Paradijs in het verschiet

Vanmorgen deden Jehovah's getuigen weer een poging om mij te redden. "Gelooft u in God", vraagt de vriendelijke jonge vrouw. "Nee", zeg ik en in een moeite door laat ik weten dat ik niet gered wil worden. Maar dat gaat een beetje te snel. "Weet u dan wel dat God de aarde helemaal schoon gaat maken? En dan ontstaat er een nieuw paradijs." Ze kijkt er verheerlijkt bij. Maar voor mij hoeft het niet, dat paradijs. En dat komt goed uit, want ik kom er als ongelovige hoogstwaarschijnlijk niet voor in aanmerking. Alhoewel ik hun overtuiging respecteer en de vasthoudendheid waarmee ze dat uitdragen bewonder, kap ik het toch snel af.

Jehovah's getuigen worden opgeleid om het verhaal te vertellen. Zij krijgen hier van jongs af onderricht in. Wellicht kan ik er nog iets van leren, met het oog op mijn collecteloop voor Alzheimer volgende week - bedenk ik terwijl ik de deur dichtdoe. Maar goed ik heb natuurlijk geen paradijs te bieden. Een toekomst zonder Alzheimer? Dat zou je toch ook een paradijs kunnen noemen. 

Vandaag kwam de collectecoördinatrice langs. De groene collectebus staat er dus al, klaar voor actie. Ik krijg verder een tas, een folder met achtergrondinformatie en een stapel kaartjes die ik door de bus kan gooien als mensen niet thuis zijn. Maar daar ga ik natuurlijk niet voor. Ik ga deze week zorgvuldig observeren wanneer mensen komen en gaan en dan sla ik volgende week toe.

Op het verkeerde been

Eigenlijk ben ik te geschokt om er iets over te zeggen. Ik wist het met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid: Willem kiest Jurjen. En wat doet Willem? Hij kiest voor Klaas! Dat kan natuurlijk niets worden. Van alle signalen die me daar op hadden kunnen voorbereiden heb ik niets gezien, terwijl ik toch echt een oplettende kijker ben. Dankzij de digitale televisie mis ik helemaal niets, want ik kan de televisie gewoon even stilzetten tijdens leuk bedoelde conversaties of grappen over en weer van E. en onze zoon.

Waar ik me nog het meest aan erger: Klaas had die signalen al wel opgepikt. Dat is er dus door de KRO systematisch uitgeknipt. Zo wordt er met mijn intuïtie gerommeld door de Katholieke Radio Omroep.

En nu is het hek natuurlijk van de dam. Want als er zo gemanipuleerd wordt, dan is alles mogelijk. Dan kan Henk zomaar voor Yoni kiezen. Dat zou natuurlijk een verkeerde keuze zijn, want Yoni is meer verliefd op het idee om boerin te worden dan dat ze verliefd op Henk is. Fiona daarentegen gaat voor Henk. Martin kan niet verkeerd kiezen, Swaen en Wilma zouden het allebei goed bij hem doen denk ik.

We zitten het nog een week uit en dan weten we wat de andere boeren doen. En bij de terugkomaflevering zullen we het zien. Dan kan er niet meer gemanipuleerd worden.

De kracht van verbeelding

Vandaag ging ik samen met dochters, zussen, nicht en moeder shoppen in Enschede.We kochten vooral kleren. Er is een groot verschil tussen kleren kopen en kleren maken. Het verschil bestaat natuurlijk uit arbeid, het ambachtelijke werk dat het naaien van kleding is, maar ook uit verbeeldingskracht. Je moet je namelijk voor kunnen stellen hoe het kledingstuk eruit gaat zien, hoe het jou zal staan. Het is nog helemaal niet zo eenvoudig om een realistische voorstelling te maken. Soms ziet het er in gedachten gewoon veel beter uit dan in het echt. De grootste voldoening heb je als het een met het ander samenvalt. Dan leef je voor even in een maakbare wereld.

Maar het gebeurt ook vaak dat het toch niet helemaal is wat je je had voorgesteld. Een tijd geleden las ik eens dat je je bij het passen van een zelfgemaakt kledingstuk net zo moet opdoffen als bij het kopen van kleding. En dat is een gouden tip. Omwille van het pasgemak droeg ik bij het naaien namelijk vaak een joggingbroek en een floddershirt, dikwijls zonder de moeite te nemen om een bh aan te trekken. Er wordt dan niet even een lippenstift over de lippen getrokken, het oogpotlood blijft onaangeroerd. En vervolgens ga je dan voor de spiegel staan met een kledingstuk in wording. Dan kan het alleen maar tegenvallen, dat vraagt dan net even teveel van je voorstellingsvermogen. Sinds ik de tip gelezen heb, ga ik opgedoft voor de spiegel staan. En dat maakt een groot verschil, al is het natuurlijk geen garantie voor succes. Mijn cyclaamkleurige jurk heeft inmiddels de eerste passessies doorstaan.Tot nu toe veelbelovend.

Verder gaan

Iedere dag gebeurt er wel iets op  de bouwplaats waar ons nieuwe huis gaat verrijzen. Het zou van mij natuurlijk nog sneller mogen gaan. Het huis wordt vast erg mooi. We zijn druk bezig met het kiezen van een keuken en denken na over de badkamer. Alles zal nieuw zijn in het nieuwe huis, alles volgens de laatste inzichten. En dat is fijn... maar wat zou ik graag ons oude huis weer terug hebben.

Het gemis kan worden opgeroepen door een kleinigheid. Zo zie ik vandaag dat onze jongste de foto voor haar twitterprofiel in onze oude woonkamer heeft genomen. Ze zat voor de boekenkast met links en rechts het invallende licht van de grote ramen. Ik vang net nog een glimp op van de vensterbanken. Ik mis die vensterbanken. Ze waren groot genoeg om in te zitten. We hadden extra planken -precies op maat- waarmee we de vensterbanken op konden hogen. Er waren perioden dat we die planken gebruikten. Het risico was dat de onderste nis onder de plank dan een rommelige plek werd. Dan haalde ik die planken er weer uit.  Ik mis ook onze schoorsteenmantel, het mooie houtsnijwerk dat ik in een warme kleur antracietgrijs had geschilderd. Ik mis de plankenvloer, ik mis het licht dat ons door de vele ramen overal omringde. Ik mis zelfs de kleine mankementen die nou eenmaal horen bij een oud huis, hoezeer we alles ook hadden opgeknapt. Ik mis de trap, de draai die hij maakte en de perfecte afstand tussen de traptreden. Ik mis dat allemaal en nog veel meer. Iedere dag. En tegelijk laat ik het iedere dag verder achter me. 

Gemaakt voor een jurk

Inzicht komt met de jaren en gelukkig zijn de jaren me gegund om tot dit inzicht te komen: ik was helemaal van het padje af qua kleding. Mijn lichaam heeft namelijk de vorm van een cello of van een acht, lees ik in alle beschikbare vakliteratuur (Trinny en Susannah en de figuurwijzer van de Miss Etam). Dat betekent zoveel als: een rondborstige vrouw met taille en een dikke kont. In andere vakliteratuur (KNIP) wordt ook wel gesproken over een echt vrouwelijk figuur. En wat past beter bij een echt vrouwelijk figuur dan echt vrouwelijke kleding? Jurken dus! Daar ben ik voor gemaakt, daar is mijn lichaam op gebouwd.

Eenmaal tot dit inzicht gekomen doen de eerste problemen zich voor: ik ben namelijk een behoorlijk grote cello, een flink uit de kluiten gewassen 8, zo'n 15 cm groter dan de standaardlengte voor confectiekleding voor vrouwen. Confectiejurken zien er op mijn lichaam dus al snel een beetje uitgegroeid uit. Nou kan ik -geheel in de familietraditie- natuurlijk zelf naaien. Dus waarom zou ik me van mijn voornemen laten afhouden omdat ik toevallig 15 centimeter groter ben? Want eigenlijk is dat natuurlijk fantastisch: 15 centimeter meer vrouwelijk figuur en 15 centimeter meer jurk!

Maandag schafte ik me een riante lap cyclaamkleurige stof aan, want waarom zou ik mijn echte vrouwenlichaam verstoppen in schutkleuren? Als de eerste stap is gezet, zijn er nog een aantal kleine obstakels te overwinnen: ik moet een tornmesje, rijggaren en knopspelden aanschaffen. Een stofschaar heb ik; die was al aangeschaft voor de gordijnen. Spelden kreeg ik van mijn zus, maar dat waren er zonder knop. Voor haar kan dat, maar met mijn wanordelijke natuur is dat niet aan te raden als je weet dat spelden zonder knop door je lichaam gaan wandelen als je ze in je voet krijgt.

Vandaag haalde ik rijggaren en knopspelden voor mijn cyclaamkleurige jurk. Van mijn moeder leende ik de naaimachine en nu kan het los gaan! De eerste van mijn collectie jurken is aanstaande.

Alles op zijn plek

Ook al zijn we goed uit de brand gekomen, het spreekt vanzelf dat het veel invloed heeft gehad op ons allemaal. Er zijn dingen die voor altijd anders zullen zijn. Vandaag zit ik met de jongste in de auto. De zon schijnt en we zijn vrij. We hebben alle tijd van de wereld. Tussen de middag brachten we de mannen op de bouwplaats een frikandelbroodje. En vanmiddag gaan we op stoffenjacht. Ik ben namelijk van plan mijn vrije week goed te besteden. Mijn basic garderobe moet maar even worden uitgebreid.

We zitten gezellig te praten en dan ineens is het er weer even: de brand. "Weet je mam?", zegt ze. "voor de brand was de puzzel helemaal af. Toen kregen we brand en toen was de puzzel helemaal uit elkaar gevallen. En nu voel ik me weer beter, de stukjes vallen langzaam weer op hun plek." Gelukkig maar. Ik kijk ernaar uit dat de puzzel weer perfect past.

Kwitjen anno 2012

Gisteren gingen E. en ik -de harde kern- alleen naar de bieb. Als we klaar zijn in de bieb halen we in het winkelcentrum nog even kaas bij de nieuwe kaasboer. Bij de ingang van het winkelcentrum staat al jaren een stand met Vietnamese loempiaatjes. Een jong stel loopt in de richting van het standje. In het voorbijgaan spuugt de jonge man zijn kauwgum uit. De kauwgum wordt eruit gewerkt met een flinke straal speeksel. "Gadver", zeg ik. E. heeft het niet gezien, dus ik licht het even toe. "Die vent loopt te kwitjen", zeg ik. E. begrijpt het onmiddellijk.

Alhoewel het een onsmakelijke gewoonte is, is kwitjen is wel een heel mooi Gronings woord. "Dat woord gebruik je eigenlijk amper meer", zeg ik hardop denkend tegen E.  Ik denk nog even verder. "Misschien is dat omdat er minder gekwitjed wordt." Kwitjen, het ferm uitspugen van een waterige straal speeksel, trad vooral op bij de onsmakelijke gewoonte van het tabak kauwen. Het continu kauwen op een pruim tabak zorgde namelijk voor een overvloedige speekselproductie. Het overtollige, vaak bruine speeksel, werd met grote kracht uitgespuugd en dan had je het: kwitjen. Het gebeurde op grote schaal.

Zelf zat ik op de lagere school echter met iemand in de klas die toen al geen pruim tabak nodig had om te kwitjen. Hij miste een stukje van een voortand en had er zijn handelsmerk van gemaakt om daar tussendoor te kwitjen. Dus het mag dan op minder grote schaal voorkomen, geheel uitgestorven is kwitjen toch niet. Misschien is kauwgumgebonden kwitjen het nieuwe kwitjen: kwitjen anno 2012.