Mama's stem beter dan brandalarm

brandende liefde

De oudste appt me een artikel uit het tijdschrift Psychologie. De titel van het bericht is Mama's stem beter dan brandalarm. Het artikel verwijst naar een onderzoek dat nog moet verschijnen in The Journal of Pediatrics. De kans dat kinderen wakker worden van de stem van de moeder is namelijk drie keer groter dan van het brandalarm. Ze worden bovendien sneller wakker. Bij een pieptoon duurde het 2,6 minuten. De gealarmeerde stem van de moeder wekt kinderen gemiddeld binnen 2 seconden. Dus het is waarschijnlijk dat er in de toekomst brandmelders komen waarin de stem van de moeder kan worden geprogrammeerd.

Mazzel

Ze stuurt me dit artikel natuurlijk omdat ik nu bijna zeven jaar geleden wakker werd in een brandend huis. De rest van het gezin was nog in diepe rust. Het was toen ik wakker werd al mistig in onze slaapkamer. Op de overloop sloegen de vlammen uit. Ik heb E. en de kinderen wakker gemaakt. Ze werden wakker en het liep uiteindelijk allemaal goed af. Net op tijd. Volgens nacalculatie van de brandweer hadden we toen ik wakker werd nog drie minuten voordat we buiten westen zouden zijn geraakt. Zoveel zuurstof had het vuur al opgevreten."Met een brandalarm waren we dus de pijp uit gegaan. Echte mazzel" appt ze me. Ja. Echte mazzel.

Clean as you go of RAKO

Ook in 2019

We wonen tijdelijk weer met z'n allen in huis. Heel bijzonder. En dat zie je ook terug in huis: overvolle kapstokken, tassen links en rechts, uitpuilende wasmanden, uitpuilende kasten. De chaos loert steeds om de hoek. En ik hou van een opgeruimd huis...

Nestelaar

Dat is bijzonder, want eerlijk is eerlijk: ik zorg zelf voor veel rotzooi. Ik ben namelijk een nestelaar. Als ik ergens ga zitten, dan verzamel ik van alles rondom me: een boek, telefoon, afstandsbediening, lekker dekentje, papieren zakdoekjes, kussentjes, een flesje water, een vol of een leeg glas thee, een theepot, een klokhuis, lege bakjes en schaaltjes, een vest dat ik dan weer aan- en dan weer uittrek, stekkers en ga zo maar door.

Spoortrekker

Ook trek ik een spoor door het huis. Als ik thuiskom gaat de jas aan de kapstok (meestal - de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik ze soms ook wel eens over een stoel gooi of op de bank in E's kantoor). De sjaal hang ik ook vaak ergens over een stoelleuning. De sleutels belanden idealiter in het daarvoor bestemde petje, maar boven op de wasmachine, op het aanrecht, op de tafel of in mijn favoriete bankhoekje is ook heel goed mogelijk. Ook mijn tassen leiden hier in huis een zwervend bestaan. Kortom: een opgeruimd huis is al een flinke uitdaging als ik alleen thuis ben.

RAKO

Ik heb dus hulp nodig. En dan bedoel ik niet een hulp in de huishouding, want die hebben we al wel gehad. Nee, ik zoek nu naar handige systemen. Manieren waarop opruimen bijna vanzelf gaat. Pinterest is een goede bron voor dit soort informatie. Laatst las ik dat Clean as you go een nieuwe hype is. Veel stelt het niet voor. In het Gronings zou je gewoon zeggen: rommel achter kont oproemen (RAKO). Dan hoopt het zich ook niet op. Simpel. Heel simpel inderdaad. Zou te doen moeten zijn.

Mensen van het gepasseerde station

...dat is niets bijzonders

We grasduinen in Schotland in een van de vele kringloopwinkeltjes daar. Daar hebben ze mini-kringloopwinkels per goed doel. Ik kijk graag tussen het glas- en steenwerk en om de tijd te doden kijkt E. tussen de cd's. Hij vindt er eentje van Rufus. Die nemen we mee.

"Het is eigenlijk een gepasseerd station natuurlijk", zegt E. Tegenwoordig kun je immers streamen wat je wilt - en dat doen we ook. Maar cd's hebben nog steeds aantrekkingskracht. Als ons huis niet was afgebrand, dan hadden we ook nog een flinke collectie lp's gehad."Wat maakt het uit?", zeg ik. "We lezen toch ook kaart?" We hebben de navigatie-assistentie uitgeschakeld - behalve als we een grote stad in- of uitrijden. We waren de dwingende instructies van de dienstdoende dame al snel zat. We zijn tenslotte met vakantie. Het leek af en toe wel alsof we met z'n drieën in de auto zaten. Dus hebben we de kaart die we nog in de auto hadden liggen erbij gepakt. En dat bevalt prima. Zo kom je nog eens ergens. "En we lezen gewoon boeken", vul ik aan. We hebben een flinke stapel boeken achterin de auto liggen. Ook dat hoort bij vakantie. De e-reader is thuis gebleven. Superhandig als je met het vliegtuig gaat, maar als dat niet het geval is, dan lees ik liever een boek.

"Misschien zijn wij wel mensen van het gepasseerde station", zeg ik tegen E. Voor een deel in ieder geval. En dat bevalt prima.

Een rode kaart

voor Rijkswaterstaat

Opvoeden is kinderspel als je deze twee vuistregels hanteert.

• Consequent zijn, en
• Doen wat je zegt

En vooral heel heel heel veel liefde natuurlijk - maar dat gaat eigenlijk vanzelf. Voor de vuistregels moet je meer inspanningen verrichten. Ze zijn simpel, maar effectief. Ben je niet consequent, doe je niet wat je zegt, dan is het in no time chaos en destructie. Kinderen pikken dat namelijk al vanaf hun prille jaren op. Het valt niet mee om later nog weer iets recht te breien.

Basisregels 

Je zou zeggen dat dit soort eenvoudige opvoedregels ook wel zijn doorgedrongen tot de 'opvoeders' in de samenleving. Bij volwassenen werkt het namelijk net zo als bij kinderen. Ook daar geldt: als je regels stelt, voer ze dan ook consequent door en doe wat je zegt. Doe je dat niet dan krijg je chaos en destructie.

Werk aan de weg

Deze week rijd ik op een dag vijf keer langs een bordje waarop staat dat er werk aan de weg is. De afgelopen week ben ik misschien wel langs 10 van dit soort borden gereden. Als weggebruiker word ik gesommeerd om om die reden 50 of zelfs 30 kilometer te rijden. Op zich begrijpelijk: dat werk wordt immers door mensen geleverd en die willen niet ondersteboven worden gereden door weggebruikers die hun snelheid niet temperen. 

Loos alarm 

Het punt is alleen dat dit soort waarschuwingen langs de weg 9 van de 10 keer loos zijn. Op het moment dat ik er langs rij, is er letterlijk maar 1 keer echt werk aan de weg. Al de andere keren is er misschien gewerkt, maar op het moment dat ik er rij niet meer. Het logische effect is dan dat je op den duur denkt: 'Het zal wel. Ik ga hier geen 30 kilometer rijden als er toch niks gebeurt." Je neemt de borden niet meer serieus. Dat gedrag lok je uit door niet consequent te zijn en niet te doen wat je zegt.  Zo simpel is het. En dat kan tot gevaarlijke situaties leiden als er wel weer eens werk aan de weg is. 

Eenvoudige oplossing 

Inconsequent zijn, niet doen wat je zegt; het kan ongestraft. De straf is voor degene die het slachtoffer is van dit gedrag. Als je namelijk betrapt wordt terwijl je je niet aan de aangegeven snelheid houdt, dan word je daar flink voor afgestraft. En dat deugt niet vind ik. De uitlokker verdient in dit geval een rode kaart. Vooral omdat de oplossing binnen handbereik ligt. In heel veel gevallen zou het eenvoudig opgelost zijn door er een bordje onder te plaatsen: ma t/m vr van 8.00 uur tot 17.00 uur. Of voor mijn part andere tijden. Zo moeilijk is dat toch niet? 

Groupie van Herman

 Echt waar

"Ik begin een echte groupie van Herman te worden", zeg ik tegen E. Ik doel op Herman Sandman, columnist in het Dagblad van het Noorden. Maar dat had E. al wel in de gaten. Herman is de enige reden waarom ik mijn abonnement op het Dagblad op dit moment hou. Ik beveel Herman te pas en te onpas aan in mijn omgeving. Het grenst aan opdringerigheid. Daar ben ik me wel van bewust, maar ik kan het niet stoppen.

Lees Herman

Die morgen nog had ik mijn vader gewezen op de column van Herman. "Linksonder aan de binnenkant van het hoofdblad. Daar kun je 'm vinden", zeg ik tegen hem. "Dat moet je ook gaan lezen." Ook onze zoon moet er aan geloven. "Als jij De Graanrepubliek uit hebt, dan moet je Herman Sandman gaan lezen. Dat vind jij vast leuk." Herman schrijft namelijk ook boeken. En op het werk laat ik me ook niet onbetuigd.

Herman heeft het

Herman is melancholiek, grappig, hij relativeert zichzelf graag, doet sociaal tegen wil en dank en koestert zijn Veenkoloniale roots en zijn vrouw en kinderen. Tot op dit moment ben ik op papier nog niets tegengekomen wat ik niet leuk vind aan Herman. Ik zit regelmatig hardop te lachen als ik iets van Herman lees, maar ik word net zo vaak geraakt of aan het denken gezet. Kortom: Herman heeft het.

Herman heeft het echt

Deze week weet Herman me te raken met een column over ouder worden. Als vijftigplusser voelt hij de slijtage toeslaan als hij hardloopt. Maar hij weet ook dat dat nog niks is, omdat 'de echte klappen pas worden uitgedeeld in het tweede rondje'. "Daar zit jij nu in", zeg ik tegen mijn vader als ik 'm over deze column vertel. Om een andere column van Herman zit ik hardop te lachen. Herman vult een rijtje over zichzelf in dat je vaak in een damestijdschrift ziet. Op de vraag Waar kun je me 's nachts voor wakker maken? geven Bekende Nederlanders meestal antwoorden als Rucolapasta met dichtgeschroeide tonijn of Gestoomde kabeljauw met broccoli en sushirijst. De keuze van onze Bekende Veenkoloniaal: neuken.

Dus: lees Herman

Ik beveel niet zomaar iets aan, maar het mag duidelijk zijn: ik kan het niet laten. LEES DIE MAN!  Daar knap je echt van op. Ik blijf zijn columns lezen. Ik knip ze nog niet uit. Nog net niet.

Weer een compleet mens

Ik heb de afgelopen dagen een traumatische ervaring gehad: ik was mijn biebpas kwijt. We gaan wekelijks naar de bieb. Mijn pas zit standaard in mijn biebtas. Dat werkt als een tierelier. Vorige week merkte ik ineens dat mijn pas niet in mijn tas zat.

De wereld ligt weer open...

En dan begint het zoeken:

• Welke jas had ik aan - Geen jas, 
• Had ik iets met broekzakken aan? - Daar zit het niet in. Ook niet in die, die ik niet aanhad.
• Toch misschien in een handtas gestopt?- In geen van de handtassen die nu in de roulatie zijn. 
• Per ongeluk in mijn werktas? - Ook niet.
• In een boek of een tijdschrift? - Dat doe ik nooit, maar toch maar even checken. 
• Waren we op de fiets of met de auto? -Auto, dus daar ook maar even kijken, onder de matten, in alle vakjes. Ik vind van alles, maar geen biebpas.
• Ik ruim lades op en richt ze weer opnieuw in, maar de pas blijft onvindbaar. 
• Maar even bij de bieb vragen dan. - Nee geen pas gevonden. "Als we iets vinden, dan sturen we het meestal op. Ik blokkeer het account maar even. Dat is dan altijd beter", aldus de bibliotheekman. "Dan kunt u thuis nog even verder zoeken."

Ondertussen houdt het zeurende gevoel aan: ik mis iets. Ik mis de onbeperkte onmiddellijke gratis toegang tot een wereld vol boeken. "Je mag wel op mijn pasje", zegt de jongste. En ook E. biedt me zijn pas aan. Maar dat is niet hetzelfde. Dat druist in tegen mijn hang naar zelfstandigheid. Ik wil mijn eigen kaart.

Gisteren valt er een envelop op de mat. "Er zit iets hards in", zegt de jongste. En het is inderdaad iets hards: het is mijn bibliotheekpas. Ik ben weer een compleet mens! Lang leve de mensen van de bibliotheek!

Verbeelding brengt je overal

Onze oudste is graag op reis. Vorig jaar zat ze een aantal maanden in Sudan. Nu zit ze voor een tijdje in Nepal. Om ons een beetje op de hoogte te houden, heeft ze een account aangemaakt in polarsteps. Polarsteps is een app waarin je je reizen bijhoudt en waar je foto's en reisverslagen kunt opnemen. Zelf heb ik ook een account aangemaakt om te kunnen reageren op haar berichten. Iedere dag kijk ik even of ze weer nieuwe stappen heeft gezet. Vanmorgen doe ik dat ook. Geen nieuws. Ze zal wel druk aan de studie zijn.

Vandaag staat er ook een melding voor mij in mijn app. 'Voeg je afgeronde reizen toe' staat er. En dat snap ik wel: mijn polarsteps account is een vrij sneu gebeuren. Ik heb 0 volgers (logisch - er gebeurt niks) en ik volg er maar 1 (mijn dochter). En dat is nog niet alles. Ik zal het sneue rijtje even afmaken:

You've seen: 
0 countries
0% of the world

Continents visited:
-

Flags collected: 
-

Total sum of everythingness (een briljante zin; die hou ik erin)
0 days
0 hours
0 seconds
0 trips
0 kilometers
0 likes
0 steps

Kortom ik ben een 0 op polarsteps. De enige plaats die terug te vinden is in mijn polarsteps account is mijn woonplaats Sappemeer.

Daarmee steek ik schril af bij mijn dochter die in de 33 dagen dat ze nu weg is al 8842 kilometers heeft gereisd en 35 stappen heeft gezet. Ze heeft onderweg 4 landen bezocht en 2 continenten bereisd. Alleen al in deze ene trip heeft ze 2%  van de wereld gezien. Dat is toch geweldig!

Toch ligt de wereld ook open voor een 0 op polarsteps. Ik lees, ik heb een creatieve geest, een laptop en een kleurentelevisie. Dat bij elkaar brengt me waar ik wil. De denkbeeldige kilometers die ik dagelijks afleg zijn niet te tellen. Allemaal vanuit de geliefde thuisbasis Sappemeer.

Ook deze illustratie is een boomerang card.