Gecondoleerd met je huis

We hebben ons leven weer opgepakt, ook zonder huis. E. en ik worden overspoeld door allerlei zaken die moeten worden geregeld. De dagen zijn van 's morgens vroeg tot 's avonds laat gevuld met het regelen van nieuwe papieren, het aanschaffen van de eerste benodigdheden, overleg met verschillende partijen. Kortom: wij worden een beetje geleefd.

De kinderen hebben hun eigen routine weer opgepakt. Gisterochtend bracht ik de jongste naar school. Daar hoeven we niet eens veel eerder voor op te staan. Met de auto neemt het ritje naar school zo'n 25 minuten tijd in beslag en zo lang was ze ook fietsend onderweg -fietsend neemt ze namelijk haar tijd. Deze eerste dag begeleid ik haar even in school. Ze pakt het allemaal goed op, dus ik laat haar met een gerust hart achter.

Terwijl we allemaal verder gaan moeten we ook nog verwerken dat we geen huis meer hebben. Dat houdt ons allemaal meer bezig dan de brand zelf. Wat ons is overkomen is voor veel mensen een nachtmerrie. Dat horen we veel. En dat is het ook. In onze slaap worden we er gelukkig niet door geplaagd; we slapen goed. Misschien wel omdat we de nachtmerrie hebben overleefd. We zijn geen slachtoffers, maar overlevers!

Zelf heb ik wel voortdurend beelden van mezelf in het huis, of dat ik door het huis loop. Ik vind het heel erg dat ik nooit meer door het huis waar ik me zo prettig voelde kan lopen.  Gistermorgen zeg ik tegen E.: "Ik voel me leeg en afgemat. Ik ben in de rouw om ons huis." Dat schiet me weer te binnen als de jongste me vanmorgen het volgende vertelt: "Er was een jongen mam, die kende ik helemaal niet en die zei tegen me: Gecondoleerd met je huis. Nou, ik zei: Er is niemand dood hoor. We hebben het allemaal overleefd! En toen zei hij: je huis toch! En eigenlijk is dat natuurlijk ook zo."

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards. Hier vind je deze

De inventaris van ons leven

Gisteren is ons iets verschrikkelijks overkomen: ons huis is afgebrand. Dat is te verschrikkelijk voor woorden, maar gelukkig niet het allerverschrikkelijkst,  want wij zijn er allemaal nog.  E. heeft zijn voetzolen tweedegraads verbrand. Daarvoor moeten we nog dagelijks naar het ziekenhuis, maar verder zijn we in orde. Spullen hebben we helemaal niet meer. Niet alleen geen huisraad meer, maar ook geen kleding, geen identiteitsbewijzen, geen telefoons, geen pasjes. Dus je hebt geen idee van tijd, geen cent te makken en geen mogelijkheden tot contact met anderen. Dat slaat de grond behoorlijk onder je voeten weg. Gisteren overheerste de opluchting dat we het er met zijn allen levend vanaf hadden gebracht.

En nu? 

Vandaag zijn we er alweer aan gewend dat we het er levend vanaf hebben gebracht. We zitten comfortabel bij mijn zus, die het prima voor ons heeft georganiseerd. Nu worden we in beslag genomen door de vraag: en nu? Ook zijn we bezig met het opmaken van de inventaris van ons leven. Om de vijf minuten rijst het besef: dat hebben we nu ook niet meer. Spullen met emotionele waarde: die leuke boekjes die ik schreef over onze vakantie, de geboorteverhalen van onze kinderen, al E's schetsboeken, de eerste leesboekjes die ik voor onze kinderen schreef. En heel veel foto's. Gelukkig lagen onze belangrijkste fotoalbums voor het grijpen. De baby-albums heb ik dus nog mee kunnen nemen. Maar veel meer niet.

Opnieuw beginnen 

Daar stonden we op straat: in badjas en pyjama met niets om onze voeten te kijken naar het afbranden van ons eigen huis. Machtelozer kun je je niet voelen. We stonden er niet alleen, want zo'n grote brand met veel materieel erbij, trekt veel kijkers. Het water moest -om voldoende druk te kunnen maken- uit het Winschoterdiep komen. Al dat water heeft ervoor gezorgd dat de panden naast ons huis niet zijn afgebrand. Gelukkig maar. Ons huis was niet meer te redden. Het was een fijn huis dat we met veel liefde en moeite naar onze smaak hebben ingericht en verbouwd. Nu moeten we opnieuw beginnen. Dat is iets waarvoor we nooit zouden hebben gekozen, maar een keuze hebben we niet. We zullen vooruit moeten.

En dat gaan we ook doen. We pakken onszelf bij elkaar en pakken zo snel mogelijk onze routines weer op. Dus blog ik weer.

Er zijn verschillende filmopnamen gemaakt: http://www.112hoogezand.nl/index.php?subaction=showfull&id=1338015832&archive=&start_from=&ucat=12&

Even iets wegknippen

Onze oudste werd vanmorgen aan haar knie geopereerd. Ze zou als eerste aan de beurt zijn. Dus vroeg op en op tijd op pad. Zo rond een uur of kwart over negen -ik had haar bijna weer thuis verwacht- belt ze dat ze nog niet is geopereerd: het was te warm in de operatiekamer (!). En ze is ook niet meer als eerste aan de beurt. Omdat het schema in de war is, wordt haar relatief eenvoudige kijkoperatie naar achteren geschoven. "Er zijn al drie mensen van deze zaal voor me aan naar de operatiekamer gegaan", vertelt ze. In haar kamer ligt ook een man die ze al eens eerder in de trein trof. Blijkbaar is het een vaste gast in het ziekenhuis. Destijds was zijn vinger gezet, nu zag hij eruit alsof hij in elkaar geslagen was: een blauw oog, een gebroken schouder en wellicht breuken in het aangezicht. Zonder al te veel gêne vertelt hij dat hij in deze conditie ook nog even had 'gezwommen' en dat hij 1.4 -of zoals hij het op zijn Oost-Gronings zei ain punt vaare- in het bloed had. Dat gaf nog enige afleiding.

Toen ze eenmaal aan de beurt was, verliep de operatie voorspoedig. "Hij heeft een stukje weggeknipt wat hij nog nooit eerder had gezien", zegt ze. "Wat was dat dan voor stukje?", vraag ik. "Weefsel of ligament", zegt ze -inmiddels volledig thuis in de wereld van de anatomie van de mens. "Of waren het misschien de versteende resten van een nooit ontdekt tweelingbroertje?", vraag ik. Maar nee, dat waren het niet, kon ik ook later zien. Ze had de film van hele operatie namelijk op een usb-stick mee naar huis genomen. Op een gegeven moment komt er een ijzeren lepelschaar stukjes weefsel wegknippen. Het weefsel fladdert en wappert als zeewier in het water. "Ik zou daar ook nog wat stukjes hebben meegenomen", zeg ik. Maar dat blijken nou weer net ligamenten te zijn die best handig zijn om te houden.

Lättajunk

Vandaag namen we afscheid van de lieve collega die mij aan de Lätta bracht. Een tijd geleden schreef ik er een smachtend stukje over. Dat werd door bijna iedereen genegeerd, behalve door A. En dat tekent haar: zij is een vrouw die tussen de regels door kan lezen. Die ziet welk een diepgeworteld verlangen daar ligt. Zij worstelde zich door de boodschappenjungle die de Albert Heijn is, om speciaal voor mij een kuipje lekkere luchtige Lätta te halen. De verrassing toen dat luchtige kuipje op mijn bureau neerdaalde had niet groter kunnen zijn.

Inmiddels is ons hele gezin verslingerd aan de luchtige Lätta. Alleen E. ziet het nut van die opgeklopte boter niet in. Voor hem had het niet gehoeven. Maar de rest van ons is om. Er rest ons dus niets anders dan naar de Albert Heijn te reizen, de exclusieve dealer van dit spul. En Albert hoopt natuurlijk dat we dan en passant nog een ander boodschapje meenemen; daar draait die hele exclusiviteitsdeal om. Als ik de eerste keer dan ook alleen drie kuipjes luchtige Lätta afreken -je moet er toch niet aan denken dat je zonder komt te zitten- kijkt de kassière me enigszins bevreemd aan. Maar ik schaam me niet: ik kom enkel voor de Lätta bij Albert Heijn. Ik ben een Lättajunk.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Heterdaadje

Ik was vanavond net lekker bezig om de oudste te taggen op facebook. Eigenlijk in de verwachting dat de door mij getagde foto's dan ook op mijn facebookpagina zullen verschijnen. Ze heeft namelijk 160 foto's van haar uitstapje naar Praag geplaatst en daar heeft ze werkelijk iedereen in getagd - behalve zichzelf. Ik ken haar goed en herken haar uit duizenden, dus het is voor mij maar een eitje om haar te taggen. Daar ben ik net lekker mee bezig als ik ruw via de chat door de oudste word gestoord:

Zij: MAM, houd daar mee op! 

Ik: Ik was net lekker bezig - heb me nog ingehouden, want ik heb je niet overal in getagd.

Ben ook eigenlijk nog niet klaar toch? 

Zij: Nee, dat is helemaal niet nodig, de foto's staan immers al op mijn facebook!

Ik: Dan denken de mensen: wie is toch dat leuke meisje dat steeds niet wordt getagd?
Zij: Dat denken ze helemaal niet, aangezien ze mijn kop ernaast zien staan op mijn profielfoto 

Ik: Ja, maar die is een beetje van veraf. Dat is dan wel weer jammer.

Typisch geval van een heterdaadje.

De illustraties op mijn blog zijn afkomstig van Boomerang Cards.  Hier vind je deze.

Klein aber gemütlich

Vandaag ontvingen we onze Oostenrijkse gaste. Het is de tweede uitwisselingsstudent die dit jaar bij ons komt logeren in het kader van het Comeniusproject waar de jongste aan meedoet. Zelf ging ze al een keer naar Duitsland. Deze hele week wordt het dus volop Duits praten. Vermoeiend, maar leerzaam. De jongste doet het erg goed. De oudste twee houden zich zeer op de vlakte: Duits is niet hun fort. Ik babbel er lustig op los, ook al is mijn Duits geen Engels. E. beheerst het Duits beter dan ik, maar is minder gedreven om te babbelen.

Sinds de komst van onze eerste uitwisselingsstudent twee jaar geleden, zijn we er helemaal klaar voor. Het logeerkamertje dat ooit als babykamer dienst deed en later rommelhok werd, is nu permanent klaar voor een extra slaper. Het is een van mijn favoriete ruimtes in het huis. Vreemd misschien, want het is heel klein, maar het is ook reuzegezellig. Of, zoals onze vorige gaste zei: "Klein aber gemütlich". En zo is het.

Ik heb altijd al een zwak gehad voor de kleinste slaapkamer. Toen we jaren geleden verhuisden van het kleine huisje waarin mijn middelste zus en ik geboren werden, mocht ik als oudste kiezen welke slaapkamer ik wilde in het nieuwe grote huis. Ik koos voor de achterste kamer, de kleinste van allemaal - maar ook de gezelligste. Het waren de seventies en mijn ouders lieten ons zelf kiezen welke kleuren we in onze kamer wilden. Ook de vloerbedekking mochten we zelf uitkiezen. Natuurlijk koos ik voor bruin op de kozijnen met rauhfaser behang op de muren. En als vloerbedekking koos ik bizar gesneden tegels in oranje en mosgroen. Dat werd in een oranje-groen-oranje-groen psychedelisch patroon gelegd. Absoluut te gek voor woorden. Nog te gekker voor woorden natuurlijk dat mijn ouders nooit gezegd hebben: "Ben je nou helemaal..." Ik kreeg het gewoon. Het was een superkamertje. Ik heb er nog altijd fantastische herinneringen aan. Ondanks de hysterische vloerbedekking voelde ik me er geborgen.  

Nu ligt onze uitwisselingsgast in ons kleine kamertje te slapen. Ik hoop dat ze ook goede herinneringen zal bewaren aan dit kleine kamertje.

Profiteer ervan!

"Je kunt mijn blog nu in 54 talen lezen", vertel ik opgetogen. Het is een nieuwe gadget van Blogger. "Heb je veel buitenlandse lezers dan?", vraagt E. "Niet dat ik weet", zeg ik. Maar daar gaat het ook helemaal niet om. Het is gewoon te gek om mijn eigen teksten in andere talen vertaald te zien. Wie heeft dat nou? Nou ik dus (en het ligt natuurlijk ook binnen handbereik voor al die andere bloggers van Blogger).

Zo schreef ik gisteren over Bruin water. In het Zweeds is dit de intro: Runt middagstid, upptäcker jag det: brunt vatten i toaletten. Jag misstänker en liten men mycket tvivelaktiga förstoppning. Ännu mer än spolarna. Fortfarande brun. Återigen, återigen, åter igen. Fortfarande brun. 


En eergisteren over tunewiki. In het Afrikaans: Ek sing graag mee. En self dink ek dikwels dat dit aardig gaan, maar dit lyk teen te val as ek my gesin moet glo. Toegegee: ek is nie regtig tekstvast. Maar gelukkig is daar deesdae 'n perfekte oplossing vir: tunewiki!

Of het begin van Helaas pindakaas in het Japans: "それは昔あった、"以前はジャンボのフレンドリーキャッシャー、スーパーde Boer氏は述べています。彼らは私vreemdgaスーパーマーケット賢明な場合hengelt。"私はまだ、いつも木曜日に、聞いています。私は金曜日に押すように。" 私自身は明確にされていましたJumbofanを、確信していない午前にもかかわらずだから！
Gelukkig zijn hier niet alle woorden vertaald, zodat je nog een beetje ziet waar je gebleven bent.

Kortom: het is hartstikke leuk! Profiteer ervan. Waarom mijn blog steeds in het Nederlands lezen als het ook in het Zweeds, Afrikaans of Japans kan?