'k Wil graag voldoen aan jouw verzoek...

Door de brand is er van alles verloren gegaan. Dat is iets waar je iedere dag wel even bij stilstaat. Het is geen drama, want het leven is mooi, maar het is wel spijtig. En sommige dingen zijn spijtiger dan andere dingen.

Je wordt op de meest onverwachte momenten met de dingen die je kwijt bent geconfronteerd. Zo had iemand laatst het versje dat haar opa in haar poëziealbum had geschreven op facebook geplaatst. Dat is dan zo'n moment dat ik denk: oh ja, die is er dus ook niet meer. En dan direct daarna: wat schreven mijn opa's en oma's eigenlijk in mijn poëziealbum? Weet ik dat nog?

Van mijn opa weet ik het nog uit mijn hoofd en dat zal ik ook nooit vergeten. Dat komt omdat die tekst diep in mijn genen zit ingebakken en naadloos aansluit bij de opvoeding die ik heb genoten. Het versje luidde:

Vraag niet wat een ander zegt
van je doen en laten.
Handel eerlijk en oprecht
en laat de rest maar praten.

Het versje van oma kan ik niet meer helemaal reproduceren. Het was geschreven met het besef dat ik dat vers ooit nog eens zou lezen als zij er niet meer zou zijn. Ik heb gezocht op het internet, maar de versie die oma schreef heb ik niet gevonden. Zoiets was het, maar ik denk dat er nog een aantal zinnen missen:   

k Wil graag voldoen aan je verzoek
om hier in je versjesboek
een vers voor jou te schrijven 
Al was het enkel hierom maar
dat jij dan na zoveel jaar
nog eens aan mij zult denken
Zou dat niet aardig zijn?

Drie banken en twee statafels

Zo af en toe bespreken we de inrichting van ons nieuwe huis. "We moeten maar een extra bank nemen", zeg ik tegen E. Nu alle kinderen thuis zijn, komen we zitplaatsen - of eigenlijk ligplaatsen- tekort. Iedereen wil namelijk op de bank liggen. Onze zoon is graag op pad, maar als hij thuis is, dan eist hij een bank op. Omdat hij ruim twee meter lang is, blijft er op die bank dan heel weinig ruimte over. En dat is ook precies de bedoeling: hij wil die bank voor zichzelf. De stoelen die we van mijn zus kregen, bezorgen hem namelijk een 'houten ari'. "Ja, we hebben drie banken en twee statafels nodig", zegt hij. Hij licht het even toe: een bank voor hem natuurlijk en eentje voor E. en eentje voor mij. En die twee statafels zijn natuurlijk voor zijn zussen. Dikke pret.

Kiezen: collegialiteit of smeerlapperij

Ik heb een mooi vak. Als je van de communicatie bent, kom je overal en hoor je van alles. Je spreekt met deskundigen van allerlei pluimage. Laatst sprak ik met iemand die schoonmaakcontroles uitvoert. In schoonmaken en allerlei tips en tricks op dat gebied ben ik toevallig erg geïnteresseerd. Dat noem je dan een win-win-situatie.

We hebben het over luchtverfrissers in het toilet. Vanuit schoonmaakoogpunt is dat namelijk niet wenselijk. Ik zeg nadrukkelijk: vanuit schoonmaakoogpunt, want vanuit ieder ander denkbaar oogpunt is het natuurlijk zeer wenselijk. De spuitbussen worden dan ook door het personeel zelf aangeschaft. Vanuit de organisatie worden geurappeltjes geplaatst. Maar die geurappeltjes zijn niet opgewassen tegen de indringende luchten die van tijd tot tijd in het toilet hangen. Vandaar die spuitbussen.

Waarom zijn die spuitbussen niet wenselijk? Ze laten een residu (wat een heerlijk woord voor iets smerigs!) achter op de tegels. Dat residu (als ik het nog eens kan gebruiken, doe ik het natuurlijk) wordt volstrekt willekeurig verspreid door de vernevelaar (nog zo'n fijn woord) en trekt vuil en stof aan. Ook in het ventilatiekanaal koekt dat residu (!!) aan, met als gevolg verstopping door stofophoping. En dat is dan weer ongezond. Omdat het ondoenlijk (lees onbetaalbaar) is om al die toiletten iedere keer van boven naar beneden te reinigen, moeten we eigenlijk iets verzinnen om het gebruik van spuitbussen te ontmoedigen. We zien ons dus geplaatst voor de keuze tussen collegialiteit en smeerlapperij: wel een spuitbus en een smerig toilet, of geen spuitbus en een stinkend toilet.

Thuis gebruiken we geen spuitbus, maar -zoals wij het noemen- een pufke (de Brise One Touch). Daar komt geen drijfgas bij kijken. Maar dat maakt niet uit, volgens collega. Het gaat om hetzelfde residu. Zo leer ik nog weer iets bij. Voor het werk zou ik om het gebruik van spuitbussen te ontmoedigen nog een poep-niet-op-het-werk-campagne kunnen voorstellen, maar ja, daar kom ik thuis niet mee weg.

Commando gaan

of niet

Eergisteren kochten we een nieuwe rok voor de oudste. En bij zo'n rok schaf je dan natuurlijk ook een paar panty's aan. Voor haar is een rok geen dagelijkse dracht en panty's al helemaal niet. Het aantrekken van de panty's was dan ook een fikse uitdaging die aan de rest van ons gezin niet ongemerkt is voorbijgegaan. Dat kan ik alleen maar onderschrijven: voor mij is het aantrekken van een panty ook altijd een worsteling, maar ik draag dat altijd in stilte. Dat krijg je als je benen hebt die net iets langer en net iets dikker dan gemiddeld zijn. Het is een fatale combinatie.

Maar goed, zo'n panty is voor haar dus geen alledaagse dracht. Tijdens het aantrekken was het haar niet opgevallen, maar als ze later op de dag van het toilet terugkomt zegt ze: "Er zit ook een kruisje in mijn panty." We zitten in het groter gezelschap van mijn familie, waar maar weinig zaken onbesproken blijven. De ontdekking van het kruisje is een prima gespreksonderwerp. Voor de meer geroutineerde pantydragers onder ons is de aanwezigheid van een kruisje in de panty helemaal geen verrassing. De opmerking die er op volgt is dat wel. "Dat is natuurlijk voor als je commando wilt gaan.", zegt ze. We kijken haar allemaal vragend aan, want deze militaire term is ons onbekend. "Dat is als je geen ondergoed draagt natuurlijk", zegt ze. Vervolgens ontspint zich een discussie over de functie van het kruisje in een panty, waarbij de oudste toch echt denkt dat het katoenen kruisje bedoeld is voor commando gaan, waarbij ik  de relatie tussen het kruisje en de anatomie van de vrouw nog even uit de doeken doe, mijn zus haar visie op het kruisje ventileert en mijn nicht pleit voor een legging. En dat allemaal tegelijk en door elkaar. Zo doen wij dat.

Vandaag gaan we weer 'op net', dus weer in de panty. Nog maar even kijken of we gewoon of  commando gaan. 

Wies mit mien kirrel xxx

Zaterdagnacht zat ik nog tot 2.00 uur gebiologeerd te kijken naar het glazen huis. De oudste deed namelijk mee aan een roei-estafette voor Serious Request. Dat gebeurde op de ergometer in de buurt van de Oude Markt. Zij moest om half een 's nachts roeien. Een half uur maar liefst. Dat klinkt mij niet als een uitzonderlijk lange tijd in de oren, maar E. roeit in de sportschool wel eens een stukje op zo'n apparaat en die is na 10 minuten 'hartstikke dood', als je hem mag geloven.

"Zal ik even een sms'je naar Serious Request sturen om haar succes te wensen?", vraag ik aan E. We kijken allebei naar de niet-aflatende stroom sms'jes onderin beeld. Als ik de daad bij het woord heb gevoegd kijken we strak naar het scherm. Om 2.00 uur, ze is dan allang uitgeroeid, is het sms'je  nog niet in beeld geweest. Wel zijn er al honderden sms'jes gepasseerd: Een bier graag! Het bier is op! Ik hou van je Carina xxx, gewoon een boodschap en nog veel meer van dit soort onnozele berichtjes. Het valt op dat er veel liefdesbetuigingen voorbij komen. Blijkbaar is de behoefte om dat met heel Nederland te delen voor sommigen onweerstaanbaar. "Moet jij ook niet even een berichtje voor mij sms'en?", vraagt E. Dat heb ik toch maar niet gedaan: dan zouden we immers uren moeten waken om een berichtje voorbij te zien komen waarvan de inhoud voor geen van ons een verrassing zou zijn. Maar om toch enigszins tegemoet te komen aan E's hang naar publiekelijke erkenning, bij deze: Wies mit mien kirrel*. xxx.

E. ondertekent zijn mailtjes naar mij bij voorkeur met Dien kirrel of De kirrel. Voor wie geen Gronings kent: man/kerel.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Een nieuwe look

De jongste wil in de voetsporen van haar vader treden. Ze wil grafisch ontwerper worden. "Ik zou wel een echte opdracht willen", verzucht ze. De tijd van gewoon een beetje aanknutselen heeft ze gehad, vindt ze. Graag gerichte opdrachten dus. En ze is vrij, dus ze heeft wel even tijd. "Nou, je zou een nieuwe header voor mijn blog kunnen maken", zeg ik. Dat is een opdracht die haar wel aanspreekt en ze gaat dan ook direct aan de slag.

Ze besluit een collage te maken van foto's die ze van me heeft gemaakt. Er moeten er nog een paar bijgeschoten worden. Voortvarend gaat ze aan de slag. "Ik zet er ook bij dat ik het gemaakt heb", zegt ze. Binnen een uur is het gepiept. Ik geef haar de vrije hand. "Ik ben er heel tevreden over", zegt ze. "En jij?" Ik ben ook heel tevreden.

Silent disco

Onze oudste woont tegenwoordig in Enschede. En daar gebeurt het op dit moment. Serious Request staat daar namelijk op de Oude Markt. De kroegen zijn er om de feestelijkheden te verhogen nu 24 uur per dag open, vertelt ze tijdens een skypesessie. Iemand die ze kende had gistermorgen om 8 uur een biertje gehaald. Gewoon omdat het kan. Ze vertelt erover als we gisteravond even skypen. Vandaag gaat ze naar een Silent Disco. Nou ben ik zelf van de tijd van de disco, maar het fenomeen silent disco is nieuw voor me. Ik begrijp het niet direct, want volgens mij is disco alles behalve silent. Disco is van het bewegen op de dreun. "Dan krijg je allemaal een koptelefoon met je eigen muziek op", zegt ze. Dat zal er toch wel even anders uitzien dan de disco die ik ken. Het hoogtepunt van de avond was dan wel dat iedereen op een rij stond te dansen, prehistorisch line dansen zeg maar.

Een favoriet van me (met een vleugje galgenhumor):