Meestal vind ik covers minder mooi dan het originele nummer. Maar er zijn uitzonderingen natuurlijk. Johnny Cash maakt van One, toch al een goed nummer, een magistraal nummer. Johnny weet met een cover vaak het originele nummer te overtreffen. En dan deze: Let it be van Nick Cave. Voor veel mensen is het natuurlijk vloeken in de Beatlekerk, maar ik vind het prachtig.
Maar ik ben dan ook fan van Nick. En op dit moment heb ik een kleine opleving. Deze is ook mooi: I let love in.
Nick maakt sterke teksten, maar hij heeft het niet nodig om indruk te maken, want componeren kan hij ook: Song for Bob.
Ik verdiep me op dit moment in keukens. Deze week heb ik verschillende brochures aangevraagd en gisteren heb ik de bieb geplunderd. Vandaag heb ik alles binnen, dus tijd voor zelfstudie. Wat wil ik wel en wat wil ik niet? En correspondeert dat dan een beetje met wat E. wel en niet wil?
Ik ben druk bezig met het doornemen van allerlei bladen en catalogi als E. de weekendbijlage van de NRC naar me toeschuift. Hij ligt er eventjes voor ik eraan toekom. En dan zie ik de titel van het artikel waarop E. de weekendbijlage heeft opengeslagen. Na de brand blijf je alleen zelf over. Bij het artikel een foto van een stel dat op een grote hoop stenen staat.Erachter staat een kraan.Het stel dat geïnterviewd wordt verloor ook alles door brand. Er zitten hele herkenbare fragmenten in het artikel. Het verloop van de brand, de enorme snelheid waarmee de brand toeslaat, het slurpende geluid van het gretige vuur, de heimwee naar huis en het langzaam dagende besef wat het betekent dat je alles kwijt bent. Een uitspraak raakt me: "Van spullen is het niet zo erg dat ze weg zijn. Het is de band met de spullen die je mist." En dat klopt.
Verder lijken deze mensen er slechter aan toe te zijn: direct na de brand sliepen ze slecht - en nog, ze konden geen mensen om zich heen verdragen, konden niet lang in een winkel zijn en nog steeds zijn er slechte dagen met verdriet. Hoe het kan dat het voor ons een minder groot trauma is, dat weet ik niet: wij hebben allemaal de draad direct weer opgepakt en dat lukte goed. Misschien maakt het verschil dat zij een kat hebben verloren, een levend wezen. Natuurlijk hebben wij ook verdriet gehad - en nog, maar we zijn er niet door overspoeld. De heimwee is sterker dan het verdriet. En gelukkig - gelukkig, is het voor ons geen probleem om langdurig in een winkel zijn. We hebben namelijk in de afgelopen drie maanden meer gewinkeld dan in de drie jaar daarvoor.
Er is leven na de brand. Sterker nog: het leven is mooi, ook na de brand.
"Dat had ik ook best even kunnen doen", zeg ik. Collega is naar de huisarts om zijn oren uit te laten spuiten. Er wordt met smart op hem gewacht voor een vergadering. De baas is er ook bij. "Dat is nou net zo'n kleine medische ingreep die ik heel goed uit kan voeren." vertel ik mijn collega's vol zelfvertrouwen."Ja, dan hebben ze het steeds over de hoge kosten in de gezondheidszorg", zegt de baas, "ze zouden jou gewoon een of ander kitje moeten geven en dan kon je daar in die nieuwe wijk van jou goed werk doen.* Dat scheelt weer in het huisartsbezoek." Gestimuleerd door een aantal toehoorders vervolgt hij: "Ze heeft ook zo'n speciale bril". Hij doelt op de oranje veiligheidsbril die ik ooit gratis bij een bouwmarkt kreeg voor een evenement waarbij de verwachtingen rond Oranje hooggespannen waren.
Oranje bril
De bril gebruikte ik -destijds geïnspireerd door de ziekenhuisserie ER- thuis toen de kinderen nog klein waren om bijvoorbeeld pleisters te plakken. De show die ik opvoerde leidde ze dan enigszins af van de verwonding. Het leuke van kleine kinderen is dat die niks raar vinden. Ze vonden het dus ook heel gewoon dat ik pleisters plakte met een oranje bril op, maar het leidde toch wel eens tot vreemde situaties. Zo was er ooit eens een gelegenheid waarbij een van de kinderen de oranje bril als kleuter mee naar school nam. Juf vertelde me later dat ze had gezegd: "Die bril moet wel weer mee naar huis hoor juf, want die heeft mijn moeder nodig om ziekenhuisje te spelen."
*als gevolg van onze brand wonen we tijdelijk even verderop in een nieuwe wijk.
Iedere keer als we in het winkelcentrum komen, zijn er mensen die ons aanspreken over wat ons is overkomen. Vanmiddag ben ik met E. op pad. In een super waar we doorgaans niet komen, worden we aangesproken door mensen die hier in de buurt wonen. Vroeger woonden ze in een straat niet zo heel ver van ons oude huis.
"Hoe bevalt het?", vragen ze. "Het is een mooie rustige buurt, maar we hebben er natuurlijk niet zelf voor gekozen", zeg ik. "Wij horen op onze eigen plek". De vorige bewoners waren terughoudend met het geven van informatie over de buurt. Ik heb de verhuurder destijds nog gebeld om te vragen of er bijzonderheden te melden waren over de buurt. En ook de vorige bewoners heb ik op de man af gevraagd: "Is er iets waarom we hier niet zouden moeten gaan wonen?" Niet echt, zo bleek, alleen waren de mensen 'erg op zichzelf', vertelden ze. Dat is niet iets wat wij erg vonden. Ook bij ons oude huis liepen we in de buurt de deur niet plat bij de buren. We wonen hier bovendien tijdelijk en zijn niet uit op het maken van vrienden of het samen kijken van voetbalwedstrijden van het Nederlands elftal.
Maar goed, toen we hier aankwamen, leek het de jongste en mij een aardig idee om ons in de buurt even voor te stellen - met wisselend succes. En vorige week constateerden de oudste en ik al toen we even in de tuin aan de slag waren, dat er toch een groot verschil is. Bij ons oude huis zouden we aangesproken zijn door wildvreemden. Hier zijn er amper voorbijgangers en als ze er zijn, dan groeten ze zelfs lang niet altijd.
Als ik vanmiddag aan het stel in de super vertel over het voorstellen hier in de buurt, dan barsten ze in lachen uit. "Nee, dat is niet gebruikelijk". De man verwoordt het heel treffend. "Waar we vroeger woonden ging het zo: als iemand in de buurt met een aanhangwagen met zand de straat in kwam rijden, dan hielp de hele buurt om die kar leeg te maken. Een kratje bier erbij... Als ik hier met een aanhangwagen zand aan kom rijden, dan zit iedereen te kijken hoe ik die kar leegkrui." En, zo erkent hij: dat heeft voor- en nadelen. Volgens hem is het typisch voor een nieuwbouwbuurt. Dat zal het dan zijn.
"My body knows", zeg ik. We zitten vanmiddag op het werk even bij elkaar. We hebben het over tienvingerig blind typen. Ik kan het. Zo komt het ter sprake. "Ik zou niet weten waar de letters zitten. Dat kan ik je niet vertellen", zeg ik tegen collega die zich erover verbaast. "Maar my body knows". Als je gaat typen gaat het vanzelf. Mijn vingers weten de juiste letters te vinden.
Collega verbaast zich over mijn uitspraak "my body knows". Ik gebruik het al jaren en licht het toe met de volgende voorbeelden. Neem bijvoorbeeld ons afgebrande huis. Ik zou je niet kunnen vertellen waar de lichtknopjes zaten, maar my body knows. Ik ervaar het dagelijks: mijn hand gaat als vanzelf naar de plek waar ik het lichtknopje verwacht. Of dat telefoonnummer dat je zo vaak belt en ineens bent vergeten. Neem een telefoon in handen en je vingers toetsen als vanzelf de juiste nummers, ook een voorbeeld van my body knows.
Thuis heb ik het er even over. "Het is my body remembers", zegt E. Het is een oneliner uit de film Paris, Texas van Wim Wenders uit 1984. De man in de film is zijn geheugen kwijt, maar rijdt nog wel auto. Dat gaat prima, want zijn 'body remembers'. Zoals zo vaak heb ik de oneliner een beetje naar mijn hand gezet. Ik heb daar my body knows van gemaakt. Ik denk dat dat komt omdat mijn body gewoon heel voorlijk is. Het weet veel. Zo zit het.
Hoe het zo gekomen is, weten we niet, maar E. heeft nog een korte broek van voor de brand. We vermoeden dat die nog in de auto lag, want E. herinnert zich niet dat hij 'm heeft meegenomen. In ieder geval was het een korte broek die wat mij betreft best in vlammen had mogen opgaan. Hij was namelijk niet helemaal vlekloos. E. staat als echte kerel natuurlijk heel anders tegenover een vlekje dan ik. Hij vindt het zwaar overdreven om zo'n korte broek om een paar vlekjes af te danken. Vooral omdat het zo'n superfijne korte broek is.
Vanmiddag moeten we even naar de notaris. Die gaat ons toelichting geven op een akte die we moeten ondertekenen. "Houd je deze broek aan?", vraag ik aan E. die in zijn gevlekte korte broek rondstapt. Eigenlijk is het natuurlijk geen vraag. "Tuurlijk, dit is mijn lucky pants. Die ga ik vanaf nu naar iedere formele verplichting aandoen", zegt E. Dat is natuurlijk niet het goede antwoord en dat weet E. ook.
Als we even later op de fiets naar de notaris rijden, heeft E. toch zijn nette zwarte broek maar aangetrokken. Minder lucky misschien, maar wel zo netjes.
De afgelopen dagen heb ik me hier in huis verschanst, een beetje moe van al het shoppen van de afgelopen periode. Vanmiddag ging ik er echter weer op uit met de jongste. We deden natuurlijk de Action even aan. Tussen de verfbenodigdheden en de fietsattributen staat een oudere man. Hij is bezig met een kitspuit. Het ziet er een beetje onhandig uit. Hij is zich daar pijnlijk van bewust. "Je moet wel heel lang draaien", zegt hij verontschuldigend tegen ons. De jongste kijkt me aan. "Dat kan ook anders hoor", zegt ze behulpzaam tegen de man. Ze weet niet anders dan dat we thuis met een kitspuit in de weer zijn, dus vertel haar niets over het laden van zo'n spuit. "Als u op dat knopje drukt, dan kun u de spuit er zo tussen zetten", zegt ze. Hij doet het - en ja, zowaar: het werkt. "Gain slimmer goud as minsen", zegt hij. "Gain lozer goud as minsen", verbeter ik.
Vanavond laat zien we hem hier in de buurt fietsen. "Er is vast iets mis met die man", zeg ik. Dat moet wel, als je rond je zeventigste nog geen kitspuit kunt laden en Groninger gezegden verbastert ...
