krijgen, zou ik dan ook om 10.00 uur al naar bed moeten gaan. Dan is de dag voor mij nog lang niet voorbij! Met name die laatste uren van de dag vind ik altijd heel fijn. Die uren voegen bij mij juist geluk toe! Als ik die zou moeten inleveren voor slaap, dan zou ik scheppen minder gelukkig zijn.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Dan ga ik dat voor je regelen hoor...

Vanmiddag loop ik langs de kamer van de baas. Zijn deur staat open. Ik ben druk bezig geweest met een stuk over telefonische vraagafhandeling. Misschien valt het me daarom wel op hoe de baas dit telefoontje afhandelt. "Dan ga ik dat voor je regelen hoor.", "Zeker." Hij spreekt met een iets hogere stem dan ik van hem gewend ben. 

Het is een vrouw

Even verderop becommentarieer ik de toon van de baas tegenover collega. "Het is een vrouw", zegt ze. "Ja, dat hoef je mij niet te vertellen. Dat hoor ik wel aan het toontje", zeg ik. "Zo praat hij meestal niet tegen ons of wel soms?" We verzamelen ons op de gang. Boezemvriendin komt er ook bij staan. "Nee, tegen ons zegt hij altijd: Ga van die lijn af, zelfs als hij ons zelf belt." "Ja, of: Aan het werk." We kunnen nog veel meer verzinnen. De woorden die me te binnen schieten bij het gesprek zijn Engels. Misschien wel omdat het zo onhollands is. De baas was namelijk aan het 'pleasen'. En zijn toon was buitengewoon 'willing'. Naderhand kan ik er toch moeiteloos Nederlandse woorden bij vinden: hij was aan het paaien en was duidelijk gewillig. Nadat de baas de hoorn op de telefoon heeft gelegd, evalueren we nog even. We onthouden de baas onze analyse natuurlijk niet. We zijn tenslotte werknemers in een lerende organisatie. Het brengt hem toch wel enigszins in verlegenheid. Hij had zelf niet gedacht dat het zo doorzichtig was…

Zin in festonneren

Ik ben de hele week al veel 'on the road'. En dan zie je van alles voorbij komen. Zo reed ik vanmiddag achter iemand die zijn bumper had gerepareerd met aluminumfolie. Het zilverkleurige folie blikkerde in het licht en stak fel af tegen de donkergrijze bumper. Even daarvoor reed ik achter een keurige auto met de volgende sticker op zijn nummerbord: Het leven is als je neus: haal eruit wat erin zit! Dat verzin je toch niet? Deze had ik nog nooit eerder gezien.

Nog weer even daarvoor haal ik een vrachtauto in. Op de wagen staat: Festonneerbedrijf HEBA. Ik weet dat festonneren een steek is waarmee je een kleedje netjes af kunt kanten, maar ik wist niet dat daar hele bedrijven voor zijn. Nieuwsgierig geworden kijk ik vanavond even op internet bij HEBA. En daar word ik een stuk wijzer van: Festonneren wordt gedaan bij karpetten, tree-treds, lopers, tapijtplinten e.d., zo lees ik op de site van HEBA. En dat is niet alles, ze doen nog veel meer waar ik geen weet van had: ze banderen vloerbedekking, voorzien het van een quickstep bandje, banderen blind, lassen tapijt, met tapijt schijnt het allemaal te kunnen. Er gaat een wereld voor je open. Het lijkt mij een interessante business. Vroeger wilde ik als ik moe was van mijn werk stroopwafelbakker worden, maar nu denk ik dat ik voor 'festonneerder' ga.